Domineesechtpaar Vrooland zet in Sliedrecht jongerenpand op
2006-01-20
SLIEDRECHT - De jeugdproblematiek in Sliedrecht vraagt veel aandacht. Vooral in het weekeinde is er overlast in de vorm van agressie en vandalisme. Dominee Gerard Vrooland en zijn vrouw Carolien besloten onlangs tot de aankoop van ‘Pand 33’ aan de Kerkbuurt 264 om er een ontmoetingsplek voor de jeugd van te maken.- Jaargang 50
- nummer 2
Momenteel huren de Vroolands de pastorie van de Nederlands Gereformeerde Kerk, maar in de nabije toekomst verhuizen ze naar Pand 33. Een deel van het pand wordt woonhuis, het andere deel de ontmoetingsplek voor jeugd. Maar het gebouw is oud en moet worden opgeknapt. Elke vrijdagavond en -nacht is Gerard Vrooland te vinden in de café’s van Sliedrecht om contacten te leggen met jongeren en overige bezoekers. Hij merkt dat er over Pand 33 wordt gesproken. ‘Jongeren zijn nieuwsgierig naar wat we gaan doen.’
Wanneer wisten jullie zeker dat je met dit project moest doorgaan?
Gerard: ‘Ik raakte geboeid door een pand en dit beeld kwam steeds terug in mijn gebed. Ik dacht: hier moet ik toch een keer vanaf. Dus zei ik: Heer, als u wilt dat ik hiermee doorga, geef Carolien dan een droom over dit huis.
Ik had toen nog nooit met Carolien over dit pand gesproken. Ze wist niet dat ik ermee bezig was in mijn gebed. De volgende ochtend vroeg ik haar of ze had gedroomd. “Ja, ik heb heel raar gedroomd over een huis. En het was niet één huis, maar het waren twee huizen. Alles was oud, maar het werd nieuw”, zei ze. Op dat moment wist ik dat we door moesten gaan.’
Waarom hebben jullie dit pand zelf gekocht?
‘Er waren al eerder plannen voor een soortgelijk project. Onder meer bij Miahodos, een samenwerkingverband tussen christenen uit diverse kerken, die samen iets willen betekenen voor Sliedrecht. Maar er was geen geld voor.
Het heeft een aantal voordelen dat we het pand in eigen beheer hebben. Zo zijn we veel flexibeler in wat we willen doen. Als het pand eigendom is van kerken, dan wil elke kerk zijn eigen kleur inbrengen. Nu hebben we het zelf gekocht en werken we samen met christenen uit diverse kerken, zonder afhankelijk te zijn van die kerken.’
Een van de doelen is, dat jongeren zich bij jullie thuis gaan voelen. Waaraan merken jullie dat er behoefte is aan een plek als deze?
Gerard: ‘Je merkt dat gezinnen ontwricht raken. Het gezin staat echt op de tocht. Onlangs zag ik medewerkers van Youth for Christ in het programma Rondom Tien. Die zeiden dat veel jongeren van rond de veertien niet meer in de liefde geloven. Als je dat hoort, dan is er heel wat stuk. Juist in de idealiserende tijd van jeugd en liefdes geloven ze er niet meer in. Zijn ze van binnen al zo kapotgemaakt.’
Zijn er nog meer zaken waaraan u merkt dat het gezin ontwricht raakt?
Gerard: ‘Je merkt het ook aan de verharding van Nederlandse films. Onlangs werd in een interview met filmmakers gevraagd, of het gezin volgens hen nog steeds de hoeksteen van de samenleving is. Ze antwoordden: “nee, maar dat hoeft ook niet meer.” Als die gedachten gaan leven en invloed krijgen op onze jeugd, dan gaan jongeren schreeuwen om plekken die veilig zijn. Dit is onze motivatie om dit werk te gaan doen.’
Zijn er al niet genoeg plekken voor de jeugd om naar toe te gaan?
