Het Contact Orgaan Gereformeerde Gezindte (C.O.G.G.)
1986-02-28
In de beschrijving van de geschiedenis van Christus' kerk wordt brede aandacht gegeven aan de strijd die er de eeuwen door is gevoerd, Nu is de kerk geroepen tot strijd, maar dat betekent niet dat al de moeiten en scheuringen die zich hebben voorgedaan behoorden tot de goede strijd van het geloof.- Jaargang 30
- nummer 9
Het lijkt wel wat op de praktijk van de media waarin het “gewone" dat goed verloopt nauwelijks aandacht krijgt en aller ogen gericht worden op het bijzondere dat vaak slecht nieuws is.
Zo weten we over het algemeen wel één en ander van de strijd van Luther en Calvijn in hun dagen en ook nog wel iets van het verschil inzake de leer bij de reformatoren, maar van de pogingen die er zijn gedaan om tot eenheid van Luthers en Gereformeerden te komen in die dagen en daarna weten we maar weinig.
Het is onze lezers voldoende bekend dat de ouderen onder ons tweemaal een kerkscheuring hebben meegemaakt en qat er in alle kerken in ons land spanningen zijn die ons doen vrezen dat het eind van de versplintering niet in het zicht is.
Ik vermoed dat een deel van onze lezers nauwelijks. weet van het bestaan van het contact orgaan gereformeerde gezindte.
Onze kerken zijn sinds 1979 officieel bij dit orgaan betrokken, Er zijn na 1945 pogingen ondernomen om een eind te maken aan de verdeeldheid van de kerken van gereformeerd belijden, Kort na de oorlog waren bv. de Gereformeerde Kerken (syn.) nog niet in de crisis waarin zij nu verkeren en werden Schrift en belijdenis daar algemeen aanvaard.
In die tijd waren deze kerken geenlid van de Wereldraad van Kerken en hadden velen geen vrede met het gescheiden optrekken van de Gereformeerde, Christ. en Vrijgemaakt Geref. kerken.
Er bestond een tijd lang een Vereniging tot herstel van de kerkelijke eenheid. Het International Counsil of Chr. Churches afd. Nederland leende zich tijdelijk als ontmoetingsplaats van leden van de onderscheiden gereformeerde kerken, maar het beeft de verdeeldheid niet kunnen keren, eerder vergroot.
Op de Generale Synode van de Chr. Geref. Kerken in 1953 diende een voorstel om te komen tot een convent van kerken en groepen die tot de gereformeerde gezindte behoorden.
De Synode van de Geref. Kerken (syn.) 1955/56 gaf aan deputaten opdracht mede te werken aan de totstandkoming van een Gereformeerd-Convent. het jaar 1957 is begonnen met voorbereidende besprekingen, maar pas in 1963 kreeg het streven een meer vaste vorm.
De naam convent liet men varen, want die naam was veel te pretentieus. In de naam contactorgaan werd het bescheiden begin beter uitgedrukt.
Alleen de Geref. Kerken (syn.) en de Chr. Geref. Kerken waren bij de oprichting officieel vertegenwoordigd.
Op persoonlijke titel namen vertegenwoordigers uit de Geref. Bond uit de Hervormde Kerk, de Geref. Gemeenten in Nederland en Noord-Amerika en de Geref. Kerken, vrijgem. deel aan het contact.
In de tot 1967 nog ongedeelde vrijgemaakte kerken had ‘de toonaangevende richting' weinig krediet voor de zgn. gereformeerde gezindte, omdat daarin geen ernst gemaakt zou worden met de kerk-vraag en niet met de ware eenheid van de kerk.
De belijdenis spreekt immers van de éne, ware kerk en elk is schuldig zich bij die kerk te voegen.
De nadere uitwerking van het vrijgemaakte denken over de kerk hebben we Ieren kennen in de doorgaande Reformatie.
Van vrijgemaakte zijde werd dus geen medewerking verleend aan het contactorgaan, zodat er geen officiële vertegenwoordiging kwam.
