Aanvaarden wij Gods exclusieve zorg?
1988-10-04
Oproep tot vreugde in God!- Jaargang 32
- nummer 37
" ..... een land, waarvoor de HERE uw God zorgt ..... " -een oproep tot vreugde in God! Denkt u maar eens na over die namen! "HERE": de God die er wèrkelijk is! Die hier en nu verlossend heeft ingegrepen in de uitleiding van zijn volk uit Egypte. Die niet opgeborgen wil worden in een oud verhaal over een betere oude tijd, waarin de vaderen iets groots van Hem gewaarwerden, maar die geeerd wil worden als de machtige liefdevolle God van het héden en ook van de toekomst! En dan die andere naam: "Uw God"! Naam van liefdevolle verkiezing. Naam van het Verbond. Israël als een allerbijzonderst geliefd bezit van die grote heilige God! Het mag leven in zijn hand en in zijn hoede. Het kan en mag en moet op Hem rekenen in alles.
Als nu van het beloofde land wordt gezegd, dat deze God ervoor zorgt dan is dat een oproep tot vreugde. Israel kan onder de koepel van machtige en liefdevolle zorg leven in vrede en in vreugde. In dat beloofde land!
En de vreugde mag nog groeien als in het vervolg nog verder gesproken wordt over die machtige en tere zorg van de HERE: Steeds is Hij met en .voor dat land bezig. Steeds waakt Hij over de woning van zijn volk. Het land verdwijnt nooit uit zijn liefdevolle zorg, nooit uit de blik van zijn Goddelijke ogen! Inderdaad, een oproep tot vreugde in God!
Niet naar de mens!
En toch ..... voor de mens-van-nature is..er een groot "Maar" aanwezig. Alshij met zijn natuurlijke ogen (en meer met!) de dingen bekijkt, die hier aan de orde zijn, dan komt hij helemaal niet tot de vreugde! De HERE laat hier een groot verschil zien tussen Egypte en het beloofde land! In Egypte had men de jaarlijkse overstroming van de NIJL En men deed daar al zijn best om dat kostbare Nijlwater-met-slib vast te houden er. te leiden over de verschillende landerijen heen. Dat was mogelijk in dat vlàkke land. Men had daarvoor instrumenten die we nu .natuurlijk heel primitief zouden noemen.
Misschien een soort voetpompen.
De tekst spreekt van een kunstmatig drenken" en dat wijst op al die maatregelen die men nam om het Nijlwater zoveel mogelijk te benutten.
Zwaar en moeizaam werk! Maar men dééd er wat aan!
Dan het beloofde land! Bergen en dalen.
Water drinken van de regen des hemels! Met een schok bemerkje dan toch, dat de zorg van de HERE exclusief bedoeld is. In die zin dat het eigenlijk uit je eigen handen' is weggenomen! De HERE zorgt. Maar de keerzijde is, datje zèlfmaar heel weinig kunt doen om een goede oogst te garanderen. Regen! Veel onzekerder dan de nijloverstroming! Bergen en dalen - iets heel anders en iets veel "onmogelijkers " dan het vlakke land van Egypte, waar je tenminste nog wat kon doen!
eigenlijk bevat deze tekst een duidelijke test voor het geloof in de HERE!
Is Israël ècht blij met deze, woorden?
Met die exclusieve zorg van de HERE? Of zou het eigenlijk veel liever iets "Egyptisch" in het beloofde land willen importeren? De mogelijkheid er zèlf nog iets aan te doen!
De mens-naar-God verheugt zich en ziet de zorg van de HERE als een toppunt van zekerheid! De mens-van-nature reageert met wenkbrauwengefrons en verliest de vreugde. Want hij ziet niet verder omhoog dan de bergen, die de eigen werkzaamheid zo blokkeren. Hij ziet niet meer op tot de HERE! En hij blijft staan bij de "klimatologische" onzekerheid van de regen zonder dat hij rust vindt in God!
Alles wordt onzeker!
Inderdaad, een test voor het geloof
De garantie voor de gemeente van Christus
Wanneer we belijden, dat deze God van Israël ook onze God is, dan is het onmogelijk Deuteronomium 11 te verklaren tot een stem-uit-het-verleden, die nu geen enkele betekenis meer zou hebben. Dat kan niet. Dat oude woord komt direkt ter sprake als wij de vraag stellen naar de "garantie" die aan Christus' gemeente van vandaag geboden wordt.
Ik denk aan Zondag 19, waar gevraagd wordt welke vrucht ons toevalt uit de heerlijkheid van ons hoofd Christus, die gezeten is aan Gods rechterhand. In het antwoord wordt gesproken van de uitstorting van de hemelse gaven door de Geest en van de bescherming en bewaring tegen alle vijanden. Hier kan de oude zonde ingrijpen, de zonde van het verlangen naar de "Egyptische" zèlf-werkzaamheid.
We zouden de beschermende macht van Christus uit zijn handen willen nemen om die in onze eigen handen te nemen!
In de Middeleeuwen kwam het tot een machtige theorie, die inhield, dat de paus als Stedehouder van Christus op aarde in feite zowel de geestelijke alsook de wereldlijke macht in zijn persoon verenigde. Hij moest hier op aarde erkend worden als de koning der koningen! Hij had het in zijn eigen " hand te nemen. En dan tegelijk die titel "Stedehouder van Christus". In feite werd dat de gevolmachtigde vervànger van Christus. Want de ernstige vraag "Wat wilt Gij; Christus, dat we doen zullen?" werd niet meer gesteld!
De vervanger had te handelen vanuit eigen macht en inzicht!
De regen van het beloofde land werd vervangen door de "kunstmatige bevloeiïng" van Egypte. Wij nemen het alles in eigen hand!
De kerk viel terug op haar eigen kracht en op haar" eigen gewicht. En zij is er reddeloos doorheengezakt!
Samengang van zonde en oordeel!
Zekerheid
Aanvaarden wij Gods exclusieve zorg? Troosten wij ons met de macht van Christus, die we nóóit in onze eigen hand kunnen nemen? Zijn we verheugd in God vanwege een bewaring, waarover we evenmin kunnen beschikken als Israël indertijd over de regen?
Van nature vinden wij het jammer en hoogst onzeker, dat aan de gemeente geen wereldlijke macht is toevertrouwd.
Maar in het geloof verheugen we ons over de goede boodschap, dat ons heil in een veel grotere en sterkere hand ligt dan de hand van onszèlf ooit zou kunnen zijn. Zekerheid!
Ook wij: Opgeroepen tot de vreugde in onze God en hemelse Vader in Christus! En ook nu is dat een grote test voor ons geloof!