Is dit niet het vasten dat Ik verkies?
2011-09-30
‘Jullie sponsorkind is inmiddels zelfstandig, zouden jullie een nieuw kind willen sponsoren?’ ‘Ja, misschien wel. Maar, wij gaan deze zomer naar India, naar Bangalore. Zijn jullie daar ook actief ? Misschien kunnen we dan wel een kijkje nemen.’ ‘Natuurlijk.’ Iets uitgebreider, maar zo ging het gesprek ongeveer. Hieronder een impressie van ons bezoek aan een project van Red een Kind. - Jaargang 55
- nummer 19
‘Op een ochtend keken we naar buiten en we zagen een kindje van een jaar of twee, drie uit een vuilnisbak eten. En we dachten: “Dit hoort niet.” Het kindje was van niemand. Toen heb ik het kindje bij ons thuis naar binnen genomen. Ik heb haar gewassen en naar de kapper gebracht. Maar die wilde haar niet knippen, omdat haar hoofd zo vies en schurftig was. Er kropen wormen uit. Toen heb ik haar zelf geknipt en haar hoofd schoongemaakt.’ Went armoede? Gelukkig niet bij iedereen. Het werk van het echtpaar Yesudian begon bijna letterlijk in hun eigen achtertuin, met een meisje van drie jaar dat afval at. Het waren gewone mensen, met een gewoon gezin en een gewone baan. Maar ze ontfermden zich over dat meisje, en lieten God toe om zo hun hele leven te veranderen.
Wij, Laura, onze drie kinderen en ik, zijn op bezoek bij Gerizim, een instituut voor verstandelijk beperkte kinderen.
En de vrouw van het echtpaar Yesudian vertelt hoe het is begonnen.
We zijn vier weken op vakantie in India. Onze kinderen hadden al vaak over India gehoord, dus we hebben gespaard, om ze het ook met eigen ogen te laten zien. Kort na ons huwelijk hebben we een half jaar in India gewoond.
En in de jaren erna hebben we het land nog een aantal keren bezocht.
Drie jaar geleden voor het laatst. Toen was onze gemeente betrokken bij een project van World Servants. Een groep jongeren heeft toen een aandeel gehad in de financiering en bouw van een school in Bangalore. Onze eerste week in India zijn we te gast bij Sam Rajseshekar en Shoba Louis, grondleggers van YuvaLok, de organisatie waar deze school bij hoort. En tijdens die week in Bangalore hebben we ook de gelegenheid om twee projecten van Red een Kind te bezoeken. Gerizim is een van de twee. We gaan er op bezoek met Vinay Paul, een van de coördinatoren van Red een Kind.
Tastbare liefde
We zijn inmiddels twee maanden terug uit India, maar ons bezoek aan Gerezim heeft diepe indruk op ons gemaakt.
We zagen zoveel tastbare liefde voor de kinderen waarvoor gezorgd werd.
Op de locatie wonen ongeveer dertig kinderen. Overdag krijgen ze onderwijs in een grote ruimte. De kinderen zitten aan tafels met ongeveer acht kinderen. En tussen de tafels staan kleine scheidingswanden. En voor elke groep is een onderwijzer(-es). Er is dus veel persoonlijke aandacht. Van elk kind afzonderlijk worden ook de persoonlijke vaardigheden bijgehouden.
Zodat ieder kind op zijn of haar eigen niveau wordt benaderd. De een leert zo uiteindelijk om zelfstandig te eten, de ander om zelfstandig te wonen. Een groepje jongens zit met hun onderwijzer achter de computer. Ze moeten de kleuren aanklikken die hij noemt. ‘Yellow.
Blue. Orange.’ En elke keer weer klinkt een luid gejuich van de kinderen en hun leraar als het beeldscherm de goede kleur weergeeft. Vaak komt het onderwijs in India op ons nogal frontaal en streng over. Hier is een aantal jaren bewust gewerkt om tot een liefde- en vredevolle sfeer te komen. Een Nederlandse ambulant begeleider die met ons mee is, is hier ook zichtbaar van onder de indruk.
