En is dat dan alles?
1986-07-04
In de rubriek: NADER BEKEKEN in :,DE WEKKER" schreef ds K. Boersma van Rotterdam-Zuid een indringend artikel naar aanleiding van de. komende generale synode van de Chr. Geref. Kerken, die in Den Haag gehouden worden zal. Het Is bekend,. dat deze synode belangrijke beslissingen zal moeten nemen,die in verband met gerezen spanningen het voortbestaan van genoemde kerken direct raken. Da titel, die ds. Boersma aan zijn artikel mee-gaf, luidde: Stille arbeid voor de synode. Hij sluit zijn artikel als volgt af: - Jaargang 30
- nummer 27
Nu komt het diepste nog. Ik zeg niet, dat al het bovenstaande "nog maar de buitenkant" is, over uiterlijke dingen gaat. Neen, ik sprak over .kerkelijke, dat is over geestelijke dingen. Over het feit, dat we de Heilige Geest nodig hebben in alle voorbereiding en overleg en discussie en besluiten. Over het feit, dat we de Heilige synode zouden kunnen' houden, als we moesten vrezen; dat 'de' Heilige Geest Zich niet meer van ons zou willen bedienen. Maar wat ik het diepste noem, is een biddende en ootmoedige voorbereiding. We mogen verwachten, dat allen die afgevaardigd zijn, mensen zijn, die bidden geleerd hebben. Die weten wat het is om als arme, onwaardige, in zichzelf ook onbekwame mensen, tot Hem te gaan, die het Hoofd van de Kerk is, die zijn bloed heeft gegeven en tegen zijn leerlingen heeft gezegd: zonder Mij kunt gij niets doen. Ik zou' mij kunnen voorstellen; dat deze komende generale synode. voordat zij. één woord tot de kerken te zeggen heeft, te midden van de spanningen die ook haar zullen kenmerken, als een der eerste agendapunten een ure van verootmoediging en gebed zou hebben, voordat men zich aan één afhandeling van een zaak zou zetten. En om zoiets, dat voor de gehele synode zegenrijk zou kunnen werken, te bereiken, is het absoluut noodzakelijk, dat elk synodelid in deze maanden van voorbereiding,een heel stille arbeid vooraf heeft van. ootmoed en gebed,voor zichzelf en voor zijn hele verkeren en spreken en besluiten in de synode. Vergis ik mij niet, dan is er in deze maanden een stille hoop en moed aan het groeien voor een keerpunt in de spanningen.
Maar daarom roep ik ook alle lezers van ons blad op om voor zichzelf en met elkaar veel de Here aan te roepen om zij hoge leiding en zegen voor de kerk. Een tijd geleden zei iemand tegen mij: de Christelijke Gereformeerde Kerken hebben eigenlijk alles in zich om op brede schaal een zegen en betekenis te zijn temidden van kerkelijk Nederland, maar ze gebruiken dat zo weinig. Wel, ik blijf .dat zeggen in deze maanden van stille arbeid voor de synode. Maar dan behoort bij dat alles in zich hebben?' niet alleen het hebben van deugdelijke Schriftuurlijke en historische papieren, maar, en juist daardoor, een leven in ootmoed, eenvoud, gebed en trouw. Moge ons allen dat toch kenmerken in deze zomermaanden. En neemt u dat mee, overal waar u beid, en hoe het ook met u gaat.
Wij leven en bidden met onze christelijke gereformeerde broeders en zusters hartelijk mee! Geve de HERE veel wijsheid, opdat er besluiten genomen mogen worden, die schriftuurlijk gefundeerd en confessioneel onderbouwd zijn. Dan zal ongetwijfeld de werkelijke eenheid der kerken bevorderd worden. Hier is de bede om verlichting met de Heilige Geest ten volle op zijn plaats!