Persschouw
1987-07-03
- Jaargang 31
- nummer 26
De kerk als schuilplaats
Onder deze titel schreef Ir. v. d. Graaf in: De Waarheidsvriend" (Hervormd-Gereformeerd) een artikel. Hij geeft in het begin duidelijk aan, dat hij daarmee niet bedoelt de kerk als asylum, als asiel voor vluchtelingen, die het land dreigen te worden uitgezet, voor mensen, die bescherming zoeken tegen de grijpende arm van Hermandad.
Ook daar zit een diepe gedachte achter nl. dat de kerk een andere ruimte is dan een congrèszaal.
Wat v.d. Graaf dan wèl bedoelt geeft hij als volgt aan:
"Geborgenheid
Toch bedoel ik met de titel 'de kerk als schuilplaats' iets anders, al is het bovenstaande er wel een afglans van.
Het was juist een uitspraak van een jongere uit Oost Europa, die me tot dit artikel inspireerde, Een jongeman Uit Polen werd geïnterviewd over het kerkelijke en godsdienstige leven in Polen.
In Polen is de Rooms Katholieke Kerk sterk en onder het communisme niet stuk te krijgen: De huidige paus komt er vandaan en dat heeft ook in Polen zelf invloed. Maar ook andere kerken zijn niet stuk te krijgen. Vijf en zeventig procent van het Poolse volk rekent zich tot de (een) kerk. Nu zei de betreffende jongeman over de waarde van de kerk in het algeméén, dat het een plaats IS waar je telkens weer de wereld achter je laat, er om zo te zeggen bovenuit stijgt. Welnu, dit alleen al is koren op de molen van de marxistische kritiek op de kerk, die immers altijd neerkomt op de stelling dat godsdienst opium is van het volk. Opium vàn het volk, niet vóór het volk, zoals nog al eens abusievelijk, wordt gezegd. Het is niet zo dat het volk de godsdienst als opium' krijgt toegediend maar dat het volk zèlf naar de godsdienst grijpt als een roesmiddel, om zich in slaap te sussen, zich in een droomwereld te brengen en zo de ellende van het alledaagse leven te ontvluchten.
Men begrijpt niet – of juist heel erg goed - dat het geloof behalve perspectiefvoor de eeuwigheid ook kracht geeft in het leven van elke dag, ook om weerbaar te zijn tegen de machten van de tijd. Het marxisme zelf wil mensen in slaap sussen met de gedachte dat religie een slaapmiddel is."
Naast het: "Hier beneden is het niet!" geldt: "Hier beneden is het wèl!" Dat dienen we voor ogen te houden. Anders ontsporen wij. De ware christelijke religie is geen narcotisch middel. Ze is een levende werkelijkheid, die funktioneert in het hier en nu. Daarom is het onze dure roeping in de wereld van vandaag te tonen, dat die religie van het belijden ons aktiveert en in vuur en vlam zet.
Gezapigheid is contrabande in de kerk en het Koninkrijk van God. Als we in de kerk op de zondag bijtanken gebeurt dat om door de week geprepareerd te zijn op onze evangelische taak!