Pastorale Notities
1988-10-28
De dominee als 'angstig bezit' (2)- Jaargang 32
- nummer 40
Op mijn stukje van twee weken geleden kom ik 'terug om in te gaan op enkele reacties .
Ik stelde dat de dominee niet tot een angstig bezit mag worden omdat hij zich met een deugdelijk jawoord aan de gemeente verbonden heeft en niet zomaar op kan stappen wanneer zijn gemeente daardoor ernstige schade zou oplopen.
Het zou daarom best zinvol zijn als beroepingskommissies zich tevoren tot de betreffende kerkeraden zouden wenden om te informeren of zij hem eventueel zouden laten gaan.
Een broeder uit een gemeente, cp zoek naar een predikant, schreef mij: erg-mooi, maar hoe concretiseer je dat?
En een broeder uit weer een andere zoekende gemeente gaf daar ongevraagd antwoord op door te vertellen dat in zijn gemeente de gewoonte bestaat, aan de kerkeraad van een predikant waaraan men denkt, o.a. de vr.aag voor te leggen: hoe denkt u over de misbaarheid van uw dominee?
Dat vind ik een mooie vraag, waarin het jawoord waarmee een predikant zich aan een gemeente heeft verbonden ernstig wordt genomen en waarin ook het apostolisch bevel wordt gehoorzaamd: ieder denke niet slechts aan zijn eigen belang.
"Er gaat een dominee voorbij"
Uit hetzelfde stukje moet ik iets rechtzetten.
Op goed geluk af vertelde ik hoe het gezegde "er gaat een dominee voorbij" kan zijn ontstaan. De dominee nadert een pratend gezelschap en er valt prompt een stilte omdat hij net het onderwerp van gesprek is.
Maar ik zat er gloeiend naast. Het is heel anders gegaan, naar mij van twee kanten werd verzekerd. Ik geef dat graag door.
Een broeder uit Ede vertelde dat in vissersplaatsen vaak de predikant belast was (en is) met de taak om het omkomen van een visser op zee, te gaan berichten aan de familie.
Vanuit de vissershuisjes zag men de dominee komen en dan viel er een angstige stilte: zou hij aanbellen of voorbij gaan naar een ander huis? Naar die angstige stilte verwijst de uitdrukking: er gaat een dominee voorbij.
En een broeder uit Kampen bevestigde dit door mij een knipsel toe te zenden uit het blad .Urkerland", waarin een rijm stond afgedrukt. Er is storm geweest en een familie , kijkt bezorgd in de richting van de pastorie: "en daar werd de deur geopend Ds van Anken kwam daaraan Iedereen hield zich toen stil benieuwd, waar hij naar toe zou gaan. "
Daar hebt u dus diezelfde stilte uit het door mij geciteerde gezegde.
Weer een misverstand de wereld uit.
Leuk hoor, zulke 'reacties.