Blijmoedige dienstbaarheid
1985-10-04
De brief aan de Filippenzen wordt wel de 'brief van de blijdschap' genoemd. We komen daarin namelijk herhaaldelijk de oproep tegen om blij te zijn of de verklaring van Paulus zelf, dat hij blij is .- Jaargang 29
- nummer 38
(1,18.25; 2,2.17.18.28.29; 3, 1; 4,4.10). En dan te bedenken, dat deze brief geschreven is in uiterst miserabele omstandigheden: vanuit de gevangenis, met de dood voor ogen (1, 20; 2, 17).
Het geheim van deze blijdschap is een innige band met God en een leven in volkomen overgave aan Hem. Dat laatste blijkt meteen al uit 1, 1 waar Paulus zichzelf en Timotheüs dienstknechten noemt. Slaven zijn zij, zonder enig zeggenschap over zichzelf. Met lichaam en ziel eigendom van hun Meester, die hen kocht met, zijn bloed. Christus heeft het volledig over hen te zeggen.
Dat blijkt b,v, heel concreet uit wat ons wordt verteld in Hand.
16. Tot twee keer toe op hun tweede zendingsreis hebben Paulus en zijn metgezellen, hun plannen laten corrigeren' door de Geest van Christus (Hand. 16, 6.7). Tot twee keer toe zei God 'nee' zonder dat meteen duidelijk was; wat er dan wel moest gebeuren. Ik stel me voor, dat de broeders toen wel ontmoedigd zijn, geweest. Steeds maar plannen maken, niet kunnen inzien wat er nu zo fout aan is, en toch niet tot je doel komen! Alles breekt hun bij de handen af. Paulus en zijn metgezellen zullen de Heer op hun knieën hebben gesmeekt: Heer, wat wilt u dan, toch?' Waar moeten we dán heen? Waar kunnen we de boodschap van uw liefde wel kwijt?
En dan komen ze in Troas, waar Paulus in de droom geroepen wordt door die Macedonische man. En alle broeders zijn het er over eens: Dit is een boodschap van God. Dan steken ze ook zonder aarzelen de zee over, geheel tegen hun eigen oorspronkelijke bedoeling in. Zo heeft Paulus geleefd als een slaaf. Als zijn Heer zegt: Ga! - dan gaat hij. En als de Heer roept: Kom! - dan komt hij; En hoe fijn heeft Paulus aangevoeld, waarheen zijn Heer hem leidde.
Hoewel, het is beslist niet altijd eenvoudig 'Om in die leiding te geloven. Want als Paulus in Filippi aankomt, lijkt de weg daar dood te lopen. Daar schijnt niemand op hun hulp te zitten wachten. Dat had hij gedroomd! Is die droom toch bedrog? Pas na enkele dagen, op de sabbat, vindt hij zijn eerste gehoor. Een handjevol vrouwen! Wat zal er in Paulus zijn omgegaan? God heeft in Asia alle werkzaamheid onmogelijk gemaakt. Hij heeft de weg naar Efeze en andere veelbelovende steden vooralsnog versperd. Dan denk je toch, als God er zich zo duidelijk mee bemoeit. dat het resultaat er naar zal zijn. Maar wat zijn dan een paar vrouwen, die toen nauwelijks in tel waren?
Toch lezen we niets over teleurstelling. Paulus zegt niet: hier kan ik me de moeite van een preek wel besparen. Nee, eindelijk kan hij weer ergens het grote nieuws over de komst van de Messias kwijt. En hij getuigt van het kruis en de 'Opstanding van de Heer tot volkomen verzoening, ook van de zonden van die vrouwen. Dat isals een slaaf, blijmoedig staan onder de leiding van God: zo van al je eigen mooie, grote plannen afzien en je met hart en ziel inzetten voor het ogenschijnlijk kleine en onbetekenende. En aan deze strikte gehoorzaamheid van Paulus heeft de gemeen te van Filippi haar ontstaan te danken. En nu krijgen ze het ook nog eens in een briefje: Genade zij u en, vrede ... Dat is geweldig aan het, begin van een' brief, Evenals aan het begin van een kerkdienst. Je bent nog maar pas begonnen, of je mag al weten, dat het van Gods kant goed zit. Er is genade en vrede voor u. Pak het maar met beide handen aan! Want zo kunnen we het leven aan. Als slaven. Geheel beschikbaar.
Present, Heer! Helemaal tot uw dienst!