Pastorale notities
1987-09-04
Lloyd-Jones (2)- Jaargang 31
- nummer 33
Ik heb twee stukjes nodig om uiteen te zetten, waarom ik kennisname van MLlJ aanbeveel. Ten eerste omdat hij bruggenbouwer was tussen calvinisme en methodisme. Men kent de problematiek van vandaag: Soms verlaten sympathieke christenen onze kerken. Hun klacht: wat we horen is erg knap, maar ons hart blijft zo koud. We hunkeren naar de warmte van de evangeliegemeente.
Tegelijk voltrekt zich een tegenbeweging: evangelie-christenen voegen zich bij ons: Hun motief: we kregen zo weinig voor ons hoofd! Zo weinig inzicht in de Schriften. Het was altijd hetzelfde. We begonnen te verkommeren.
Martyn Lloyd-Jones werd voorganger in een Calvinistisch-Methodistische Kerk. Let op de combinatie van tegenstellingen. De 'dokter' (zoals men hem tot zijn dood bleef noemen) was volbloed calvinist. Hij gaf daarvan niets.
prijs. Tegelijk stond hij wijd open voor de warmte en innigheid van Wesley ("ook al is hij wel eens een beetje wettisch!") en Whitefield.
ik denk ook aan de Franse EREIkerken, die zoals hun naam duidelijk maakt Gereformeerd Evangelisch willen zijn: in déze volgorde (het gaat niet om een fiftyfifty-christendom)!
Mijn tweede motief ligt in de stuurmanskunst, die Lloyd-Jones aan de dag legde, toen hij als jonge dokter-voorganger positie moest kiezen in veel kwesties, waarvoor hij niet was opgeleid. Hoe dacht hij over Karl Barth, Buchmann (Oxfordbeweging), de leer van het 1000-jarig rijk, de Israëlverwachting, de Pinkstergroepen, de ethische vragen, de Bijbelkritiek enz. enz.
Bij de confrontatie met deze problemen volgde hij de strak wetenschappelijke methode waarvan hij de doeltreffendheid had leren kennen bij het diagnostiseren: eerst bepaal je wat absoluut waar is; daarna wat beslist niet waar is; dan toets je de tussenliggende mogelijkheden aan a) en b). Je komt dan in de buurt van het goede antwoord.
Als Lloyd-Jones stootte op nieuwe vragen, vroeg hij zich eerst af: Ben ik deze visie ooit tegengekomen bij mijn lezing van de Heilige Schrift of bij de Reformatoren? Zo neen, strijdt dit nieuwe tegen de Schrift of Reformatie? Bij onzekerheid stond bij Lloyd-Jones het licht op rood.
Star was hij niet. Hij was strikt eerlijk bij zijn onderzoek. Soms ging hij later van harte mee in een beweging, waar hij aanvankelijk gereserveerd tegenover stond. Nooit heeft hij zichzelf of de gemeente meegesleept in een avontuur, al was de pressie van evangelische zijde nog zo sterk.
Een les voor ons: in nieuwe vragen mogen we nooit star zijn. Maar ook nooit bewogen en bevlogen als kip zonder kop.
Als ik blijf bij Schrift en confessie kan ik nooit ernstig in de fout gaan.
Voor de tussenliggende vragen moeten we elkaar de tijd geven. En onszelf.