In Memoriam ds. Hendrik van Tongeren
1984-04-20
Zo is dan nog tamelijk plotseling Ds Van Tongeren op ruim 65-jarige leeftijd door de HERE thuisgehaald. Zijn sterven werd de laatste tijd één- en andermaal gevreesd. Maar na elke inzinking kwam hij er wonder boven wonder weer bovenop. Toen hij een paar weken geleden opnieuw uit het ziekenhuis kwam voelde hij zich zo bijzonder goed. Hij was de HERE dankbaar, dat hij weer een nieuw begin mocht maken. Hij voelde zich geweldig fit en zou na een paar weken vakantie weer gaan preken. Al ging hij dan wel met emeritaat, hij hoopte de kansel zo nu en dan te beklimmen en hier en daar wat werk in de wijk te verrichten. Maar de God van leven en van dood beschikte anders. Hij nam hem tot Zich in eeuwige heerlijkheid.- Jaargang 28
- nummer 16
Hendrik van Tongeren begon zijn loopbaan als predikant in Rouveen. een grote plattelandsgemeente. Hij heeft daar samen met zijn vrouw, die hem steeds zo trouw terzijde heeft gestaan, enorm goede jaren gehad. Vandaar leidde de weg van het ambt naar Leeuwarden. Een hele andere gemeente met hele andere problemen, die een totaal andere aanpak vereisten dan waarop hij in zijn eerste gemeente had leren inspelen. Zijn arbeidsterrein reikte daarna zelfs ver over onze vaderlandse grenzen toen hij enkele jaren de gemeente van Grand Rapids in de V.S. diende. Een emigrantengemeente, die haar eigen noden kende. In 1965 keerde hij naar Nederland terug. Uit twee beroepen had hij dat van Maassluis aangenomen. De oorspronkelijke Katwijker was weer aangeland op het territoir van zijn geboorteprovincie.
Hier heeft hij dertien jaar mogen werken en veel meegemaakt in de kerkelijke strijd. Nadat hij in 1975 buiten het vrijgemaakt-gereformeerd kerkverband was komen te staan met verreweg het grootste gedeelte van zijn gemeente ontving hij later op bijna zestig-jarige leeftijd het beroep van de kerk van Bunschoten-Spakenburg. Hij nam dat beroep aan en is ruim vijf en een half jaar aan deze grote gemeente verbonden geweest. Je zou zijn leven kunnen typeren met twee woorden: MOED EN VERTROUWEN. Daartoe werd hij gestimuleerd door zijn sterk en blijmoedig geloof. Daarom kon hij op zijn tijd als man vol humor zo glimlachen.
Ds Van Tongeren schuwde de diskussie niet. Hij probeerde steeds geargumenteerd en gedokumenteerd de anderen te overtuigen. Daarvan geeft zijn boek: "Bewaard Bevel", dart handelt over de strijd in de tijd van de vrijmaking en daarna en dat ettelijke drukken beleefde duidelijk blijk. Dart was ook de bedoeling van het blad: "SAAMHORIG", dat door hem en anderen vanuit Maassluis werd opgezet en verspreid en waarin hij naar wegen zocht de anderen ervan te doordringen, dat God vraagt recht te doen in de kerk van Christus. Daarbij kwam steeds tot uitdrukking zijn begeerte de ander op te wekken zich niet bij de geslagen breuk neer te leggen. Zijn oecumenische instelling kon hij mee gestalte geven via zijn lidmaatschap van de kommissie voor kontakt en samenspreking met andere kerken. In dat alles blééf hij een belijnde gereformeerde dominee!
Overigens waren barmhartigheid en beslistheid in hem op een imponerende manier verenigd. Niet op een volmaakte manier! Want Henk van Tongeren wist, dat hij soms faalde. Hij wist zich namelijk een zondaar voor God. Maar hij kende ook heel sterk de kracht van het bloed van zijn Heiland, Jezus Christus. Dat klonk in zijn prediking steeds helder door. Wat mocht hij graag dat evangelie van Christus verkondigen! Wat was hij betrokken op het kerkvolk! Wat had hij een mooie stem en een markant gezicht met die grote baard! Hij was een uitgezochte figuur voor de TV en heeft heel wat uitzendingen voor de E.O. verzorgd. Ook zó is hij tot rijke zegen voor velen geweest!
Martin Buber heeft gezegd: "Een ware gemeenschap ontstaat niet doordat mensen gevoelens voor elkaar hebben, maar doordat zij allen in een levende relatie staan tot een levend Midden". Daarvan was Ds Van Tongeren volledig doordrongen. Daarom zocht hij de saambinding in de nederlands gereformeerde kerken te bevorderen door de eerste stoot te geven tot de Ontmoetingsdagen zoals wij die nu al verschillende malen hebben beleefd. Hij was een geboren organisator die steeds nieuwe initiatieven ontplooide. Zo had hij ook zijn eigen inbreng in de Landelijke Vergadering te Wezep toen hij als assessor fungeerde.
Na een veelbewogen leven is hij van ons heengegaan. Zijn moed in oorlogstijd werd beloond met het Verzetskruis. Verder heeft hij intens verdriet gekend!
Ik denk nu in chronologische volgorde eerst aan de scheuring in de kerk van Maassluis toen door hen, die zich afscheidden, werd geschreven: Bij u vergadert Christus zijn kerk niet meer. Dat heeft hem èn de gemeente diep gewond. En vervolgens denk ik aan het smartelijk verlies van zijn enige zoon! Maar hij heeft met zijn vrouw door kracht van boven dit alles vorstelijk weten te dragen. Zij hebben zich niet opgesloten in de enge cirkel van hun diepe rouw. En wij zijn ervan overtuigd, dat diezelfde God, die zoveel bijstand bood, ook nu Mevrouw Van Tongeren en de kinderen en kleinkinderen zal troosten en leiden! !Er breekt voor hen een moeilijke tijd aan en ook voor de gemeente van Bunschoten-Spakenburg. die haar herder en leraar zal missen.
Maar luidde de titel van één van de geschriften van Ds Van Tongeren niet: “Laten wij danken"?!! Wij mogen en moeten God danken voor alle zegeningen, die Hij via zijn dienstknecht, Henk van Tongeren, geschonken heeft. Hij mocht in dienst van zijn Zender zich inzetten voor de bouw van de kerk en de komst van het Koninkrijk. Zijn werk is niet vergeefs geweest!
(1 Cor. 15 : 58). Dat behoort hij de boodschap van Pasen!
Lof zij U, Christus, opgestane Here, Overwinnaar van dood en graf!