De weg die nog veel hoger voert
1983-03-18
"Het belangrijkste dat enig lid van de Kerk van Jezus van de Heiligen der Laatste Dagen ooit in dit leven kan is te trouwen met de juiste persoon door middel van het juiste gezag en op de juiste plaats".- Jaargang 27
- nummer 11
(Bruce McConkie, Mormon Doctrine. p. 111)
... Laten de doden gezangen aanheffen van eeuwige lof voor Koning Immanuël, Die voordat de wereld bestond datgene instelde, wat ons in staat zou stellen hen uit hun gevangenis te bevrijden; want de gevangenen zullen vrij worden.
Leer en Verbonden 128: 22
Twee verlossingsinstrumenten zijn de Mormonen gegeven: 1) het huweIijk-voor-tijd-en-eeuwigheid, 2) de doop. Dat laatste onderscleidt men in de eigen doop, op de leeftijd van 8 jaar, en de doop voor de doden.
Over beide wegen van verlossing wat naders. Allereerst echter wat over de persoon van Christus en de Heilige Geest.
De grote plaats van Christus
Christus vindt grote erkenning onder de Mormonen. In Smiths roepingsvisioen komt Hij naar voren als "de geliefde Zoon". In meerdere folders komen we schilderijen tegen die Hem voorstellen, voorzien van teksten als "Kom herwaarts, volg Mij ... ," Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven ... " of "Jezus Christus. Heilanden Middelaar van het Mensdom". Omwille van de ruimte hier geen bespreking van Christus' "voorsterfellijk gestaan".
"Jehova"
Christus is de eerstgeborene, de Schepper, zeggen de Mormonen. In de brochure "Hoe de Mormonen Christus zien", staat dan opeens te lezen: "Sedert de Val van Adam heeft Hij als Middelaar tussen ons en de Vader gestaan en heeft Hij voor ons gepleit. Hij is Here God Almachtig, de grote IK BEN, de beloofde Messias, Jehova" (p. 39).
Men blijkt bij nadere studie onderscheid te maken tussen "Jehova", dat is Christus, en God de Vader “Elohim", De Mormonen geloven dat "Jehova" Christus is en "Elohim"
God de Vader. Wij zuilen die opvatting ten enenmale verwerpen.
Was Christus gehuwd?
Meer zou op te merken zijn. We noemen alleen nog Christus' huwelijk.
In niet-mormoonse kring duikt geregeld het verhaal op dat Mormonen geloven dat Jezus gehuwd geweest is. Dat wordt echter zeer beslist door de Mormonen ontkend en ook in hun gewijde boeken is er geen enkele toespeling in die richting te vinden.
In het grote werk Journal of Discourses komt echter een serie opmerkingen voor van één van de eerste Apostelen, Orson Hyde, die zou hebben gezegd: "AIs bij de bruiloft te Kana Jezus de bruidegom was en Maria, Martha en de andere Maria tot zich nam, schokt dat ons niet. Al er geen aanhankelijkheid n bekendheid bestond tussen onze Heiland en zijn vrouwen, die alleen binnen de relatie van man en vrouw behoort te bestaan, hebben wij geen gevoel voor wat behoort.
We zeggen dat het Jezus Christus was die daar huwde, zodat hij vóór zijn kruisiging Zijn zaad kon men.
Ik zeg hier dat de Heiland, voor Hij stierf, op Zijn eigen kinderen neerzag, zoals wij dat op onze kinderen kunnen doen. Toen Maria bij het graf kwam, zag ze twee engelen en zei tot hen "Ze hebben mijn Heer en echtgenoot weggenomen" (deel IV, pag. 210).
De Heilige Geest Een Persoon van Geest
De Mormonen geloven ook in de Heilige Geest. Deze is een Persoon van Geest naast de Vader en de Zoon, met 'een eigen persoonlijkheid' (Ricks, pag. 38).
Dat dat belangrijk is wordt duidelijk, als we het al geciteerde stuk Leer en Verbonden 130 vers 22 herlezen: "De Vader heeft een lichaam van vlees en beenderen ... de Zoon eveneens, maar de Heilige Geest heeft geen lichaam van vlees en beenderen, maar is een Persoon van geest. Indien dit niet zo ware, kon de Heilige Geest niet in ons wonen".
Hoewel hij dus (een) geest is, kan Hij zich laan mensen in mensengestalte vertonen: En toen ik de boom had gezien, zeide ik tot de Geest: Ik zie, dat Gij mij de boom hebt getoond, die allerkostelijkst is.
