Helpen zoeken
2011-04-15
Ze belt en ze vraagt of ik tijd heb voor een gesprek. Ik ken haar niet; ze heeft mijn telefoonnummer van het intranet.- Jaargang 55
- nummer 8
Door de telefoon klinkt ze onzeker. We maken een afspraak voor de volgende dag.
Tegenover me zit een jonge vrouw van begin dertig. Ze is officier en gewend om leiding te geven. Dat straalt ze uit.
Ze heeft graag alles in de hand, maar tegelijk oogt ze breekbaar en onzeker.
Ze vertelt van haar uitzending, enkele jaren geleden. Net van de opleiding moest ze leiding geven aan een groep specialisten. Het was zwaar maar ze heeft het gered. Sinds die tijd is ze een groot aantal keren voor kortere tijd terug geweest in het missiegebied.
Haar partner en zij hebben in die periode nauwelijks tijd voor elkaar gehad. Haar partner is ook militair. Als zij thuis kwam ging hij, en omgekeerd.
Het vreet aan haar.
En nu haar is aangezegd dat ze in de komende periode weer rekening moet houden met enkele uitzendingen, loopt ze vast. Kan ze het nog wel aan?
Ze doet haar werk met hart en ziel, maar is ze wel uit het goede hout gesneden? Ze houdt zielsveel van haar partner, maar kan ze wel geven wat ze zou moeten geven? Ze hebben een kinderwens, maar zou ze wel een goede moeder kunnen zijn?
Ze is onzeker, zit vol vragen en heeft niet alles meer in de hand. Ze zoekt maar weet eigenlijk niet meer hoe en waar ze zoeken moet. Daarom heeft ze gebeld. Niet zozeer om antwoorden en ‘de weg’, maar om hulp en richting bij het zoeken naar haar weg.
Helpen zoeken. Maar hoe doe je dat?
Ik merk bij mezelf vaak de neiging de ander naar mijn antwoorden te leiden. Vragenderwijs, maar toch.
Soms kan de ander daar iets mee, maar vaak ook niet. Het zijn immers mijn antwoorden op vragen van de ander. Het is de kunst bij de ander te blijven en aandacht te hebben voor haar of zijn verhaal.
In de gesprekken die volgen, wandelen we door haar levensverhaal. We lopen samen op.
We genieten van de mooie ervaringen en hoe ze daar kracht uit heeft geput. We kijken naar de moeilijke momenten en hoe ze daarmee is omgegaan. En al pratend en luisterend ontdekt ze opnieuw, waar haar krachtbron in het leven ligt en hoe ze daar bij kan komen, ook als ze het leven niet in de hand heeft.
Van tijd tot tijd ontmoeten we elkaar nog en spreken we met elkaar. Even rust, zegt ze dan.
Kees Smit is legerpredikant.