Pastorale notities
1987-08-21
- Jaargang 31
- nummer 31
Gedenkt uw voorgangeren (2)
Volgens de heer Klei in Trouw vertelt prof J. Kamphuis Sr. in zijn laatste boek, dat prof C. Veenhof " weinig oorspronkelijkheid en zelfstandigheid bezat", en dat prof Jager "nooit Gereformeerd is geweest". Ik reageer daarop in een kort stukje.
Wat prof Veenhof betreft: ik heb het in mijn studietijd (47-52) éénmaal meegemaakt dat een student op college een harde persoonlijke uitval deed naar de professor en hem diep beledigde. Die trok wit weg, zette toen zijn college zo goed mogelijk ' voort en vertrok onder grote stilte, zonder zich met één woord verdedigd te hébben. Ik ben ervan overtuigd dat prof. Veenhof, als hij nog kennis had kunnen nemen van bovengenoemd oordeel van prof Kamphuis, zich gewond had gevoeld, maar niet had gereageerd.
Wat hij wel deed - en bleef doen in die dagen - was dit: hij bleef ons, tegen de stroom op, vlammend , waarschuwen voor een gereformeerde orthodoxie, waarvan men liefde, lankmoedigheid en barmhartigheid afgetrokken had, in de waan dat wat overbleef nog steeds orthodoxie was en geen kadaver.
Deze oorspronkelijkheid en zelfstandigheid werd door velen niet gewaardeerd. Wij waren er dankbaar voor.
Wat prof. Jager betreft: hij is dus nooit gereformeerd geweest.
Ik vernam dat oordeel in mijn studietijd ook ten aanzien van prof. Herman Bavinck en het werd ook gefluisterd van prof. B. Holwerda.
Maar ik heb tenminste één man gekend, die het daarmee grondig oneens was: prof K. Schilder.
Wij kwamen één en andermaal bij hem met de vrijmoedige vraag: "Professor, de beide exegeten (Jager en Holwerda) spreken anders dan de dogmaticus. Wat moeten we daarmee aan?" Het betrof dan steeds kwesties die niet van belang ontbloot waren, b. v. de verkiezing.
Prof. Schilder brak bij deze vragen uit ineen glimlach:Onee, zo moesten de heren niet denken! Er bestond geen spanning tussen de docenten. Natuurlijk was er wel eens verschil van mening. Maar dat was juist mooi! De collega's bedoelden hetzelfde! Ze werkten samen in een sfeer van hartelijke verbondenheid en goede trouw. Op de door ons aangesneden zaak ging prof Schilder dan nooit in.
Wij hadden er K. S. te liever om, maar om ons heen werd gefluisterd dat hij ook niet "goed" meer was en beschermd moest worden tegen zichzelf Prof Jager deed blijkbaar dezelfde ervaring op als wij. Zie zijn warm gestelde artikel "Schilder als Collega" in het gedenkboek. Hoewel prof Jager reeds bij het eerste contact een punt noemde, waarop hij met Schilder van mening verschilde, had hij van hem nooit anders dan vriendelijkheid ondervonden.
Schilder eerbiedigde volstrekt Jagers verlangen naar vrijheid "zo ruim en breed als maar mogelijk was"
binnen de gebondenheid aan Schrift en Confessie. "Hij was een goede vriend en een trouwe collega. Om van te houden". " We waren het niet altijd eens. Maar we waren wel één.
In de Here en in Zijn dienst" (blz. 47).
Hoe actueel is de apostolische vermaning, waarmee prof Jager sluit: “Gedenk uw voorgangers, die U het Woord Gods gesproken hebben en volgt hun geloof na, aanschouwende de uitkomst van hun wandel", Hebr. 13:7, 8.