Pastorale Notities
1987-08-28
D. Martyn Lloyd-Jones (1) - Jaargang 31
- nummer 32
In de vakantie las ik met rode oortjes de biografie van Martyn Lloyd-Jones. Wat mij betreft werd dat verplichte kost voor theologiestudenten.
Wie was MLlJ?
Geboren in 1899 als zoon van een Welshe bazarhouder scheen hij in de wieg gelegd yoor melkboer. Maar als hij 16 is vinden we hem als student in de medicijnen in Londen. Op zijn 25e is hij als arts en chirurg verbonden aan het St. Bartholomeushospitaal, de 1e assistent van de gevierde medicus Sir Thomas Horder.
Hij wordt aangezocht voor een hulpprofessoraat en staat aan het begin van een briljante carrière. die toen al goed was voor een 3500,- tot 5000,- pound per jaar. Ook zijn verloofde Bethan was arts.
Eind 1926 breekt hij zijn medische carrière af om evangelist te worden (dominee kon natuurlijk niet) op een evangelisatiepost in Aberavon in Wales. En dat tegen een inkomen van 225 pound per jaar. De jongelui trouwden en gaven hun spaarcentjes in bewaring aan moeder, omdat ze even sober wilden leven als de mensen in wier midden zij gingen dienen.
Wat bewoog Martyn tot deze zeer ongewone stap?
Dat blijkt duidelijk uit zijn emotionele vraag: "Kon ik de mensen blijven genezen naar het lichaam, terwijl ik moest aanzien dat hun zielen voor eeuwig verloren gingen?" Voeg daarbij die andere uitroep: “Owat wordt er slecht gepreekt in ons land en in onze kerken!!!"
Het was Martyns diepe overtuiging dat de dominees, de goeden niet te na gesproken, de schuld droegen aan de leegloop van de kerk: ze hadden de waarheid van de Schriften losgelaten, de boodschap van de reformatie: en stichtelijkheid ervoor in de plaats gebracht. En wetenschapsverering en Bijbelkritiek.
Vandaar de ellende en de kommer van zoveel zielen.
Veel opzien 'baarde het dat de jonge , evangelist weigerde te stappen in enige organisatie voor welzijnswerk, terwijl de nood van de mijnwerkers , en hun gezinnen hemelschreiend was. "Het Woord moet het doen ", zei de "doctor" (zoals ze hem tot zijn dood bleven noemen) tot zijn verbaasde vrienden van de geheelonthouders vereniging. En het Woord deed het: dronkaards, beruchte dorpstypen en heel beschaafde christenen kwamen tot berouwen bekering. De kleine gemeente beleefde een explosieve groei. De uitstraling reikte tot de grenzen van Wales en bracht overal revival (opleving).
Na elf jaar wisselde Lloyd-Jones depreekstoel van Sandfiels (Aberavon) voor die van, Westminster Chapel in Londen, die daarmee (en dat is niet overdrevenl) wereldbetekenis kreeg.
(Iain Murray, "D. Martyn Lloyd-Jones", deel I, 1899-1939. Uitg. The Banner of Truth Trust.)