Waarde van woorden
1985-08-09
Toen Reagan bijgekomen was uit de narcose, verklaarde een woordvoerder van "Het Witte Huis" dat het bijzonder goed met hem ging: de president was nog maar amper bij kennis of hij vroeg alom kranten. Althans, zo luidde de ondertiteling op het Nederlandse journaal. Maar je kon duidelijk verstaan dat de woordvoerder het over "comics" had en de Duitse nieuwsuitzending vertelde dan ook dat de president om stripboeken gevraagd had. Wij zouden zeggen: om een stapeltje "Kuifjes". Men heeft dat voor ons Nederlandse journaal beneden de waardigheid van de president gevonden. Waarom eigenlijk. Je hebt in zo'n situatie toch geen behoefte aan zware lectuur? Maar wat dit betreft, ik zou nog voor een serieuzer politicus kunnen doorgaan dan Reagan. Ik ben vorig jaar op Prinsjesdag geopereerd en volgens mijn vrouw heb ik, toen ik bijkwam, haar gevraagd of ze me de hoofdpunten. uit de troonrede vertellen wilde. Maar ik vermoed dat ik daarom gevraagd heb om te voorkomen dat ze vragen zou hoe het met me .was. Eigenlijk dus een vlucht uit de werkelijkheid.- Jaargang 29
- nummer 30
Daarom denk ik dat we niet teveel aandacht geven moeten aan woorden, die in een uitzonderlijke situatie gesproken zijn. Ik heb het eens meegemaakt dat iemand stikte. Voordat het einde kwam, riep hij dat hij het zo benauwd had. De familie zei daarna "dat hij niet ruim was heengegaan". Ik bracht ertegen in, dat de man altijd godvrezend was geweest, maar dat de aard van z'n ziekte grote 'benauwdheid met zich meebracht. Men behoefde daarom toch niet aan zijn zaligheid te twijfelen? Het hielp niet, dat ik dit zei. Terecht heeft prof. De Vrijer in z'n boek over Schortinghuis geschreven, dat in de kringen van de Nadere Reformatie niet de predikant van de gereformeerde richting aangeeft wat de juiste beschouwing is, maar een anonieme, overal verspreide volksopinie, en die legt de normen aan voor de meest gewenste prediking. Het bleef zoals men geconstateerd had: de overledene was' benauwd heengegaan en die jonge dominee moest hem nu maar niet de hemel inpraten.
Nee, die laatste woorden of gebaren, die zijn lang niet altijd typerend voor een mens. En wat is er op dat punt vaak een legendevorming. Wat is er vorig jaar gediscussieerd over de historische betrouwbaarheid van de laatste woorden van Prins Willem I. En is er niet kortgeleden een paus gestorven, van wie eerst gezegd werd dat hij vlak voor z'n plotselinge dood nog gelezen had in "De Imitatione Christi", terwijl later een non, die de sterfkamer binnengetreden was, zei dat het een Agatha Christi was, waarin Z.H. gelezen had. Mocht het nog?
Wij zien wat voor ogen is en horen wat we menen te horen, maar God ziet het hart aan en Hij kent heel het leven van de Zijnen. Hij baseert Zijn oordeel niet op een enkel woord van ons, Hij heeft een andere maatstaf. Gelukkig.