Warung kopi
1985-01-25
Hij was al zo'n zeventig jaar oud, de Chinees van de warung kopi, het koffiehuisje, in het oerbos van West-Borneo, een optrekje op de kruising van twee voetpaden. Hij verkocht rijst, margarine, petroleum, cigarettes, Java-bier en sudderans, dat is jus d'orange, enzovoorts, enzovoorts en hij kocht vellen bevolkingsrubber in, van de Dajaks die voorbijkwamen of die zijn warung als reisdoel hadden.- Jaargang 29
- nummer 4
Op dit moment had hij geen klant in huis en het weer was dreigend. Plotseling begon het te regenen, heel hard, en de donder knalde met harde slagen.
Hij wilde juist z'n huisje wat afsluiten toen een zendeling uit het bos kwam aanhollen en bij hem kwam schuilen. Hij kende de man van gezicht, maar ze hadden elkaar nog niet ontmoet. De Chinees schoof een stevige stoel bij de taiel, terwijl de zendeling z'n natte overhemd uittrok. De Chinees had een handdoek voor hem, om over de schouders te slaan en hij schonk koffie in. Hij had ook nog een verrassing voor de zendeling.
Hij pakte hamer en spijker uit een laatje en haalde een blikje tevoorschijn. "Tjap Bendéra", zei de warungbaas, "speciaal voor u!'' Tjap Bendéra, dat is zoveel als “Priesche Vlag", een klein blikje koffieroom en de zendeling zei, dat dit hier, op de wikkel, de vlag is van zijn eigen stam. De beide mannen dronken samen de koffie, maar toen het lawaai van regen en donderslagen iets afnam, wilde de zendeling graag iets terugdoen. Of de Chinees misschien naar een verhaal wilde horen? Ja, graag.
Het werd 'de geschiedenis van Jozef, door z'n broers verkocht.
Maar God had dit "geplanned", want Hij zond Jozef vooruit naar Egypte om Jakob en z'n gezin van de hongerdood te redden. Zoals in Psalm 105 geschreven staat. De Chinees was na 'het verhaal eventjes stil en zei: "Ik ken die geschiedenis." Verbazing bij de zendeling. "Ja, want mijn ouders waren Christen; ik was vijftien toen ik wegging uit China, zoals zovele miljoenen van mijn volk, die over de gehele aarde in de verstrooiing leven.
Ik kwam hier. Hier was geen enkele Christen. Dat is nu zo'n halve eeuw geleden. Nu hoor ik het verhaal opnieuw". Het was inmiddels nagenoeg droog geworden. De zendeling zei, dat de Chinees toch wel wist, dat op zo'n afstand van drie of vier "paal", dat is kilometer, elke zondagmorgen kerk gehouden werd. Hij hoopte dan het verhaal van Jozef verder te vertellen. Hij liet in de warung nog een magazine achter, een tijdschrift als de Elisabeth-bode, met mooie foto's, en de tekst in het chinees, uit de Toko Buku Kristen van dr. Verkuyl in Jakarta. En de volgende zondagmorgen was de Chinees in de kerk. Weer in de kerk. Na een jaar of vijftig, zestig. Men zou kunnen spreken van sluimerende wedergeboorte, die ontwaakte, maar het Is beter te denken aan God, die deze jongen al die jaren in het oog gehouden had en Zich nu opnieuw aan hem openbaarde. God gaf hem een wenk en hij begreep die. Dat staat ook in Psalm 105. Hoe Hij Zijn verbond gedenkt, voor eeuwig.