En, hoeveel mensen heb je bekeerd?
1986-08-01
"Campingevangelisatie? O, dan gaan jullie zeker na afloop van een partijtje volleybal met de campinggasten zingen en bijbel lezen?"- Jaargang 30
- nummer 29
"Waarom moet je zo nodig die mensen van God vertellen? Laat ze toch met rust; zij zijn ook maar op vakantie."
"En, hoeveel mensen heb je bekeerd?"
Vragen die gesteld worden aan medewerkers van campingevangelisatieacties.
Vragen die boekdelen spreken over hoe weinig men eigenlijk weet van dit werk. En als je weet dat vragen zoals deze soms zelfs gesteld worden door naaste familieleden, dan is het duidelijk dat het hoog tijd is voor een stukje voorlichting. Misschien dat iemand na lezing hiervan bij zichzelf denkt: is campingevangelisatie iets voor mij? Of: is campingevangelisatie iets voor onze kerk?
Samen met de Christelijke Gereformeerde Kerk van Utrecht-Centrum organiseert de Nederlands Gereformeerde Kerk van Utrecht, dit jaar al weer voor de zesde keer; de evangelisatieactie 'op camping Ackersate in Voorthuizen. Ruim vijftien jonge mensen geven hier elk twee weken van hun vakantie om zo gedurende zes weken op de camping aanwezig te zijn. Als christenen aanwezig te zijn, want dáár gaat het tenslotte om.
Gedurende zes weken zijn zij aanwezig om de campinggasten - zo mogelijk ,en waar passendte confronteren (of soms alleen maar: kennis te laten maken) met God, om Zijn Woord te laten horen. Dat gebeurt tijdens de dagelijkse kinderclubs en avondsluitingen in de "grote tent" en de zondagse evangelisatiediensten in de campingkantine. Daarnaast bieden zij, alleen al door hun aanwezigheid op de camping, campinggasten die zelf niet naar deze bijeenkomsten komen de gelegenheid om toch te spreken over God, hun geloven of de kerk. Tijdens de tent-aan-tent-bezoeken bijvoorbeeld, of zomaar op een veldje naar 'aanleiding van een artikeltje in de door het team verspreide campingkrant.
Evangelisatie èn recreatie
Gedurende die zes weken zijn de vijftien jongelui, in leeftijd variërend van achttien tot vijfentwintig, maar, óók aanwezig om allerlei recreatieve activiteiten voor de campinggasten te organiseren. Kinderzeskampen met - zoals regelmatig gebeurd is - zestig deelnemertjes in het veld en honderd ouders daar omheen. Ringsteekwedstrijden met vijftig deelnemers, ruim tweehonderd toeschouwers en vele, vele liters water. Gezinsspeurtochten, waaraan eigenlijk altijd tientallen mensen meedoen. En ook: pannenkoeken bakken voor de kleinsten, en gezamenlijke maaltijden met ouderen. Dus: evangelisatie èn recreatie, waarbij het een niet zonder het ander kan. De vraag waarmee we begonnen, "Dan gaan jullie zeker na afloop van een partijtje volleybal met de campinggasten zingen en bijbellezen?", is dus niet zo heel vreemd. Maar toch doet de in de vraag verscholen liggende suggestie van geforceerdheid en opdringerigheid geen recht aan de werkelijkheid, die veel meer zo is, dat soms gasten na afloop van een partijtje volleybal zelf "blijven hangen" om - om welke reden dan ook - de dan volgende avondsluiting bij te wonen.
Vooroordelen wegnemen
Hierin ligt ook een deel van het antwoord op de tweede vraag, "Waarom moet je zo nodig die mensen tijdens hun 'vakantie van God vertellen?". Waar de drempel van onze kerken voor buitenkerkelijken te hoog is, is het campingevangelisatiewerk met haar relatief lage drempel geschikt om die mensen te bereiken - bijvoorbeeld via zo'n avondsluiting - 'en blijken ze juist in hun (ontspannen) vakantietijd ontvankelijker te zijn voor het Evangelie. Natuurlijk, soms worden er ook wel eens mensen aangesproken die "voor ·zoiets niet gestoord willen worden" en die zeggen: "Ja maar wij zijn nu op vakantie hoor" - die worden dan ook verder met rust gelaten. Toch gebeurt het vaker dat mensen wèl willen praten. Al is het alleen maar dat zij bijvoorbeeld hun klachten over de KERK willen uiten. Over "die schijnheilige zakenman voor in de kerk die door de week anderen oplicht". Of over de "bedelaars om vrijwillige kerkelijke bijdragen". Meer dan eens blijken zij dan verwonderd te Zijn over de antwoorden die zij krijgen, zelfs over het luisterend oor dat zij "eindelijk'" eens bij "kerkmensen want dat zijn jullie toch wel" krijgen: Op deze wijze. kan campingevangelisatie goed werk verrichten en kunnen de vooroordelen die er 'Over christenen bestaan een beetje weggenomen worden. "Dragen christelijke meisjes dan niet allemaal rokken (in plaats van broeken)?", vroeg eens een campinggast, Veelzeggend en herkenbaar is zijn vraag; het antwoord dat hij kreeg droeg bij om een beter zicht te krijgen op hoe christenen leven. Daar zijn de evangelisatieteams dus ook mee bezig, met het voorleven van de christelijke levenswandel. En van dat voorleven gaat r: zo blijkt steeds weer - een sterk getuigende werking uit.