Alles of niets
Het gebouw is gesponsord. Na het eerste meisje werd het gezin steeds uitgebreid met nieuwe kinderen, soms letterlijk gevonden in vuilnisbakken.
En langzaam groeide het werk het huis van de familie uit. Op een dag kregen ze een Japanse vrouw te logeren. Meneer Yesudian had door zijn dagelijks werk namelijk wat Japanse contacten opgedaan. Hij vertelde de vrouw over zijn droom: een nieuw en groter pand.
Aan het einde van haar verblijf zei de vrouw: ‘Waarom bel je de Japanse ambassadeur niet en vraag hem om jullie te sponsoren?’ Hij antwoordde: ‘Waarom zou hij naar me luisteren?’ Waarop zij zei: ‘Omdat ik zijn vrouw ben...’ Yesudian belde dus. De ambassadeur was positief en vertelde welk bedrag hij kon bijdragen. ‘Tsja,’ zegt Yesudian: ‘Maar ik had 30% meer nodig dan hij kon geven. Dus ik zei tegen de ambassadeur: “Dan hoeft het niet. Want dan kan ik mijn plannen nog niet realiseren. En dan kan ik beter niets krijgen”.’ Het einde van het verhaal is natuurlijk dat de Japanse ambassade het hele bedrag sponsorde.
Elke zaterdag is gereserveerd voor gebed en vasten. Ooit begonnen omdat ze simpelweg geen eten hadden.
In de week na die eerste vastendag ontvingen ze een geldbedrag. En bij een tweede noodgedwongen vastendag gebeurde hetzelfde. En sinds die tijd vast het gezin elke zaterdag.
Misschien grossieren Indiërs meer in zulke verhalen dan wij. Misschien zijn ze zich ook bewuster van onze afhankelijkheid van God.
Wat gebeurt er met de kinderen als ze ouder worden? Een van hen is de portier van het pand. Een paar anderen zijn getrouwd en in staat om in eigen levensonderhoud te voorzien. Maar niet alle kinderen hebben daarvoor voldoende in huis. De Yesudians bieden daarom op een tweede locatie onderdak aan volwassenen. Ze hebben daar eigenlijk een soort sociale werkplaats.
De vrouwen zitten er – voor zover ze dat kunnen – achter een naaimachine en maken er eenvoudige kledingstukken.
De mannen maken er krijtjes en vouwen er enveloppen.
Evangelie belichamen
's Middags krijgen we een uitgebreide lunch. Daarna vertrekken we naar hun tweede locatie in Bangalore. Daar wonen ze nu in een eenvoudig tweekamerappartement van een kerkgebouw – middelpunt van een groeiende gemeente.
Naast het gebouw, dwalen we nog even door hun ommuurde tuin.
Daar groeien mango's en kokosnoten, bananen en jackfruit, bessen en sinaasappels.
We drinken uit net gekapte kokosnoten. De Yesudians belichamen Jesaja 58:7: Is dit niet het vasten dat ik verkies: je brood delen met de hongerige, onderdak bieden aan armen zonder huis, iemand kleden die naakt rondloopt, je bekommeren om je medemensen?
Pieter Kleingeld is predikant van de NGK Maassluis en missionair consulent van de NGK.
| Red een Kind en Gerezim Gerezim (www.gerizimhome.org) is een zelfstandige organisatie die door Red een Kind financieel wordt ondersteund. Vinay Paul, een nieuwe coördinator van Red een Kind, had het project al een keer bezocht. Maar nog niet zo uitgebreid en ook hij was onder de indruk van de schaal, de gastvrijheid en de liefde. In Bangalore is Red een Kind ook direct betrokken bij de ontwikkeling van een aantal sloppenwijken. Bijzonder is dat alle medewerkers van dat team afkomstig zijn uit Bethel – het kindertehuis waar Red een Kind ooit begon in India. |