De reis van je leven
2011-10-14
Vorig jaar gingen we zeer voldaan naar huis na een zeer geslaagde jubileumdag in Nunspeet. Dit jaar togen we naar Langerak. In mijn hart dacht ik: ik stel me neutraal op, ik zie wel wat Langerak ons voor gaat schotelen. Zo’n fijne dag als vorig jaar zullen ze moeilijk kunnen evenaren. Maar lieve dames en heren uit Langerak van de voorbereidings- en uitvoeringscommissie, beste lezers van Opbouw: ‘We hebben opnieuw kunnen genieten van een fantastische dag!’ - Jaargang 55
- nummer 20
En wat maakte deze dag zo fantastisch?
Was dat de locatie? Nou misschien wel, maar het was gewoon in de eigen kerk. Echter, de optelsom van de elementen waaruit deze dag bestond heeft er voor gezorgd dat zeker zo’n 250 vrouwen (en een enkele man; zie kader) voldaan en gezegend naar huis gingen.
Op reis
Om maar wat te noemen: prettige en duidelijke aanwijzingen bij het parkeren, prachtige bloemschikkunst in elk ruimte waar een onderdeel van de dag zich afspeelde – het thema van de dag: de reis van je leven was in de bloemstukken uitgewerkt aan de hand van het verhaal van de Emmaüsgangers – de soepele inschrijving, het overvloedige lunchpakket en de mogelijkheid die in verschillende locaties te nuttigen, de lekkere cake, koekjes enzovoorts. bij de koffie en de thee, de mooie muziek bij binnenkomst, een gastvrouw die de hele dag plezierig en met verve aan elkaar praatte, een combo dat prettig begeleidde en de samenzang ondersteunde zonder overheersend te zijn, en last but not least de inhoudelijke bijdrage van de gastsprekers van deze dag. Daarover zo meer.
Aan het begin van de morgen werd een ludiek filmpje getoond waarin twee zusters waren te volgen die de reis naar Langerak vanuit Nunspeet maakten met- en op allerlei vervoersmiddelen en langs vele hobbels Kortom, al met al waren de dames zo lang onderweg dat ze pas bij het slotlied arriveerden, volgens het filmpje.
Ondertussen hadden ze wel kunnen genieten van al het natuurschoon van de Alblasserwaard en de behulpzaamheid van haar bevolking. Een hilarisch en de lachlust opwekkend filmpje dat een goed intro was voor de rest van de dag!
Opvoeding of omstandigheden?
Hierna kwam schrijfster Joke Verweerd aan het woord. Joke zei zeer veel waardevolle zaken over de reis van ieder mens vanaf het vertrekpunt, zijn/haar geboorte, onderweg naar het doel.
Ieder mens is geboren in bepaalde omstandigheden en met bepaalde genetische eigenschappen. Maar onderweg gebeurt er van alles: je opvoeding, de ervaringen die je opdoet in je leven, je karakter – allerlei zaken werken eraan mee dat je vandaag de mens bent wie je bent.
Ben je het product van je opvoeding, slachtoffer van je situatie, van je omstandigheden?
Ja, maar meest is er voor iedere mens de uitdaging om met wat hij/zij heeft meegekregen, wat hij/zij onderweg tegen is gekomen zelf keuzes te maken. Ga je je terugtrekken in een hoekje, zo van: ‘kijk wat mij allemaal is overkomen’, blijf je vastzitten in angst voor wat er nog komen gaat of neem je je verantwoordelijkheid als mens.
Neem je alles uit je verleden mee als ballast, of kies je bewust je bagage uit: dit onderdeel van mijn opvoeding neem ik mee, dat laat ik bewust achter. Hier heb ik last van, dat wil ik niet meer, ik kies ervoor om het zelf anders te doen.
Joke noemde dit: een nieuw begin maken. Blijf je hangen in je vertrekpunt of stel je onderweg je verwachtingen bij. We zijn geen kuddedieren, maar zelfverantwoordelijke schepsels. En ja, het is makkelijker om te zien welke stappen anderen moeten nemen om een nieuw begin te maken, dan om zelf stappen te daarvoor te nemen.
We kunnen geluk niet claimen, maar geluk krijgt pas een kans als we er niet meer krampachtig mee bezig zijn. Joke verwees regelmatig naar haar romans en gedichtenbundels.
Het thema van de ballast en de bagage is terug te vinden in het boek De rugzak en het thema stilstaan bij je eigen positie als mens in het boek Stuifzand, waarin zowel de moeder als de dochter moet leren om zelf keuzes te maken en af te rekenen met haar verwachtingen en ballast.
