Pastorale notities
1984-08-03
Oudere lezers zullen zich misschien nog een boek herinneren voor vóór de oorlog, van Risseeuw, dat heette: "Is het mijn schuld?". Daar kwam, meen ik, een postbesteller in voor, die een klein commentaar gaf op het feit dat de kerkelijke weekbladen in de vakantie zo dun waren. Wat die postbode precies dacht, weet ik niet meer, maar op zijn verzuchting mijmer ik eventjes voort. Alles staat dezer dagen in het teken van het "uit" zijn. Er zijn kerken die dicht blijven op zondag en door de week open zijn voor bezichtiging.- Jaargang 28
- nummer 28
Dat levert de eigenaresse meer op dan in het omgekeerde geval. Verscheidene periodieken verschijnen enkele weken niet, en dit is volkomen te billijken, omdat het personeel van de drukkerijen vakantie hebben moet, maar waarom moeten de nummers die wèl uitkomen, dan zo mager van inhoud zijn, met wat artikelen die van elders overgenomen zijn of wat luchtigheden uit een oude moppentrommel? Met de radio en de televisie is het niet beter. Er worden oude films van vóór de oorlog van zolder gehaald; het krioelt van "herhalingen". Vaste rubrieken of reeksen worden voor een aantal weken onderbroken, want het is immers vakantietijd. Waarom zou men zich ergens voor inspannen?
Waarom zou men proberen iets goeds te brengen, dat de moeite waard is van het lezen, het horen of het zien?
De meeste mensen zijn immers toch weg?
Misschien. Maar de zieken niet.
Ook de mensen niet die een zware handicap hebben. Dan zijn er bovendien nog tallozen, die zich geen vakantie permitteren kunnen en er zijn mensen, die weliswaar niet zelf ziek zijn, maar die thuis blijven om hun kinderen, of om hun oude vader of moeder: "Wij kunnen gewoon niet weg om vader, die alleen zit". Al die mensen concluderen dat er "niks op de t.v. is" en hun tijdschrift, daar staat ook al niet veel in.
Maar de "Kerk" slooft zich uit!
Zij wil dienstbaar zijn aan de recreanten. Ze verschijnt op het kampeerterrein en een dominee begint zijn luchtige opwekkende toespraak, zoals al zijn ambtsbroeders dat doen, met een opmerking over het weer, een grapje daarover en dan een meditatie over het woord "recreatie", waarvan hij zegt dat het "herschepping" betekent.
En nu mogen de hoorders zich herscheppen, zich recreëren, zo is de moraal van het verhaal.
Maar wie herschepping nodig hebben, dat zijn niet de recreanten, doch de invaliden thuis.
De kerkdiensten voor de radio en de t.v., dat zijn in deze tijd diensten vanuit de bossen of vanaf het strand. De "Kerk" toont daarmee dat ze bij de tijd is en zich kan aanpassen bij de mensen die weg zijn.
Ze zou moeten gaan naar de mensen die thuis moesten blijven, geloof ik. Ik kan me de bitterheid van een rolstoelpatiënte voorstellen, die het al pijnlijk genoeg vindt dat zij en haar man er nooit eens op uit kunnen trekken en dat dan de kerk het al maar over vakantie heeft. De thuisblijvers moeten toch niet onder de vakantie lijden.
Je moet respect hebben voor de mensen van de ziekenomroepen die gewoon doorgaan, alsof het in 't geheel geen vakantie-tijd is.