Ziekenhuispredikant
1985-11-01
In aansluiting op wat ds Mooiweer schreef over zijn bezoeken aan ziekenhuizen, ga ik, in mijn klein hoekje, een notitie maken over de ziekenhuis predikant.- Jaargang 29
- nummer 42
Sinds ik enkele malen in ziekenhuizen gebivakkeerd heb als patiënt, ben ik hem nog meer gaan waarderen dan voorheen. De ziekenhuis predikanten worden vaak ondergewaardeerd. De gedachte leeft hier en daar dat ie zo'n functie zoekt als je het werk in een gewone gemeente niet aankunt. Bovendien - maar dit moet onder ons blijven - de Ned. Gereformeerden, als loten aan de Vrijgemaakte stam, moesten niet veel hebben van de ziekenhuisdominees, want dat waren oecumenische figuren, mensen dié met een vliesdun verhaaltje kwamen waar je alle kanten mee uitkon en die, om kort te gaan, het Woord niet· krachtig sneden. Je had er ook vrouwen onder; dan behoef je niets meer te vragen! Daarom moest de eigen dominee komen als je in een ziekenhuis opgenomen was en je verwachtte van' hem dat hij op zaal een mini-kerkdienst je hield; je keek na afloop triomfantelijk naar je zaalgenoten:dit was nog eens andere koek dan die van de ziekenhuisdominee dat zullen jullie toch wel met me eens zijn. Ik heb, als patiënt, goede gesprekken gehad niet de pastor van de Daniël den Hoedkliniek in Rotterdam, maar ik mocht 's zondags thuis zijn, zodat ik van hem geen preken gehoord heb. Ik was wel in enkele kerkdiensten van het Vlaardingse ziekenhuis, toen ik daar verpleegd werd. Met de dominee van het ziekenhuis, S. Nijdam, kon je goed praten. Eén van z'n preken ging wat in de richting van Kushners boekje "Als het kwaad goede mensen treft", maar hij verklaarde dat hij er niet uit was en dat heb ik liever dan een dominee, die, als je nog maar met een half woord het probleem van het leed aangeroerd hebt, zondag 10 al uit z'n hoofd gaat opzeggen én daarmee een gesprek in de kiem smoort.
De ziekenhuis predikanten hebben voor hun werk een extra scholing gekregen in de klinisch-pastorale trainingen en ik geloof dat ze daar o.a. geleerd hebben om goed te luisteren en voorzichtig te praten. Van successen op de kansel hebben ze afgezien, want het is maar een handjevol mensen op bedden en stoelen, dat in het kerkzaaltje is. Maar het zal hun niet overkomen, wat enkele jaren geleden gebeurde. Een "gewone" dominee werd hardhandig door een internist en een afdelingszuster van de zaal verwijderd. Hij had het al te lang gemaakt met z'n luidkeels gedreunde preek en hij zaaide daarna nog paniek door te bidden voor "hen in deze kamer voor wie het leven misschien ten einde liep". Nog tijdens dat gebed belde één van de dames op zaal om de zuster en toen die binnenkwam vroeg ze of deze "die enge man niet wegsturen kon". De zuster riep toen assistentie in, zoals prompt bleek.