Pastorale Notities
1987-07-24
Langs de startbaan - Jaargang 31
- nummer 28
Preken worden soms geboren langs de startbaan van Zestienhoven.
Al wandelend kan een mens zo heerlijk nadenken.
Mijn buren hoor ik denken: hij doet weer niks.
Anderen zeggen: Hij ziet je niet al valt-ie over je.
Goed, als u maar niet denkt dat ik niks doe en niets zie.
Laatst nog: twee observaties in 10 minuten.
Het begon met een reiger die een vis van een 25 cm opslokte. Eerst de kop. De staart bleef even heen en weer klapperen tussen de open bekhelften.
Toen schudde de gulzigaard zijn nog spartelende hals leeg in zijn maag, slaakte een schelle kreet, en verliet met een woedende blik in mijn richting het toneel van de strijd.
Dat leverde meditatiestof op over de staat der rechtheid, het, zuchten van de schepping en over Jes. 11:9: de reiger zal gras eten als het konijntje.
Hoe zal dat zijn?
Direct daarna kwam een andere vogel langs: een Boeing 707.
Het leuke van Zestienhoven is dat je als wandelaar je duim omhoog kunt steken naar de piloten en dat je heel makkelijk kunt fantaseren dat je een keer meegaat als verstekeling.
Maar goed. Mijn Boeing keerde, gaf volgas en stond na een onwaarschijnlijk korte start op zijn staart in de lucht. Toen het verrrekijkertje erbij en wat je dan ziet... het is fascinerend; ik krijg er nooit genoeg van! Toen moest ik weèr terug naar de preek. Die moest gaan over zondag 45: waarom is het gebed voor de christenen nodig?
Dat leek een sprong, maar was het niet. Want wat had Michael Green ook weer geschreven? Dit: Onze gebeden razen soms over de startbaan als overbelaste vliegtuigen, die niet van de grond kunnen komen. Dat betekent een crash aan het eind van de baan!' Ja die Boeing van mij was blijkbaar leeg geweest.
Maar hoe staat het met onze zielen? Zijn ze soms niet loodzwaar van plezier of verdriet, overbelast met huisje, tuintje, keukentje, of met kerkelijke problemen, brochures, of met nijd, haat, wrok, jaloezie, Streberei, vakantie, hypotheken, sex, auto's en zo voort en zo voort.
Wie weegt zijn ziel voor de start?
En hoe zou John Bunyan dit motief uitgewerkt hebben, als hij vandaag had geleefd?
"Langs de startbaan" is niet zo'n gekke plaats voor meditatie. Het brengt een beetje sursum cordain je ziel: omhoog de harten!
Stel je voor: overbelaste zielen en dan machteloze gebeden en nog eens gebeden en nog eens gebeden, zonder van de grond te kunnen komen. Dan 'komt het eind van de baan in zicht.
En dan?
Hoewel: het kan natuurlijk ook fout gaan als je een verkeerde brandstof getankt hebt. Bij voorbeeld een "mengsel" van 100% liefdevrije orthodoxie. Daar komt een mens ook niet hoog mee.