En Hij zeide tot mij: Wat verlangt gij?
En ik zeide tot Hem: De verklaring hiervan te kennen - want ik sprak tot Hem, gelijk een mens spreekt, want ik zag, dat Hij in de gedaante van een mens was: toch wist ik, dat het de Geest des Heren was; en Hij sprak tot mij,
zoals de éne mens spreekt ,tot de andere." (1 Nephi 11 : 9-11 - Boek van Mormon)
Voor tijd en eeuwigheid
Voor Mormonen is de zondeval in principe iets goeds, hebben we al eerder gezien, Nog een gedeelte om dat te illustreren: "En te dien dage prees Adam God, en begon te profeteren 'aangaande alle geslachten der aarde, zeggende: Geprezen zij de Naam van God, want wegens mijn overtreding zijn mijn ogen geopend, en in dit leven zal ik vreugde hebben, en wederom in het vlees zal ik God aanschouwen.
En Eva, zijn vrouw, hoorde dit alles, en was verheugd, zeggende: Ware het niet, dat wij overtreden hadden, dan zouden wij nimmer zaad hebben gehad,en nimmer het goed en het kwaad, en de vreugde onzer verlossing hebben gekend, noch het eeuwige leven, dat God alleen gehoorzemen geeft."
Mozes 5 : 10, 11 (Parel)
Bij Mormonen zit iets merkwaardig positiefs over voortplanting als zodanig.
Daar is een samenhang met de visie op het huwelijk. Mormonen onderscheiden meerdere vormen van gelukzaligheid: "In de celestiale heerlijkheid zijn drie hemelen of graden ...
En om de hoogste te verwerven, moet een man deze staat in het priesterschap aanvaarden (namelijk het nieuw en eeuwig huwelijksverbond). En indien hij dit niet doet, kan hij deze niet verwerven."
(Leer en Verbonden 131 : 1-3)
Mormonen trouwen hier voor eens en altijd. (Vandaar dat Jezus tegen de Sadduceeën ook zeggen kan dat in de hemel niet gehuwd wordt noch ten huwelijk gegeven. Het is hier al gebeurd!)
Dopen voor de Doden
De tekst in 1 Korinthe 15 over het "dopen van de doden" wordt door Mormonen ook op eigen wijze uitgelegd.
Met verwijzing naar Maleachi 4 vers 5 en 6, waar over de komst van Elia gesproken wordt, stelt Smith dat de schakel tussen ouders en kinderen "de doop voor de doden" is. Ouders die niet geloofden, wier zielen nu "in de gevangenis" zijn, krijgen een nieuwe kans, als hun nageslacht zich in hun plaats laten dopen. De doop voor de verlossing is vitaal, en Vellen zijn gestorven voordat de Herstelde Kerk dier Mormoonse gelovigen zich voor hun ongelovig voorgeslacht (en eventueel ook voor anderen) konden laten dopen. Deze doop moet in de tempel plaatsvinden in een ceremonie achter gesloten deuren; ze is overigens al van eeuwigheid af ingesteld (zie aanhaling uit LV 124). Voor de zaligheid van de doden is de doop nodig, maar óók voor de zaligheid van degenen die zich voor doden laten dopen.
Vanwege de liefde die er tussen kinderen en ouders besvaan moet, willen de Mormonen zich dus laten dopen. Tegelijkertijd betekent het dat - zelfs met terugwerkende kracht - de Mormoonse Kerk de sleutelmacht heeft om de hele mensheid te laten binnengaan in de hemelse zaligheid.
Om niemand over te slaan speurt men overal geslachtslijsten na.
Gestorvenen kunnen - plaatsvervangend - gedoopt worden. Een Mormoon neemt een week vrij en laat zich - achter gesloten deuren - in een tempel van de gestorvene dopen: in één week wordt hij misschien wel 200 keer gedoopt!
De grootste opslagplaats van geslachtsregisters ter wereld, bevindt zich in Granite Mountain, In een bomvrije enorme kluis bevinden zich de namen van mensen die ooit geleefd hebben, meestal op microfilm opgenomen. Alsnog wordt voor deze mensen verlossing nagestreefd.
Wie weet, zijn sommige van onze voorouders al via een mormoonsdoopvont "in de herkansing gekomen"! Een interessante,en naar ik meen een unieke, benadering van geslachtslijsten. Overigens staat ook in een mormoonse Bijbel een aanval opmerkingen van Paulus over het (on)nuttige van bepaalde vormen van geslachtskunde ...
(volgende week slot)