Pastorale notities
1984-04-27
In het begin van november 1941 logeerde prinses Juliana met haar kinderen bij de president van de Verenigde Staten van Amerika, Roosevelt, in het landhuis van de Heer en Mevrouw Roosevelt bij Hyde-Park aan de Hudson. In dat huis had de prinses de mogelijkheid om rechtstreeks tot het Nederlandse volk te spreken, tot dat gedeelte van het volk dat onder de macht van de duitsers was. Het huis in Hyde-Park had, om zo te zeggen, een zend-mogelijkheid en de prinses was blij, dat ze er gebruik van maken kon. Ze vertelde 01lS, in Nederland, dat ze in de bibliotheek van de president was, bij de microfoon die hij daar had, maar ze legde meteen haar hart open, door te zeggen dat ze "eergisteren, zondag ... " naar de kerk geweest was, daar in Hyde-Park, in de kleine Nederlandse kerk "die meer dan 150 jaar geleden door Hollandse kolonisten gebouwd werd" en "daar richtten wij, die daar verzameld waren, onze gebeden tot de Heere God, en toen heb ik u zeer NABIJ gevoeld. Ook gebeden overspannen in een oogwenk de oceaan en zij hebben zich zeker verenigd met die, welke diezelfde zondag uit uw overkropt gemoed zijn opgestegen. Twijfelt niet: zij zullen verhoord worden!"- Jaargang 28
- nummer 17
De prinses sprak niet van gebeden in het algemeen, maar van haar gebeden voor de vrijheid en wat zij daaronder verstond had ze twee weken tevoren gezegd in een rede tot een vrouwenorganisatie.
Zij maakte toen een belijdenis van de Nederlandse Christelijke studenten tot de hare: "Ik geloof niet in een heilige natie, een heilig ras, een heilige beschaving, maar in een heilige kerk. De gemeenschap des Heeren is niet in een heldenvolk, maar in hen die van Christus zijn. Ik geloof niet in een God die aan de zijde staat van de sterkste bataljons en hen zegent, en die de wereld uitlevert aan dwingelanden.
Ik geloof in een God die de zondaren tot zich neemt, de wereld belooft aan de ootmoedigen en aan hen die hongeren en dorsten naar rechtvaardigheid en rechtschapenheid".
Het valt je op, hoe de punten van wrijving en botsing der meningen veertig jaar geleden dezelfde waren als ze nu zijn, nu we opnieuw de opkomst beleven van nazisme, racisme en militarisme. Overigens, uit respekt voor haar, leliemaandag 75 jaar wordt, voorzien we bovenstaande twee citaten uit haar toespraken niet van verder commentaar: het is beter de jarige het woord te laten.