Herinnering bij het overlijden van ds. K. Doornbos
1986-08-29
Kort gezegd: Hij heeft zijn wens verkregen. In de laatste brief kort voor zijn levenseinde van hem ontvangen stelde hij de vraag: Is het geoorloofd te verlangen naar het levenseinde?- Jaargang 30
- nummer 33
Na het ontvangen emeritaat was zijn verlangen heen te gaan in de rust die er overblijft voor het volk van God. In de Gereformeerde Kerken was er moeilijk iemand te vinden die de nadruk gelegd heeft op de zelfstandigheid van de plaatselijke kerk, als Doornbos deed, Vaak denk ik nog aan sommige' veelzeggende woorden, waarin de meest gewenste praktijk voor het kerkelijk leven door hem werd aangewezen. B.v. "Als alle kerken waken dat het plaatselijk goed gaat,' dan gaat het overal goed." Daarom vond hij de zgn. meerdere vergaderingen van minder belang, en in geen geval hogere vergaderingen. Hoewel, vooral na de Vrijmaking, geregeld Synodelid bleef Doornbos bezwaar maken dat veel zaken die de kerken moesten afhandelen, op de Synodetafel werden gelegd en door de Synode werden behandeld. Hij was afgevaardigde naar de Synods van Kampen. Daar kwam aan de orde de plaats van de 'Proffen' 9P' de Synode. Doornbos stelde voor dat de Professoren aan het begin van de besprekingen advies zouden geven over het te behandelen punt van het agendum en minder aan de discussie moesten deelnemen. De afgevaardigden der kerken moesten zelfstandig hun conclusies trekken en hun besluiten nemen. Dit voorstel werd toen aangenomen. De Professoren waren zeer verontwaardigd en wisten te bewerken dat op de volgende dag het genomen besluit werd herroepen.
Toen stond Doornbos op en deelde mee dat hij naar huis ging: "Van een vergadering die zo weinig respect heeft voor haar eigen besluiten, dat ze vandaag herroept wat ze gistern heeft besloten, wil ik geen lid zijn, ik ga naar huis." Maar omdat hij toch niet wou dat om hem de zaken op de spits werden gedreven, kwam hij nog voor dat hij naar Wormer ging bij mij in Krommenie om mij als z'n secundus te bewegen naar de Synode te gaan. Ik heb dat gedaan om hem van dienst te zijn. Enige tijd later, toen ds Van Dijk van Groningen Doornbos beter had leren kennen, zei hij tijdens een predikantenvergadering tot mij: "Die Doornbos, die weet het.
Geweldig." Ik ZiOU zo nog wel enige tijd door kunnen gaan. Bij gelegenheid van z'n 25-jarig jubileum sprak hij een dankwoord beginnende met de woorden: "Dit is de eerste keer dat ik -hier (op da.kansel) onvoorbereid sta." Ik wil hiermee eindigen, hoe viel de neiging sterk is om meer te melden. Wie belangstelling heeft; wil ik verwijzen naar het boek waarin de collega's uit' de Classis (1962) een groot aantal Kerkbode-artikelen van de hand van Ds K. Doornbos hebben verzameld. Het boek is verschenen bij Buijten en Schipperheijn in Amsterdam.