Wonder
2008-04-25
Wij zijn op twee wijkkringen met het Bijbelboek Genesis bezig. Daarbij gebruiken we het boekje van wijlen dominee Postma: 'De geboorte van het wonder'.- Jaargang 52
- nummer 9
Het boekje is samengesteld uit artikelen die hij ooit, jaren geleden voor Opbouw schreef. Nu is de lijn die Postma uitzet helder. Stapsgewijs wordt het wonder van Gods trouw zichtbaar.
We krijgen oog voor de hardnekkigheid waarmee de Here vasthoudt aan zijn verlossingsplan ondanks menselijk falen.
Er wordt afgerekend met snelle conclusies, achterafkritiek en kinderbijbelmoralisme.
Dan kom je op een gegeven moment bij Genesis 12. De roeping van Abram. De Here nu zeide tot Abram…
Iemand vraagt: Hoe heeft de Here tot Abram gesproken? Een vraag die je in deze tijd kunt verwachten. In het boekje van Postma wordt er met geen woord op ingegaan. Ik kan me ook niet herinneren dat, behalve een bekende schrijver, de meesten van ons zich daar vroeger zo het hoofd over braken. Het stond er en dat nam je als vanzelfsprekend aan...
Dan staat er een prachtig verhaal in de krant (ND) over een bekeerde moslim, een hoogopgeleide Iraniër. Hij is tegen de sjah, en is blij dat Khomeiny terugkeert. Al gauw stelt hij zich kandidaat voor het islamitische parlement, maar ontdekt dan dat Khomeiny gelogen heeft. Hij keert zich af van de ayatolla's, maar wordt gevangengenomen en in de dodencel gestopt. Tijdelijk vrijgelaten, ontvlucht hij Iran en komt in Turkije. Daar verschijnt Jezus hem in een droom en spreekt tot hem. Na zijn bekering zegt deze man: Jezus Christus laat zich niet tegenhouden door voor het evangelie gesloten grenzen. Ook in het blad van Open Doors kun je regelmatig zulke verhalen lezen.
Zou het met Abram ook zo zijn gegaan, denk je dan. We weten het niet, maar het maakt toch dat zo'n geschiedenis opeens niet meer zo ver van je afstaat. Het gebeurt vandaag ook nog. God spreekt tot op de dag van vandaag, door dromen, gebeurtenissen, omstandigheden. Je moet eens proberen het op te merken. Een voorbeeld: We kwamen iemand tegen die we jaren geleden goed kenden maar uit het oog waren verloren. We praatten een poosje met elkaar, informeerden naar de omstandigheden. Toen kwam er een treurig verhaal.
Zo zelfs dat we beloofden nog eens contact te zullen opnemen.
Onbegrijpelijk genoeg namen we afscheid van onze oude kennis zonder te vragen naar het adres.
Nu zou dat met wat kunst- en vliegwerk wel te vinden zijn, maar we vergaten het domweg. Gewoon omdat er andere dingen tussen kwamen.
Twee keer fout dus. Weken later wordt alsnog het adres ons als door 'engelenhand' aangereikt. De postbode schuift een blad door onze brievenbus.
Ik haal de wikkel van het blad. Er valt een envelop van de giro uit.. Gedachteloos rits ik hem open…hè? Die is niet van ons. Een betaalkaart op naam van… juist. De persoon van wie we geen adres vroegen en die wij vervolgens vergaten!
We hebben er onmiddellijk werk van gemaakt. Als God je iets duidelijk maakt, moet je wel in de benen komen.
Zoals Abram.
Ytje Veefkind
Ytje Veefkind is lid van de NGK in Amersfoort-Noord.