God reikt met Zijn heil naar het uiterste van de aarde
1987-06-12
Sinds de uitstorting van de Heilige Geest op Pinksteren heeft de kerk een missionaire opdracht tot dienst in de wereld. Mensen worden ingeschakeld om het blijde nieuws van Gods heil in Christus uit te dragen, om zo de bedoeling zichtbaar te maken van God, Die door het koningschap van Christus heen de wereld wil maken tot een plaats, waarin Hij is alles in allen. In die opdracht tot dienst wordt duidelijk waar God met de wereld naartoe wil. Zijn heil moet reiken tot aan het uiterste der aarde". In Hand. 13 lezen we iets over die opdracht en de weerstand, die de kerk ondervindt bij het vervullen van die opdracht.- Jaargang 31
- nummer 23
Het moment van de opdracht
De woorden uit Hand. 13:47 werden gesproken, toen Paulus en Barnabas op hun eerste zendingsreis in Antiochië gekomen waren. Daar hadden ze de krui dood en opstanding van Christus verkondigd als grond van de vergeving en de rechtvaardiging door het geloof.
Toen een week later de synagoge haast te klein was om de grote schare toegestroomde mensen te bevatten, klonk uit de mond van jaloerse Joden een met lastering geladen: 'Neen' tegen het Evangelie van Christus, een 'neen' tegen Christus zelf! En daarin herkende Paulus iets van Jesaja 49: .de Knecht des Heren heeft zich vergeefs voor Israël afgemat (Jes. 49:4). En nu krijgt de Knecht een nieuwe opdracht: Hij wordt tot een licht der volken gesteld, opdat Gods heil zal reiken tot het einde der aarde (Jes.49:6). De opdracht aan de Knecht om Israël te redden blijft wel van kracht, maar nu moet het gaan langs de vreernde weg, die Paulus ook in Rom. 11 getekend heeft: "Door hun val is het heil tot de heidenen gekomen" (Rom. 11:11) De val van Israël wordt de rijkdom voor de wereld. Maar de rijkdom van de wereld zal Israëls behoud inluiden, zo wordt uit het vervolg van Rom. 11 duidelijk. Vanuit de herkenning van Gods handelen in de geschiedenis van Zijn volk door Zijn Knecht, kan Paulus in Hand. 13 de woorden uit de profetie' van Jesaja citeren. Het duidt er het beslissende moment uit de heilshistorie mee aan, waarop de Knecht des Heren met Zijn heilsboodschap naar de volken gaat. Tegelijk zet Paulus er de 'wereldzending' mee in, grote heilshistorische verbanden: God is de weg van de 'wereldzending' op gegaan. De contouren worden zichtbaar van een nieuw Jeruzalem, dat twaalf poorten heeft.
De inhoud van de opdracht
Vanuit de gedachtewereld van Jes. 49 moeten we zoeken naar het antwoord op de' vraag naar Gods bedoeling met de 'wereldzending'! In Jes. 49 wordt de opdracht 'van de Knecht geformuleerd in termen van herstel na de Babylonische ballingschap, waarin Israël door het goddelijk gericht was uitgeleverd. Het heil dat de Knecht des Heren aan Israël moest brengen hield in: verlossing uit de greep van de afval, ontkoming aan het gericht en verzoening, van waaruit het leven in z'n glorie hersteld zou worden.
Op het moment van de wending naar de volken houdt de opdracht dezelfde inhoud.
Het nieuwe is, dat de volkeren bij het. heil betrokken worden. God reikt met Zijn heil naar mensen: die in Ef. 2 getekend zijn als mensen zonder Christus, uitgesloten van het burgerrecht Israël en vreemd aan de verbonden 'der belofte, zonder hoop en zonder God in de wereld (Ef. 2: 12).
Israëls situatie in Jes. 49 (in de greep , van tot afval brengende machten en het gericht over die afval!) is ook de situatie van de heidenen. Waar de Knecht des Heren komt, wordt de wereld in Zijn licht onthuld als een onverloste wereld, die met al haar rijkdom, macht, cultuur en religie onder het gericht staat. Maar in Hand. 13 gaat het niet alleen maar over het onthullende licht, waarbinnen de wereld getrokken moet worden, maar ook en vooral over het bevrijdende licht,' dat geproclameerd moet worden. De wereld gaat het wonder tegemoet van "verlost te worden uit de macht van de duisternis en overgezet in het Koninkrijk van de Zijn (Gods) liefde.” Dat is het heil: getrokken worden binnen de grenzen van dat Rijk, waarin wij de verlossing hebben, de vergeving der zonden (Col. 1:13, 14).
De vervulling van de opdracht
In Jes. 49 is het de Knecht des Heren, die de opdracht moet gaan vervullen. Hij moet dat doen door het licht der volken te zijn: het licht, dat de duisternis overwint en verdrijft. Door te schijnen! Door de boodschap van Gods genade te verkondigen en daardoor de volken te laten ontdekken, hoe donker hun leven is, dat ligt in de greep van allerlei tot duisternis leidende machten. Daartegenover moet Hij het licht laten schijnen van de macht van Gods genade, die bevrijding geeft en uitzicht op de toekomst en op de weg daarheen! In Hand. 13 geven Paulus en Barnabas er blijk van te weten dat de vervulling van de opdracht in hun handen gelegd is: "Zo heeft ons de Here geboden"!
Identificeren zij zich nu zomaar met de Knecht des Heren uit Jes. 49? Of moeten we zeggen, dat Deze Zich identificeert met hen, zo, dat zij de gestalte zijn, waarin de Knecht des Heren naar het uiterste der aarde gaat met het heil?! Zij en de gemeente van Christus van alle tijden en alle plaatsen, wier vertegenwoordigers zij zijn? Heel voorzichtig zou ik niet verder willen gaan dan te zeggen, dat het in ieder geval Christus is, Die de kerk betrekt bij de vervulling van Zijn opdracht. En de kerk mag en moet dat doen door het licht der wereld te zijn (verg. Matth. 5:14). In de verkondiging van het heil èn in daadwerkelijke hulp aan 'wie geen helper heeft'.
Bij de vervulling van deze dienst aan de wereld mag de gemeente van Christus zich gedragen en getroost weten door de beloften van God, gedaan in hetzelfde Jes. 49, en door Paulus geciteerd in 2 Cor. 6: "Ten tijde des welbehagens heb Ik u verhoord en 'ten dage des heils ben Ik u te hulp gekomen". Die vertroosting is nodig omdat bij alle verkondiging van de kerk in de wereld, er altijd de moeite zal zijn, dat die aangeboden dienst wordt afgeslagen. Dat heeft de Knecht des Heren uit Jes. 49 ook ondervonden. En juist als de verachting op z'n diepst is, is de vertroosting des te rijker: God zelf is het uiteindelijk, Die Zijn heil brengt tot het uiterste der aarde.