In de aankomsthal: Lyni Venema
2011-05-13
Met grote regelmaat staan mensen uit de NGK in de vertrek- of aankomsthal.Wat doen ze?Waarom gaan ze?- Jaargang 55
- nummer 10
Wat inspireert hen? Deze en andere vragen stellen we mensen met een missie vlak voor hun vertrek of net na hun aankomst.
Vandaag ontmoeten we Lyni Venema, ze komt net terug uit Namibië.
Wie ben je?
Lyni Venema (1944), moeder van drie kinderen en vier kleinkinderen.
Waar kom je vandaan?
Uit Gobabis, Namibië, waar ik met straatkinderen werk.
Zij zwerven overdag op straat, omdat er geen geld voor school is. Het zijn kinderen van de San (Bosjesman) en Damara. Dat zijn de armste van de veertien bevolkingsgroepen.
Op mijn project leren ze voorbereidend schrijven en rekenen. Ze wennen aan een schooldagritme. Zo kunnen ze instromen op een staatsschool. Onderwijs geeft hen kans op een beter bestaan. Ze krijgen ook twee warme maaltijden per dag, waardoor hun gezondheid vooruit gaat.
Waarom?
In 1973 woonden wij in Zuid-Afrika. Ik hoorde een 65-
jarig echtpaar over hun werk in Rwanda. Toen dacht ik: ‘Dat wil ik later ook. Iets toevoegen aan het leven van mensen die bitter weinig hebben.’ Ik vertrok in 2001 naar Gobabis. Gobabis had al contact met Noord-Nederlanders, omdat het de zusterstad van Drachten is. De Namibiërs spreken Engels, Duits of Afrikaans, dat maakte het voor mij makkelijker om met hen in contact te komen.
Met welke organisatie werk je samen?
Mijn kerk, mijn familie en vrienden, en de Duitse organisatie ‘Hilfe für Namibia.’ Ik ‘onderhoud’ mijzelf. Ik ga twee keer per jaar naar Nederland (kleinkinderen zijn grote trekkers!), maar bouw nu langzaam af.
Met welk verhaal kom je thuis?
Veranderingen zijn mogelijk! Ik begon met 12 kinderen.
Het zijn er nu jaarlijks 40. Vijf Namibische vrouwen helpen: drie met lesgeven en twee met koken. 330 kinderen zijn de afgelopen 10 jaar ingestroomd in het reguliere onderwijs, met schoolkleding en schoolgeld. Die kans hadden ze anders niet gehad.
Wat kunnen wij van deze mensen leren?
Dat je van bitter weinig niet ongelukkig hoeft te zijn. Ik zou ook af willen van de overdaad waarin wij leven.
Wat heb je in je rugzak meegenomen? En wat achtergelaten?
Respect voor de kinderen. Dat krijgen ze in hun dagelijks leven weinig. En zij respecteren mij.
Wat is de relatie met je gemeente in Nederland?
De NGK ‘Tehuisgemeente’ in Groningen leeft mee met collectes en particuliere giften voor het project, en natuurlijk door gebed. Ik schrijf regelmatig een verslagje. Bij thuiskomst word ik blij van een groet of een knikje in de kerk. Na 10 jaar voel ik me nog steeds gedragen door mijn gemeente.
Meer weten?
06-309 83 514 of lyni_venema@hotmail.com Bankreknr. 571618304 Diaconie NGK Tehuisgemeente, ovv Namibië.