Identiteit (2)
1985-03-15
Over Ter Schure hadden ze het, de studerenden aan een scholengemeenschap voor "middelbaar onderwijs". Er wordt vaak beweerd dat de jeugd geen belangstelling meer heeft voor het kerkelijk gebeuren, doch dat wil nog wel eens meevallen. Ook wordt vaak gesteld, dat de jongeren het gehele kerkelijk bedrijf maar waardeloos vinden en dat is in zijn algemeenheid niet waar. Ze hadden het dus over de benoeming van een nieuwe bisschop in Den Bosch en het gesprek was emotioneel. De rooms-katholieke jongeren waren over 't algemeen genomen, verontwaardigd en ze hoopten van hun protestantse klasgenoten steun te krijgen in hunsituatie van teleurstelling, grenzend aan wanhoop over de toekomst van hun kerk. Wat zullen de Gereformeerde klasgenoten antwoorden?- Jaargang 29
- nummer 11
Ze kunnen natuurlijk zeggen dat je in de Roomse kerk niet anders verwachten kunt, als de structuur van het bestuur blijft zoals die is. Ze kunnen bovendien opmerken (en dat is hier en daar gedaan) dat je vrijwillig lid bent van de R.K kerk en dat je dus ook opstappen kunt als het je daar niet bevalt. De scholieren die ik bedoel praatten niet in die cynische trant. Als iemand bij jou, als zijn vertrouwde vriend, eens klaagt over het moeilijke karakter van zijn vrouw, dan volsta je er toch ook niet mee met te zeggen, dat hij vrijwillig die vrouw genomen heeft? Dat weet de man ook zelf wel, maar hij kan in zijn jonge jaren te weinig inzicht gehad hebben en bovendien zijn 'vrouw kan ook sterk in haar nadeel veranderd zijn in de loop der jaren. En een rooms-katholiek kan zijn kerk liefhebben. Vandaar juist zijn boosheid over wat de paus doet en zegt. Als je de kerk niet lief hebt, wind je je ook niet over haar op.
Maar er was een Gereformeerd meisje, dat in het gesprek op het schoolplein opmerkte, dat het bij haar in de kerk niet was als bij Rome en ze zei later tegen mij: "Dat vind ik zo goed in onze kerk, dat er geen bestuur boven staat". Toen had ik eventjes de impuls om haar te zeggen, dat ze de toestand niet te rooskleurig moest zien. Er zijn immers synodes die aan onze afgevaardigden laten weten: Als jullie dan zo graag met ons een relatie opbouwen willen, dan moeten jullie die kerkorde die je hebt, wel aanscherpen op het punt van het gezag van de "meerdere" vergaderingen. En ja, die trend zit er altijd in. De vrijgemaakte kerken, in haar "Gereformeerd kerkboekproeve" zien in het "Voorwoord" staan, dat de synoden dit boek hebben vrijgegeven voor kerkelijk gebruik.
Die terminologie is nogal "synodocratisch" om dat woord nog eens één keer te gebruiken. Nee, het meisje dat mij haar verhaal vertelde, had gezegd dat "haar" kerk geen macht van buitenaf kende "en wij mogen bijvoorbeeld als gemeente ook zingen , wat we zelf willen, ook wel uit Glorieklokken, al laat dominee dan zonder dat hij het bedoelt, merken dat hij het niet mooi vindt". Zo is de kwestie van de kerkelijke structuur kennelijk niet onbelangrijk in het oog van de jeugd. In een vrije kerk hopen zij zichzelf te kunnen zijn, vrij en blij.