Pastorale notities
1986-05-23
Het leven van ieder mens is uniek, geloof ik en de Here God heeft voor elk mensenleven een eigen weg. Datzelfde geldt ook voor het einde van het leven.- Jaargang 30
- nummer 21
Dit overwegende kom je tot de slotsom, dat je dat unieke leven in z'n waarde laten moet: Je kunt niet een draaiboek volgen van andermans leven en hij volgt jouw spoorboekje niet.
Hij leeft en sterft niet volgens jouw dienstregeling.
Dit zo zijnde, noem ik enkele opmerkingen van ziekenbezoekers.
waar je alleen maar plezier om hebben kunt. Daarom doe ik een paar krenten in de pap van deze notitie.
Je ziet zo geel als een kanarie en een bezoeker merkt vrolijk op: dat heb ik ook gehad. Geelzucht.
Vervelende tijd, maar best mogelijk dat u na een week of zes weer helemaal opgeknapt bent.
Mijn vrouw zegt tegen een bezoekster: Mijn man is erg moe. Zij zegt: Daar weet ik van mee te praten. Maar als ik dan een uurtje gerust heb, is 't weer over. Mijn vrouw was een beetje boos om die opmerking; ik had er plezier in.
Nu noem ik een opmerking die gevaarlijker is. Waar niet om te lachen valt. Een bezoeker zegt: "De dokter gaf niet veel hoop, is 't wel? Dan moet ik nu denken aan m'n zwager. Die had hetzelfde. Tenslotte had hij zo'n pijn, dat je hem drie huizen verder kon horen brullen.
Hebt U óók al pijn?"
Dat laatste zinnetje werkt verkeerd.
De bezoeker heeft een draaiboek van het lijden van z'n zwager. Bij wijze van spreken dan. Hij heeft er dus kijk op.
Hij heeft een spoorboekje.
Weliswaar een verouderde dienstregeling, maar de bezoeker werkt er mee. De zieke krijgt 's nachts pijn en hij denkt: daar heb je 't al. Maar hij roept tot de Here, zijn God en na een paar seconden of minuten is de pijn totaal verdwenen. Want de Here heeft een andere weg met die zieke. Een geheel eigen weg.
Wie een zieke bezoeken wil, overwege, of hij aan het ziekbed over z'n eigen kwalen praten zal of over de kwalen van een ander.
Hij behoeft zich daarvoor niet te schamen. Sommigen nemen zich ernstig voor om niet te praten over kwalen, maar ze bezwijken toch voor de verleiding.
Laten dezulken thuis blijven, wetende dat ze ongeschikt zijn om ziekenbezoek te doen: Laat de goede bezoeker, zich met de zieke verheugen over een goede dag of met hem bidden, om kracht voor morgen.
En het geheim van het leven van de zieke of van z'n sterven respekteren, gedachtig aan het woord van de Here: "Indien Ik wil dat Hij blijft totdat Ik kom, wat gaat het u aan?"