Mensen bekeren
"Maar hèb je dan al eens iemand bekéérd?", wordt steevast gevraagd. En als het antwoord niet meteen ja luidt, als bijvoorbeeld gezegd wordt dat door middel van campingevangelisatie minstens wel eens wat vooroordelen worden weggenomen, dan is dat niet voldoende. Je gaat toch naar de camping om mensen te bekeren? Je bent met wel erg weinig tevreden als je jezelf "troost" met het idee dat je hier 'en daar een vooroordeelt je wat genuanceerd hebt. Wat heeft zo'n actie van zes weken nou voor zin als je al jaren moet constateren dat er niemand echt bekeerd wordt? Dat dit reële vragen zijn, blijkt al uit het feit dat in het verleden door deze denkwijze een aantal medewerkers aan campingevangelisatieacties teleurgesteld afhaakten. En tevens zijn dit de vragen die aangedragen worden op het moment dat iemand gevraagd wordt mee te doen aan campingevangelisatie. Nadat de opmerking "Maar daar ben ik helemaal niet geschikt voor" (à la Mozes) weerlegd is, stelt men meer dan eens juist deze vragen. "Hoeveel mensen heb jij vorig jaar bekeerd? Nou, zie je nou wel. Wat is -dan de zin van campingevangelisatie? Waarom zou ik dan daaraan moeten meedoen?"
Van een naar tien
Zoekend naar antwoorden op deze vragen bestaat het gevaar dat je in je eigen gedachtencirkels blijft ronddraaien. Hoe kun je daar uitbreken? Misschien aan de hand van de volgende punten: Ds. W. G. Rietkerk gebruikte in de preek, die hij hie ld voor het begin van de allereerste Utrechtse aktie, het beeld van een trap met tien treden. Op de eerste trede staat de man die nog nooit van god gehoord heeft, die geen godsbesef heeft. Op de tweede trede staat de man die gelooft dat er "ergens wel iets machtigs is". Enzovoort.
En op de tiende trede staat de "volmaakte christen". Rietkerk zei toen dat je niet moest verwachten dat je iemand van de eerste naar de tiende trede zou kunnen brengen, dat dat niet realistisch is. Maar je mag zeker de mogelijkheid niet uitsluiten dat je iemand een treetje omhoog helpt. Al is dat in mensenogen misschien niet zo spectaculair. De eigenaar van de camping vertelde eens aan een teamlid: "Voordat jullie kwamen waren er tieners die nauwelijks wisten wat/wie God is - ze kenden dan wel de vloek waarin Zijn naam voorkomt, maar dat betekende op zich nog niets voor hen. Nu hoor ik geregeld jongelui iets zeggen in de richting van: "Ga je mee naar de avondsluiting, in de grote tent, want daar gaan we ook bidden". Ze wéten dan al van het bestaan van God, ze weten al dets van bidden. Eens kregen alle leden van één der teams (zoals in elk team speelde ook in dit team (min of meer openlijk) de vraag naar resultaten) een briefje van een (pas gescheiden) moeder van twee dochters. Ze bedankte daarin voor wat zij voor haar en haar dochters betekend hadden en ze vertelde dat ze - na een wat langere periode niet meer naar de kerk te hebben kunnen gaan - nu weer met haar dochters ter kerke ging. De teamleden spraken er later licht verwonderd met elkaar over; dat ze zoveel voor de schrijfster van die brieven betekend hadden...? Het was voor hen alsof ze een bloempje tussen het asfalt zagen: zo weinig duidelijke reakties, zo weinig dankbare geluiden en dan opeens dit. Toen zeiden ze tegen elkaar: "misschien zag God onze neiging om teleurgesteld te raken en wil Hij, door dit aan ons te tonen, ons bemoedigen in het werk." Campingevangelisa tiewerk is geen mensenwerk. Hoe goed iemand ook zijn best doet om een ander te bekeren, het zal hem niet lukken als God het niet doet. En jij als lid van een campingevangelisatieteam, heb je omdat je zoveel van mensen en van God houdt, aan Hem beschikbaar gesteld voor dat werk om jezelf te geven als instrument dat Hij kan gebruiken. Het belangrijkste is dat je AANWEZIG bent op de camping, klaar 'Om in te springen op de kansen en de mogelijkheden die God geeft.
Tot 16 augustus aanwezig
Is campingevangelisatie iets voor jou? Misschien zou je het eerst nog wel eens willen bekijken en meemaken. Dat kan. Bijvoorbeeld op camping Ackersate in Voorthuizen. Daar is men tot zaterdag 16 augustus aanwezig.
En daar kun je dus ook met eventuele vragen terecht. Is campingevangelisatie misschien iets voor uw gemeente?
Waarschijnlijk zit u met nog vele vragen voordat u een bevestigend antwoord op deze vraag zou durven geven. Ook met die vragen kunt u terecht bij de teamleden op Ackersate. Zij verwijzen u eventueel door naar de organisatoren uit de gemeente Utrecht, met wie u zou kunnen spreken over het hoe te handelen bij het beginnen van een campingevangelisatiecampagne.