Pastorale notities
1986-04-18
"Zij brachten hun zieken tot Hem", zo lezen we in het Evangelie van de Here Jezus.- Jaargang 30
- nummer 16
De familie en de mensen in de straat deden dat, omdat Hij allen genas. Bij de apostelen zie je hetzelfde gebeuren. Daarna bleef er op de aarde een gemeente van de Here Jezus Christus achter en die kent daarvan nog steeds iets: in haar samenkomsten brengt zij, door de gebeden, de zieken naar de Here toe.
Het was al vanouds de gewoonte, geloof ik, dat het gebed voor de zieken volgde op de erkenning van schuld en zonde.
Dat doet de gehele gemeente: zij, als geheel, en ieder voor zich, erkent bij monde van de voorganger, dat er kwaad gedaan is in gedachten, woorden en werken.
Daarop kon dan heel goed volgen het gebed voor de zieken.
Niet alsof die extra veel kwaad gedaan hebben en alsof ieders ziekte een rechtstreekse straf is op een zonde, die door de zieke bedreven zou zijn. Laten we daar nu geen diskussie over beginnen. De bijbel is duidelijk genoeg: Joh. 9 : 2,3. Maàr wel zijn de zieken en de stervenden voor de gehele gemeente er een teken van dat de wereld door ons mensen geschonden is en verminkt.
Soms ben ik bang, dat het restant van het "brengen van de zieken tot de Heer" steeds minder voorstellen zal. In Liturgische diensten ontbreekt dat al. De liturg zegt de formules, maar hij noemt de zieken uit de eigen gemeente niet bij name.
Formuliergebeden zijn fossielen.
Maar hoe gaat het in een gewone Gereformeerde kerkdienst?
Dominees zitten in den regel niet om woorden verlegen. Er komen altijd wel één of twee volzinnen over de zieken, maar als elke week dezelfde woorden worden gebruikt, slijten ze uit en er zijn zondagen, waarin de zieken in het geheel niet genoemd worden in het gebed.
Voor wie in de kerk zit en thuis ,een zieke heeft, is dat een pijnlijke zaak. Misschien is het goed dat een predikant 's zaterdags er een uurtje voor neemt, om zich de zieken voor de geest te halen, en om op te schrijven, wat hij zeggen zal. In weloverdachte woorden, die het hart van de gemeente zullen raken.
Een gastpredikant kan moeilijk voor de zieken bidden. Hij kent hen niet en hij weet niets van hun omstandigheden af. Is het dan niet beter, dat een ouderling de gemeente iets vertelt van de zieken en daarna met de gemeente voor hen bidt? Hef behoeft uiteraard niet eens een ouderling te zijn. Ook een broeder of zuster uit de gemeente, die veel werk maakt van Het bezoeken van zieken, kan dat doen. Dan wordt het gebed voor de zieken een duidelijk onderdeel van de eredienst en hoe gaat dat dan verder? Dat gebed klimt omhoog naar de troon in de hemel, je hoort een muzikale omlijsting van citers, er zijn wierookvaten vol reukwerk; "dit zijn de gebeden der heiligen". Openb. 5:8 en 8: 3,4.