STICHTING REDT EEN KIND
1984-11-02
Kees Rookmaaker, die onze Stichting in het buitenland vertegenwoordigt, is kortgeleden voor een bezoek in Nederland teruggekeerd. De laatste tijd bracht hij door in Oeganda en Kenia. Oeganda is tegenwoordig erg vaak in het nieuws met niet erg opwekkende berichten. Wat merk je nu van de onrust in zon land als je daar woont en werkt? Het volgende is van zijn hand: - Jaargang 28
- nummer 41
In de krant lees je dat vele mensen zijn omgebracht door guerilla's of eenheden van het leger in Oeganda.
President Oboto zou de situatie nauwelijks in de hand kunnen houden, De Stichting Redt Een Kind steunt al jaren in dit land zon 250 ouderloze of hulploze kinderen. Hoe gaat nu het werk voor deze kinderen in een land waar zoveel onrust en onvrede heerst? Dat is beslist niet gemakkelijk.
Toen we kort na het verdwijnen van dictator Idi Amin, in 1980 daar onze hulp begonnen, was alles zeer moeilijk te verkrijgen. Eten was op het vruchtbare platteland wel aanwezig, maar in de hoofdstad Kampala was door gebrek aan transport alles schaars en duur. In de meeste winkels waren slechts een of twee goederen te koop en je moest vaak de hele stad aflopen om bijvoorbeeld een brood te kopen. De meeste fabrieken lagen plat en zaken als bedden, matrassen, pannen en verf konden alleen maar uit het buurland Kenia voor een redelijke prijs betrokken worden. Dit is nu anders gelukkig.
Veel boerderijen met koffie, thee en suikerriet produceren weer normaal.
De fabrieken maken weer de noodzakelijke goederen en eten is, zeker in de streek rond het Victoriameer, goed voorhanden, zij het ook erg duur. Er wordt door de regering op veel fronten hard gewerkt aan de opbouw van het land. Een andere goede zaak is, dat christenen in Oegande welkom zijn.
Dat klinkt allemaal positief. Maar de mensen in Oeganda zijn hun leven niet zeker. Het is nog steeds een zenuwslopende bezigheid om 's avonds in Kampala over straat te lopen, Het lijkt wel of iedereen die kwaad in de zin heeft, een geweer heeft. Op de wegen zijn op kritieke punten wegversperringen van de politie of van het leger aangebracht.
Deze zijn bedoeld om het land van zijn kwade elementen te zuiveren.
Maar het is voor Oegandezen vaak erg moeilijk om die controles te passeren zon der armer te worden. De mensen zullen op dergelijke plaatsen in ieder geval het idee van vrijheid en bescherming wel verliezen.
De Stichting Redt Een Kind heeft dit jaar het geld kunnen overmaken voor een nieuw huis, bestemd voor zon 30 kinderen. Het ligt even buiten Kampala. Toen ik hier in de maand mei mijn intrek nam waren er net allerlei moeilijkheden met het leger en de guerilla's. Het is een vreemde gewaarwording, Je leest in de krant de vele berichten over aanvallen en roofpartijen in de buurt waar je woont, maar je merkt er zelf maar bar weinig van. De problemen zijn erg plaatselijk. Toch maakt dit het moeilijk orn in zo'n land te leven en te werken. Er kàn immers zo ontzettend veel gebeuren. Met een dergelijke spanning en in zon onrustige situatie groeit de nieuwe generatie Oegandezen op, De mensen en de kinderen zijn vrij laconiek als ze over dit soort dingen praten. maar ze nemen er zeker iets van mee. Wij proberen de kinderen een idee van huiselijkheid en veiligheid te geven en wij hopen dat dit meewerkt om hen op te leiden tot christelijke burgers van hun land.
Omdat we een nieuw huis geopend hadden, konden we weer wat nieuwe kinderen opnemen, Er waren veel gegadigden. Hun verhaal was bijna steeds hetzelfde. Je kon het haast zonder nog te luisteren opschrijven: ze hadden hun ouders en familie ver van Kampala verloren, In hun dorp kwamen, wat men daar noemt, "moeilijkheden" en in de daarop volgende verwarring zijn de kinderen alle familie kwijt geraakt. Alle mensen zijn plotseling op de vlucht geslagen en op de kinderen kon niet worden gepast. Vaak ook zullen de ouders het er niet levend afgebracht hebben. De kinderen gaan dan, soms met buren of vrienden, mee naar Kampala. Sommigen vertelden meer dan 100 kilometer te voet afgelegd te hebben. In Kampala probeerden ze met wat karweitjes of kleine diefstallen aan de schrale kost te komen.
Dit is geen gemakkelijk bestaan voor deze jonge kinderen. Sommigen zijn nog maar 6 of 7 jaar oud. Als ze dan horen dat er in Kampala een opvangcentrum voor kinderen bestaat, waar ze kunnen slapen en wat te eten kunnen krijgen, dan staan ze al gauw bij ons op de stoep, Of, wat ook vaak gebeurt, babies en kleuters worden voor onze deur te vondeling gelegd. Waarschijnlijk door ongehuwde moeders, die op minder eerbare wijze aan de kost moeten komen en daarbij geen kleine kinderen kunnen gebruiken. Die kleintjes worden altijd opgenomen of op een andere manier geholpen, voor de grotere, dakloze kinderen is lang niet altijd plaats.
leder land kent zijn eigen problemen.
Kenia heeft voor een deel van het land te lijden van grote droogte. Als je over land rijdt van Oeganda naar Kenia, dan reis je uit een groene en vruchtbare streek naar steeds maar droger wordende gebieden. Net als in veel andere Afrikaanse landen, heeft ook de bevolking van Kenia zwaar onder de droogte te lijden. Ten Oosten van Nairobi, waar verschillende van de door Redt Een Kind gesteunde kindertehuizen zijn gelegen, moeten de vrouwen vaak wel 20 kilometer lopen naar de dichtstbij gelegen waterbron. Voor hen is het dagelijkse bestaan gereduceerd tot een dagelijkse gang, met een grote pot op het hoofd, naar de bron en weer terug naar huis. Geld voor een bus is er niet, want geen regen betekent dat de gezaaide mais en de bonen niet willen groeien. Voor het derde opeenvolgende jaar is er nu al geen regen gevallen. De mensen op het platteland zijn aangewezen op de oogst van hun eigen stukje land. De bevolking heeft het nu heel moeilijk en de kinderen niet in het minst.
We zullen nooit in staat zijn alle nood in Oeganda en in Kenia te lenigen.
Toch is elk kind dat de kans krijgt op een normale opvoeding de moeite waard. Het is uw bijdrage, uw financiële steun en uw gebed, die de Stichting Redt Een Kind in staat stelt iets te doen aan het grote kinderleed daar.