Niet allen in de vrijgemaakte kerken deelden het standpunt inzake samenspreking en samenwerking met andere kerken en gelovigen en de polarisering op dit punt leidde na een, onverkwikkelijke strijd tot de scheuring van de zestiger jaren.
Intussen werd het vrijgemaakte geluid op de vergaderingen van het contactorgaan wei gehoord.
Ds G. Janssen en later ds L. W. G. Blokhuis en ds Z. G. van Oene waren op persoonlijke titel lid geworden en sinds de landelijke vergadering van Breukelen zijn onze kerken officieel vertegenwoordigd door ds v. Oene en ondergetekende.
Sinds kort zijn er broeders uit de Geref. Kerken vrijgemaakt, op persoonlijke titel, toegetreden en komen vertegenwoordigers van de Confessionele Vereniging in de Herv. Kerk ter vergadering.
Uit alles wat ik tot nu toe schreef is duidelijk dat er in ons contactorgaan een heel bescheiden begin is gemaakt.
Was er van vrijgemaakte zijde in de vijftiger jaren meer medewerking geweest, misschien was de geschiedenis anders verlopen.
In die jaren was in de Ger5f.ormeerde Kerken (syn.) het verIangen naar een herstel van de breuk na de Vrijmaking en een vereniging met Christ. Geref.
Kerken sterk.
Wijlen Prof. dr K. Dijk was een vurig voorstander .
Het heeft niet zo mogen zijn en in plaats van toenadering kwam er polarisatie en daar op afgaande zouden we tot de conclusie kunnen komen dat het streven belichaamd in het C.O.G.G. wel sympathiek is maar weinig zin meer heeft.
We leven immers in het jaar 1986 In alle kerken hebben zich veranderingen voltrokken; er was een nieuwe scheuring bij ons en er zijn in alle kerken spanningen.
Van de officiëel vertegenwoordigde kerken zijn de Geref. Kerken (syn.) de grootsten in getal met een omvangrijke organisatie.
Al geruime tijd zijn deze kerken aangesloten bij de Wereldraad van Kerken en daarmee in feite een andere richting ingeslagen.
Het gevolg hiervan is dat hun afgevaardigden nogal wat kritiek te horen krijgen in het contact met gereformeerde kerken zowel in het buitenland bij de Geref. Oecumenische Synode, als zij het in mindere mate, onder ons als we bijeenkomen in Apeldoorn.
Van nog ingrijpender aard dan het lidmaatschap van de Wereldraad is het feit dat de Geref.
Kerken samen op weg zijn met de Ned. Herv. Kerk.
De ontwikkeling die hiermee in gang gezet is, laat zich, bij alle kritiek in genoemde kerken, niet terugdraaien.
Er is dus een totaal andere situatie dan in de dagen dat er in de verdeeldheid nog één front was bij het Woord en de Belijdenis.
De leden van het contactorgaan komen een paar maal bijeen in Apeldoorn en bespreken een actueel onderwerp.
Momenteel buigen we ons over de "conceptverklaring van overeenstemming ten aanzien van het samen kerk zijn" van de Hervormde en Gereformeerde Deputaten voor Samen op Weg.
Er zijn hier en daar in het land plaatselijke afdelingen van het C.O.G.G.; verder is er eens per jaar een openbare vergadering; vroeger in Woudschoten, de laatste jaren in Putten.
De belangstelling voor die vergadering neemt af; we zien daar de oude getrouwen, en maar weinig jongeren.
Uit onze kenken is de belangstelling gering.
Daarom heb ik dit maal uitvoerig geschreven over deze schuchtere beweging onder gereformeerde kerken, die veel meer gebed, medeleven en belangstelling verdient.
Het is zoals ik aan het begin schreef: er is veel meer belangstelling voor strijd en scheuring dan voor pogingen tot verzoening en herstel.
P.S. Wanneer er bij de redaktie en de lezers belangstelling is voor de conceptvergadering van overeenstemming ben ik bereid daar een nadere bespreking aan te wijden.