Carolien: ‘Er zijn steeds minder veilige plekken voor jongeren. In het Sliedrechtse buurtcentrum is het bijvoorbeeld toegestaan alcohol en softdrugs te gebruiken. Ze doen natuurlijk ook veel goed werk, maar niet alle jeugd voelt zich hier welkom. Het is vooral voor christelijke jongeren moeilijk een plek te vinden.’
Op welke doelgroep gaan jullie je in eerste instantie richten?
Carolien: ‘We zullen ons in eerste instantie richten op rand- en buitenkerkelijken, maar er zullen ook veel jongeren vanuit de kerken komen. Heel veel jongeren raken ontheemd. Soms heeft dit te maken met de pubertijd, maar er zijn ook veel jongeren die dieper ontheemd raken. Voor hen willen we een plek maken.’
Wat gaan jullie deze jeugd aanbieden?
Gerard: ‘We willen hun een thuisgevoel geven. Er komen mogelijkheden voor studie, film, eten en groepsactiviteiten.
Maar uiteindelijk hoop ik terecht te komen bij een vorm van jeugdcultuur. Er is bijvoorbeeld een groep jeugd bezig met video. Hiermee kunnen ze reageren op de maatschappij. Dit kan bijvoorbeeld ook met muziek en internet, zaken die passen in de jeugdcultuur. Nieuwe mogelijkheden om een identiteit te creëren en je te uiten. Dit willen we stimuleren.’
Is er ook sprake van evangelisatie?
Carolien: ‘Alles moet laagdrempelig en toegankelijk zijn. We willen de mensen niet bestormen met het evangelie. Eerst moet er aansluiting zijn bij mensen. Eerst moeten we de mensen accepteren, proberen te begrijpen wie ze zijn. Dit kan soms erg lang duren.’
In hoeverre zien jullie in wat gebeurt de leiding van God?
Carolien: ‘Terugkijkend, kunnen we duidelijk zien dat dit Gods plan voor ons is geweest. Heel veel dingen komen bij elkaar. We wandelen mee in Gods plan. We zijn dankbaar voor wat we krijgen. Voor het feit dat we het naar ons zin hebben in onze gemeente en dat we steun krijgen van zowel kerkenraad als gemeente. Ook zijn we dankbaar dat ons gezin accepteert wat we gaan doen. Er is niet altijd even veel tijd om aandacht te geven aan de kinderen. We zijn dankbaar voor de ruimte die ze ons geven.’
Binnen de NGK laten jongeren de kerk los, hoewel ze vaak hunkeren naar aandacht. Is men het geven van persoonlijke aandacht in onze kerk verleerd? Is hier te lang te weinig aandacht aan geschonken?
Gerard: ‘Ik denk van wel. Je moet het evangelie relevant maken. Jongeren moeten denken: “Ja, dat wil ik! Dat sluit bij mij aan.” Dan gaat een gemeente een zegen worden voor de jeugd van deze tijd. Dan is het relevant voor hen! Als je niet eerst begint met zegenen, dan komt er ook geen verdieping.
Met zegenen bedoel ik het laten voelen van: je bent belangrijk voor me, je mag er zijn en ik heb belangstelling voor je. Je moet het vorm geven. Je moet naar mensen toe gaan en je moet ze durven aanraken. Een van de belangrijke dingen die we bij Jezus zien, zijn zijn omarmingen van kinderen, hij was bereikbaar, aanraakbaar!’
Wat verwachten jullie van dit project?
Carolien: ‘Het zou prachtig zijn als dit werk zich over het land zou verspreiden. Het blijft een zware opdracht, maar het is het werk van God dat het doet. Waarom jongeren bepaalde keuzes maken, is een geheimenis dat bij God ligt. Maar hoe bepaalde dingen tot stand komen, daar kunnen we wel gedeeltelijk aan meewerken.’
(www.pand33.nl)