Een gouden ontmoeting
1985-11-01
Ter gelegenheid van het feit dat ze 50 jaar officier van het Leger des Heils was, werd op 28 sept.- Jaargang 29
- nummer 42
j.l. aan .Mevr. A. M. Bosshardt een boek aangeboden, het eerste exemplaar van 'Een gouden ontmoeting': Het werd geschreven door Mr. J. van der Hoeven oud-secretaris van Koningin Juliana. Mevrouw Bosshardt is in het 'leger' Iuitenant-kolonel, maar voor de meesten is ze nog steeds 'de majoor'. Ze is op jonge leeftijd met het Leger des Heils in aanraking' gekomen en ze' heeft er nooit spijt van gehad. Er zijn natuurlijk wel bezwaren op te noemen tegen het 'leger', maar als we letten op de wijze waarop de mensen van het Leger des, Heils zich onder andere mensen begeven, zal er toch vooral waardering en bewondering moeten zijn. In het boek vertelt ze over haar werk. Ze heeft inmiddels pensioen, maar ze is nog steeds druk bezig. Waarmee? Om een paar dingen te noemen: ze deelt elke, week de Strijdkreet uit aan Ajax-supporters en maakt er een praatje bij; op vrijdagavond loopt ze altijd mee in de tocht door de Amsterdamse binnenstad; ze bezoekt een meisje in het ziekenhuis. Over het laatste vertelt ze zelf: “Een meisje, druggebruikster en prostituee, die met een voetblessure opgenomen is. Een heel goed, ook geestelijk gesprek. Of deze ziekenhuisopname een begin van een nieuw leven mag zijn? Samen een bijbelgedeelte gelezen; een heel eenvoudig stuk, de Heer Jezus als Goede Herder, wat haar ook aansprak. Samen gebeden.” Verder houdt ze lezingen door heel het land, ze heeft regelmatig gesprekken met schippers op de Schippersbeurs en zo is er nog veel meer op te noemen. Zelf ziet ze haar leven als één dienst aan God en zó dienst aan de naaste. Sinds 1947 werkt Mevr. Bosshardt in de binnenstad van Amsterdam.
Ze bracht het zgn. Goodwill-werk van de grond. Zo woont temidden van het werk, aan de Oudezijds Achterburgwal. Gereformeerde mensen komen in deze buurt niet zo vaak óf lopen er in de hoop niet door bekenden te worden gezien.
De majoor woont en werkt hier, aan de rand van de samenleving, vlakbij onderwereldfiguren en hoeren. Ze praat niet over de mensen in haar omgeving, maar met hen. Een les voor ons. We moeten minder spreken over drugsverslaafden en prostituees, homoseksuelen en zakkenrollers, maar met hen, En op, die manier is ze evangelisch bezig en voldoet ze aan de oproep van de Heiland om uit te gaan in deze wereld, op weg naar de mensen, in huis bij de mensen. Op blz. 85 van genoemd boek vertelt ze iets over congressen die ze meemaakte en waar over prostitutie werd gesproken. De meeste mensen zijn volgens haar op zo'n congres theoretisch bezig. Dan zeggen ze bijvoorbeeld: De prostitué is zwakbegaafd. Dan zeg ik: Dat zijn dan misschien degenen waar jullie alleen mee te maken hebt gekregen, maar ik ken er genoeg die een heel normaal verstand hebben. Ze vertelt er bij, dat, ze in Amsterdam een groep van acht prostituees had, waarmee ze regelmatig de koffiemaaltijd gebruikte. Dan vroeg ik: hoe zien jullie nu dit of dat? En dan kwam een heel stuk van hun problematiek en van hun benadering ter sprake.
De majoor kènt de prostituees - om even bij deze groep mensen te blijven - en vanuit deze kennis benadert ze hen. Ik denk dat dat haar kracht is. Want goed, over iets of iemand schrijven of spreken kan alleen, als je iets afweet van de inhoud van dat iets of iemand. Nel Benschop sprak tijdens de bijeenkomst de majoor toe. Ze maakte het volgende gedicht:
PORTRET
Een sterke vrouw, die alle
tegenslagen
en hindernissen op haar
levenspad
met moed en opgewektheid
tegen trad
en die de strijd in Gods kracht
durfde wagen.
Een vrouw, die antwoord zoekt
op alle vragen
waarmee ze elke dag te maken
krijgt;
die, als ze onrecht ziet, dat niet
verzwijgt
maar als ze onrecht lijdt, niet
vlucht in klagen.
Een vrouw, die met haar hart
steeds gaat te rade,
die steunt, wie niet in eigen
kracht kan staan,
die in geloof de tweede mijl
wil gaan.
Zo blijft al wat ze doet voor God
bestaan,
Zijn zon verlicht haar dag, haar
nacht de maan,
haar Vader leidt haar voort in
Zijn genade.