Persschouw
1986-04-25
Twee gereformeerden over een eeuw Doleantie.- Jaargang 30
- nummer 17
Diep verbonden, maar toch nog steeds kerkelijk gescheiden.
Onder dit opschrift werd in "Kerknieuws" een dubbelinterview opgenomen. De interviewer was student P. R. Gort uit Kampen en de gesprekspartners waren: Ir. Van der Graaf -van de Gereformeerde Bond in de Herv. Kerk en Prof. Kamphuis.
We hebben het onderstaande stuk eruit gelicht:
J.K.: -Mijn grote bezwaar tegen de Bond is ... u zegt: die gewenning màg niet. . . maar die gewenning is structuréél bij een blijven leven binnen een kerk - waar Gods Woord niet richtsnoer is!
We móeten schèrp zijn tegenover elkaar... Bij al wat er aan téér gereformeerd leven gevonden wordt in de Gereformeerde Bond - en ik zal de laatste zijn om dat te verachten - zeg ik wel: de Gereformeerde Bond als instituut bréékt het gereformeerde leven op dàt punt, dat het de gehóórzaamheid niet leert!
JvdG: En dan zeg ik - nousnijd ik het toe: de Gereformeerde Kerken Vrijgemaakt snijden het gereformeerde leven ... snijden het... àf ...
snijden het gereformeerde leven van andere delen van gereformeerd leven àf... waardoor ik zou willen zeggen: je hebt de valse kerk en beschuldigingen ook van valse kerk, maar je kunt óók daarmee de kerk van het sèktetype krijgen!
JK: Ja, dat móet uw aanklacht zijn. .. ja, inderdaad. Want deze twee dingen liggen er ...
Enerzijds dat ik zeg: hier is geinstitutionaliseerde en gehoorzaamheid - bij véél waar wij ons hartelijk aan verbonden voelen - u zult moeten zeggen - van uw kant - 't is sektarisch!
JvdG: Ja, precies. 't Heeft zo'n nare klank, hè? Dat woord 'sektarisch', daarom ben ik er altijd beducht voor, er is ook zo verschrikkelijk veel waarin, ik mij met de vrijgemaakte kerken verbonden voel - dat voel ik ook weer in dit gesprek dus ik spreek zo'n woord met verschrikkelijk veel pijn uit ...
JK: Ja ... zoals u ook zult kunnen verstaan dat - van mijn kant, als we elkaar oog in oog zien - het móeilijk is om te zèggen: ongehoorzaamheid! Maar wij móeten elkaar die broederdienst wel doen!
Daar blijft voor mij het raadsel liggen ... : als je nou twéé gereformeerden tegenover elkaar ziet, zo dicht bij elkaar en zó scherp tegenóver elkaar ... moet ons dat niet in beweging brengen .... ?
JvdG: Ja ... Ja ... Ja ...
Het is natuurlijk prachtig om elkaar ondanks verschil in kerkelijke ligging en met de nodige kritiek op elkaar eens te ontmoeten en van gedachten te wisselen. Je weet ook nooit wat het zal uitwerken op de lange termijn. Hoewel we nuchter moeten blijven. Gesprekken over kerkelijke zaken zijn vaak vrijblijvend. Niet, dat we die intentie hebben, maar daarop loopt het in de praktijk uit.
Want we zèggen wel, dat we bereid zijn iets van onze eigen identiteit in te leveren en benadrukken om strijd, dat we op dezelfde basis staan, maar als puntje bij paaltje komt en we het konkreet moeten invullen laten we verstek gaan.
Daarom komt er door de bank genomen binnen de gereformeerde oekumena niets van de grond! Een scheursituatie wordt bestendigd. Op de duur legt men zich erbij neer ondanks punten van herkenning. Na het diepgaand gesprek op hoog niveau waarin men iets proefde van werkelijke eenheid naar de Schriften, kruipt men - neem me niet kwalijk, dat ik het zeg - weer terug in zijn eigen hokje.
En je vraagt je af of het sektarisme niet in het hart van elk kerkmens zit!