Woord zonder weerklank (2)
1985-03-08
"En Petrus nam Hem ter zijde- Jaargang 29
- nummer 10
en begon Hem te bestraffen". (Markus 8 : 32)
Jesaja had het voorzegd. Wanneer de knecht des HEREN komt, zal Hij bij de. zijnen op weerstand stuiten. Hoezeer zij ook naar Hem hebben uitgekeken, de gedachte dat Hij lijden moet om tot zijn heerlijkheid in te gaan, zal voor hen onaanvaardbaar zijn. Het is deze profetische voorzegging die wij in het evangelie in vervulling zien gaan. Wanneer we nagaan hoe de discipelen hebben gereageerd, toen de Here zijn komende lijden aankondigde, krijgen we daar duidelijk zicht op. Het blijkt dan keer op keer, dat het woord van het kruis wel een bepaalde uitwerking op hen heeft" maar geen weerklank vindt in hun hart.
Aan de eerste lijdensaankondiging is eens en voor al de naam van Petrus verbonden. Zijn reactie komt recht uit het hart en laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Het is van belang dit vast te stellen. Want de reacties van de discipelen op de lijdensaankondigingen die nog zullen volgen, zullen een steeds minder uitgesproken karakter gaan dragen. Wanneer Jezus voor de eerste maal zonder omwegen gaat spreken over het lijden dat Hem wacht, dan doet de Here dat, omdat Hij zijn roeping ontrouw .zou zijn geworden, wanneer Hij op dat moment gezwegen had. Zijn discipelen had Hij voor de vraag gesteld: "Maar gij, wie zegt gij dat Ik ben?".En Petrus had zonder een ogenblik te aarzelen beleden: "Gij zijt de Christus!” Had de Here die belijdenis in dankbaarheid aanvaard om er vervolgens het zwijgen toe te doen, dan had Hij zelf voeding gegeven 'aan de verkeerde voorstellingen die er bij zijn discipelen omtrent de Messias leefden. Daarom klinkt hier voor het eerst het woord van het kruis.
Ik ben de Christus, maar zal deze opdracht op geen andere wijze vervullen dan via de weg van de lijdende knecht des HEREN.
Als enige van de evangelisten tekent Markus bij de eerste lijdensaankondiging aan, dat de Here dit woord, 'vrijuit' sprak. Dat wil zeggen: Hij gaf volledig opening van zaken, Hij hield niets achter.
De Zoon des mensen moet veel lijden, Hij zal verworpen worden en gedood, .en na drie dagen zal Hij opstaan. In enkele streken tekent Hij de hele weg die voor Hem ligt. Op het moment dat de Here bij de zijnen erkenning vindt als de Messias, geeft Hij hun zijn diepste geheim prijs: zijn goddelijke kracht zal zich openbaren in zwakheid. Dat is het ogenblik waarop de Here Petrus tegenover zich vindt.
Petrus, die er niet voor terugschrikt om uit de grond van zijn hart het 'onaanvaardbaar' uit te spreken over het woord van het lijden. Het vindt bij hem geen weerklank, maar mobiliseert het verzet dat bij hem leeft. Petrus neemt de Meester ter zijde. Zoals een onderwijzer, die een jongen uit de klas apart neemt, wanneer hij vindt dat die te ver is gegaan. Dit had de Here nooit over zijn lippen mogen laten komen. Dit woord past de Messias niet.
Als Jezus vervolgens Petrus bestraft en tegen hem zegt: "Ga weg achter Mij, satan", dan doet Hij dat, “ziende op zijn discipelen". Weer zo'n detail dat we alleen bij Markus aantreffen. Petrus is niet de grote uitzondering. In zijn reactie op het woord van het kruis staat hij niet alleen. Op een wijze die we van hem zo goed kennen, vertolkt Petrus de gevoelens die bij allen leven. Allen nemen aanstoot aan het kruis. Allen ergeren zich aan de knecht des HEREN, als Hij in alle openheid verklaart, dat Hij zich zal laten verdrukken, dat Hij zich zal laten verwerpen, dat Hij zich als een lam naar de slachtbank zal laten leiden.
Waar de discipelen weigeren om het woord van het kruis toe te laten tot hun hart, krijgt het lijden van de Here er een dimensie bij. Hier staat Hij, bereid om ·te doen de wil van zijn Vader. In goed vertrouwen maakt Hij de zijnen deelgenoot van ,zijn roeping. Maar de discipelen willen er niet van weten. Wat Hem ten diepste bewogen hield, Hij heeft het met geen mens kunnen deIen. Zelfs niet met hen, voor wie Hij van meet af aan zijn leven heeft ingezet.