Zondag, feestdag!
2008-04-11
'Zondagmiddag, spitterspatterspetter, omdat je niks bedenken kan, verveel je je te pletter. En ook omdat je op zo'n dag niks mag, is zo'n zondag voor mij de rotste dag!' Meer dan twintig jaar geleden knalde dit refrein van het lied 'Zondagmiddag' van Kinderen voor Kinderen uit de boxen van mijn cassetterecorder.- Jaargang 52
- nummer 8
Het lied is me op de één of andere manier altijd bijgebleven, omdat het voor mij symbool heeft gestaan voor een 'christelijke' invulling van de zondag.
Gelovigen voetballen namelijk niet op zondag. Zij gaan op zondag ook niet naar een zwembad. Zij halen op zondagavond absoluut geen hamburgers bij McDonalds. Het lijkt soms alsof gelovigen op zondag niks mogen!
Waarom niet? Omdat op deze dag de 'heilige' rust uitgaat boven de wekelijkse drukte van het leven.
De vraag is: wie heeft gezorgd dat we de zondag op deze 'christelijke' wijze invullen? Voor het antwoord gaan we terug in de geschiedenis van de kerk en komen uit bij keizer Constantijn de Grote (280-337 na Chr.). Na zijn bekering tot het christendom vaardigde deze leider van het Romeinse rijk in 313 na Chr. het Edict van Milaan uit.
Volgens dit edict mochten de Romeinse burgers hun eigen religie kiezen en daar in alle openheid voor uitkomen.
Hierdoor kwam een einde aan de wrede christenvervolgingen. Daarnaast was het de opmaat voor Constantijns besluit van 321 na Chr. om de zondag in zijn hele rijk als rustdag te bestempelen.
Het was een geste richting de christenen, zodat zij op die dag bij elkaar konden komen om God te eren!
Niet iedereen heeft deze geste gewaardeerd, omdat men meende dat Constantijn op deze dag de zon wilde vereren in plaats van God. Zondag is immers genoemd naar de dag waarop de zon en de godin Sol of Sunna werden vereerd. Er wordt dus getwijfeld aan Constantijns ware bedoelingen.
Wel naar de kerk
Mede door Constantijns besluit is in het christendom de zondag de wekelijkse rustdag geworden. Door invloed van theologen uit de Reformatie en de Nadere Reformatie werd de zondagsheiliging in de zestiende en zeventiende eeuw meer en meer in acht genomen. De Reformatoren koppelden de zondagsrust aan het bezoeken van kerkdiensten.
Zij benadrukten in hun theologie niet alleen de bijbelse leer, maar ook de levenswandel van de gelovigen. De zondagsheiliging kreeg steeds meer een 'kerkelijk' karakter. In de week werd gewerkt, maar op zondag klonk het Woord van God. Men moest naar de kerk! Het was niet passend als op deze rustdag door jouw toedoen anderen moesten werken: dat gold als zonde!
Tot op de dag van vandaag vinden we deze gedachtegang terug bij sommige gelovigen. Maar is het een juiste?
Vooral feestdag
Het doet me denken aan de tekst van Paulus uit Romeinen 4: 5-6a: 'De één beschouwt bepaalde dagen als een feestdag, voor de ander zijn alle dagen gelijk. Laat iedereen zijn eigen overtuiging volgen. Wie een feestdag viert, doet dat om de Heer te eren.' Zo zie ik de zondag: als een feestdag! Een dag waarop ik in alle rust met medegelovigen God wil prijzen om wie Hij is: de God van liefde en genade!
De zondag is voor mij niet langer een dag van geboden en verboden waarop niets mag. Ik zie uit naar de zondag, omdat ik God wil aanbidden! De zondag is voor mij een feestdag. Feest u mee om God te eren?
Jan Kees Nentjes, Daniël Timmerman en Maikel de Kreek verzorgen de afleveringen van Het kanon en de mug.