Pastorale notities
1984-05-04
Ik ken een collega, of hij nu buiten "het" verband is of daarbinnen, dat doet er niet toe, het maakt zelfs niet uit tot welk kerkgenootschap hij behoort, maar die man dan, hij deelde op een zondagmorgen aan de gemeente mede, dat het weinig gescheeld had of hij had niet kunnen voorgaan. Hij was namelijk in het begin van de nacht wakker geworden ten gevolge van hevige pijnen. Hij had gebeden of het gauw over mocht gaan, want hij moest immers preken.- Jaargang 28
- nummer 18
En zowaar, in de nanacht was hij ingeslapen en pas om acht uur 's morgens ontwaakt, zonder een centje pijn. Hij wilde dit aan de gemeente kwijt, zo zei hij, niet omdat hij nu zo belangrijk was, maar om hiermee de gemeente te laten zien hoe snel en doeltreffend onze gebeden verhoring kunnen vinden.
De man heeft een wijze ouderling, die na de dienst even binnenliep in het huis van een vrouw, die al heel wat jaartjes lijdt onder de pijnen van een hevige reumatiek en die wat afgebeden heeft om van die kwelling verlost te worden. Trouwens, haar man bidt er zowat elk moment van de dag om, en de kinderen ook, als ze met eigen ogen zien hoeveel pijn moeder heeft. De ouderling dacht dat deze vrouw wel bitter zou zijn om wat ze van dominee gehoord had.
Hij immers behoefde maar een kik te geven of hij werd al van zijn pijntje verlost en zij moet kennelijk maar wachten, zonder gehoord te worden.
Maar de vrouw zei, dat ze geen verband gelegd had tussen haar leed en het verhaal van de dominee. Misschien heeft ze hem met een korreltje zout genomen, wie zal 't zeggen.
De NCRV had op tweede paasdag een film ("May Lemke") over een blinde, zwakzinnige en spastische jongen, die uiteraard niets kon en toch, letterlijk "wonder boven wonder" een bekwaam pianist en zanger werd, enz. enz.
De omroepgids zei, dat het een waar verhaal was en er wordt dan zeker van de kijkers verwacht, dat ze dit geloven zullen, als het zo gezegd wordt. En het ging zo gladjes, zo "smiling", zo gelovig glimlachend toe in die film, alsof er normaliter met enorme spanningen zijn in de gezinnen met een handicap in hun midden. Bovendien, wat moeten de mensen van zo'n verhaal denken, die voor hun kind duizenden malen gebeden hebben, maar het blijft zwakzinnig en moeilijk hanteerbaar?
Zijn zij soms niet gelovig genoeg of houden zij niet genoeg van hun kind, zodat ze het uit huis geplaatst hebben?
Kom nou. Het was eens eerder op een tweede paasdag, toen had de NCRV "Het Woord" van Kaj Munk, waarin een jonge vrouw uit de dood opstaat. Het is alsof men als gevolg van het paasfeest hier en nu een wonder verwacht, maar Jezus' opstanding was het wonder en de volgende onvoorstelbare wonderen zullen te zien en te horen zijn zodra Hij terugkeert. Tot zolang wachten we op het wonder, dat aan ons verricht zal worden of aan ons kind.
Aan "wonderverhalen" hebben we geen behoefte.