Amsterdam '86
1985-02-01
Onlangs woonde ik een kleine .bijeenkomst bij van vertegenwoordigers van kerken uit de orthodoxe hoek in ons land. De bedoeling was dat we een afgezaat en medewerker van de bekende evangelist Billy Graham, de heer Werner Burklin, zouden ontmoeten, in verband met de voor 1986 in Amsterdam geplande wereldconferentie van reizende evangelisten.- Jaargang 29
- nummer 5
In de zomer van 1983 was er in de hoofdstad van ons land een soortgelijke conferentie gehouden die door maar liefst vierduizend evangelisten werd bezocht.
Toch moesten toen velen die zich als deelnemer hadden opgegeven Walden teleurgesteld omdat de organisatie op zo'n geweldige toeloop niet berekend was. U had dat trouwens moeten zien daar in de RAl in Amsterdam! Alleen al die veelkleurigheid in kledij was een lust voor het oog! Maar wat nog mooier was: onze broeders en zusters uit Afrjka en Azië waren in de meerderheid en dat bepaalde de sfeer. Ze hadden hun waakzaamheid en onderdanigheid tegenover ons Manken afgelegd en voelden zich geheel thuis. Vooral uit de zeer joviale begroetingen viel dat op te maken! En wat hebben ze geluisterd en onderling gepraat!
Onze Amerikaanse gast vertelde met groot enthousiasme hoe voorspoedig alles .destijds is verlopen. Ik was er trots op dat onze stad Amsterdam met haar machtige faciliteiten ais die van het RA congrescentrum zo in de smaak viel bij organisatie en deelnemers.
Het wàs ook werkelijk overweldigend wat daar allemaal kon en gebeurde. Maar ook ons lánd bleek een goede keus te zijn geweest. Vooral vanwege de grote vrijheid van in- en uitreizen die bij ons bestaat. Het is zelfs voorgekomen dat deelnemers zonder paspoort, na telefonisch contact tussen douane en organisatie, Nederland zijn binnengekomen en de conferentie hebben bezocht.
En nu zijn er dus plannen voor een vervolgconferentie in 1986. Geen wonder dat daarvoor opnieuw ons land en onze hoofdstad zijn uitgezocht. Men verwacht ditmaal het dubbele aantal deelnemers: achtduizend mensen, mannen en vrouwen van over de hele wereld die in hun land en in hun taal de blijde boodschap van onze Verlosser
verkondigen. Het is een hartverwarmend vooruitzicht dat al deze broeders en zusters, die vaak minimaal geschoold zijn, op de aanstaande conferentie geïnstrueerd en gestimuleerd zullen worden. Het lijkt ons een goede gedachte van de ouder.
wordende Billy Graham, dat hij op deze wijze zijn kracht zoekt in de overdracht van zijn buitengewoon grote begaafdheid als evangelist. Het zou jammer zijn wanneer deze grote kaars opbrandde zonder eerst vele kleine kaarsjes te hebben aangestoken.
Het ging er nu in ons kleine kringgesprek om of aan deze conferentie Amsterdam-1986 ook een kruistocht-Amsterdam verbonden zou moeten worden. Billy Graham wilde daarover de mening weten van zijn geestelijke achterban in ons land. 'Wat denken jullie ervan als wij deze conferentie tevens gebruiken als een evangelisatiecampagne voor de hoofdstad en haar omgeving? Zullen wij daarvoor kunnen rekenen op de geestelijke (niet direct financiële) steun van kerkelijk Nederland?' Bij de beantwoording van deze gerichte vraag ging het hoofdzakelijk over de jammerlijke kerkelijke gebrokenheid van christelijk Nederland. Wat betekent eigenlijk 'geestelijke achterban' in dit verband? Inderdaad is dit een aspect dat zeker bedacht moet worden. Wij zijn kerkelijk geen eenheid en zelfs geestelijk kunnen wij niet als één blok achter Billy Graham's werk staan. Zonder nu iets af te doen van de waarde van alle in dat verband gemaakte opmerkingen, wil ik onze Iezers vertellen wat mijn bijdrage aan dit gesprek is geweest. Ik bedoel daarmee ook het nadenken over evangelisatie onder ons te stimuleren en aan te scherpen. Ik bracht daar in de kring der .broeders namelijk een gedachte onder woorden die mij de laatste tijd sterk bezig houdt en die ik als het ware in bespreking geef.
De grote vrijheid in ons land waar deze conferenties van profiteren heeft een keerzijde, namelijk de onverschilligheid. Ik heb van de vorige conferentie in 1983 nog de tv-beelden in mijn herinnering van zwarte evangelisten die op het Amsterdamse strand in Zandvoort het evangelie verkondigden aan topless meisjes en vrouwen. Schokkend moet dat voor deze argeloze jonge mensen geweest zijn. Schokkend voor hen en beschamend voor ons. Dit was namelijk geen incident maar een symptoom. Hebben wij in onze steden onze tijd voor het evangelie niet gehad? Ik heb nu in mijn zestienjarige dienst in de hoofdstad verschillende kruistochten over Amsterdam zien gaan (de laatste: er is hoop) en ik zou willen zeggen: bespaar ons een volgende! Veel resultaten heb ik er niet van gezien. Als kerkelijke christenen raken wij er gefrustreerd van. Ik wil niemand ontmoedigen die in onze hoofdstad in de evangelieverkondiging naar buiten werkzaam is, maar het is wel kleinschalig enkelingenwerk en mond op mond beademing geworden. Daar komt nog bij dat het antiamerikanisme onder ons groot is. 'Zal deze vreemdeling ons de les komen lezen?', zeiden de verwaande mensen van Sodom over Lot. Ik denk dat onze goede Billy hetzelfde te horen kan krijgen.
"De velden zijn wit om te oogsten" - dit woord van Jezus heeft al veel evangelisatieactiviteiten op gang gebracht. Maar wordt de situatie er altijd wel juist mee getaxeerd? Als ik er nu eens een ander bijbelwoord naast zet, van Jesaja (8 : 16, 17): "Bind de getuigenis toe, verzegel de wet onder mijn leerlingen. En ik zal wachten op de Helm, die zijn aangezicht verbergt voor het huis van Jakob, ja, op Hem zal ik hopen"? Zou dat niet kunnen, dat de Here God zijn aangezicht verborgen heeft voor Nederland? En dat de gemeente van Christus bij ons dus meer met een naar binnen gekeerd dan met een naar, buiten gekeerd bestaan moet rekenen? Want Amsterdam (om me daartoe te bepalen) is wel op zoek, maar niet naar Christus.
Samengevat: laat de heer Graham voor zijn evangelistenconferentie een goed en strategisch gebruik maken van de vrijheden die ons land hem (vooralsnog) verschaft. Er is in de wereld geen betere gelegenheid dan hier. Zonder enig chauvinisme moeten we het unieke van onze situatie op dit moment zien en gebruiken. Maar laat de Graham-organisatie voor grootschalige evangelisatiecampagnes het oog liever laten vallen op steden als Singapore of Nairobi. Het wil hier niet meer, is mijn indruk En als het waar is dat Ronald Reagan tegen ondernemende' jongelui van zijn land zegt: go west, dan zou ik wel tegen christenjongeren die om een Koninkrijkstaak verlegen zitten willen zeggen: go east, go south - zoals er onder ons verschillenden trouwens al doen!