Zoektocht
Bij je levensreis lopen hoort om te ontdekken wat bij jou past, wat jou helpt om stevig in je schoenen te staan en welke instrumenten (cursussen etc.) je daarbij ten dienste kunnen zijn. Je levensreis heeft een doel: een lichtje aan het einde van de weg. Je uiteindelijke bestemming als christen ligt bij God en is in Hem.
Ieders levensreis heeft kenmerken van een queeste (zoektocht), kwestie, opdracht. Vaak kom je dit woord tegen in boeken en films als metafoor voor de zoektocht naar levenswijsheid.
Iedereen heeft in zijn levens zijn eigen hobbels, kwesties waar hij/zij mee af dient te rekenen.
Ieder mens moet zich al gaandeweg steeds afvragen: wat denk ik, wat vind ik zelf, wat geloof ik? Ieder mens moet leren in zijn eigen schoenen te staan.
Iedereen dient zich ook af te vragen: wat is er in mijn leven zo zwaar dat ik bijna niet verder kan? Wat moet ik achter me laten, is ballast. En uiteindelijk: welke teleurstelling, kwestie, tekort kan ik bij God neerleggen? Hij die gezegd heeft: ‘Komt tot Mij allen die vermoeid en belast zijt, want Ik geef u rust’.
God kijkt toe hoe jij loopt en wat jij met je meedraagt. Als je nu naar jezelf kijkt, hoe zit je er dan bij? Ben je gespannen/ ontspannen? Hoe loopt je levensweg?
Heb je er grip op? Ben je tevreden met wie je nu ben en de stappen die je genomen heb? Ben je iemand die de moeite waard is om van te houden?
Ten slotte bepaalde Joke ons erbij gelukkig zijn ten diepste samenhangt met de gesteldheid van je hart. Gelukkige mensen weten zich dicht bij God.
Dit kan ontspanning geven. We hoeven ons niet op te jagen om hetzelfde te bereiken als mensen om ons heen, we mogen allemaal onze eigen weg volgen in ons eigen tempo maar wel met de oproep om bewust te kijken hoe we lopen en met welke bagage en waar we naartoe onderweg zijn.
Voor een christen is vertrouwen hierbij een sleutelwoord. Er is iemand die naar ons uitkijkt, die op ons wacht aan het einde van de reis.
Luisterliedjes
Na het beantwoorden van een aantal vragen brak de pauze aan. Tijd voor ontmoeting en ter versterking van de inwendige mens. Het middaggedeelte werd op een fijnzinnige manier ingevuld door Rob Favier, christen, cabaretier en muzikant. Mooie luisterliedjes met een lach en een traan. Enkele zinsneden van hem: ‘liever een clown dan een kloon’ en ‘geloven is je handen ophouden, ze laten vullen bij Jezus, uitdelen en dan weer ophouden’.
Hij liet bij een van zijn liedjes de hele zaal opstaan en al klappend meedeinen.
Een groot feest!
Kortom: een mooie ontspannende invulling van het middagprogramma.
Nogmaals: we hebben genoten van een fantastische dag en kijken uit naar volgend jaar in Veenendaal in de hoop op weer een fantastische dag.
De complete lezing van Joke Verweerd is te beluisteren via de kerkradio-link van www.ngk-langerak.nl)
Sarien de Groot is lid van de NGK Zeewolde.
| Man tussen de vrouwen ‘Ben je er de hele dag bijgebleven?’, vroeg een broeder me de volgende dag in de kerk verbaasd. ‘Ja, en ik heb er nog van genoten ook!’ Uit het verleden had ik door verslagen overgehouden dat een Vrouwencontactdag in elk geval afgesloten werd door de plaatselijke predikant. Anno 2011 is dat er niet meer bij. Op de cabaretier na is het een volstrekt vrouwelijke aangelegenheid. En terecht. De dagvoorzitter heeft die hulp niet nodig; ze verricht haar taak uitstekend, op een leuke, enthousiast-makende manier, met uitstraling en gezag. Geen verschil met een mannendag dus? Toch wel. Ik heb de indruk dat vrouwen iets moeilijker stil te krijgen zijn. Maar andere verschilpunten werken alleen maar in het voordeel van de vrouwen. Tot in de details. Neem nu het lunchpakket. Op de mannendagen die ik bezocht heb (in Wezep) bestaat je lunchpakketje uit een plastic zakje met een paar broodjes, waar elke verrassing bij voorbaat uitgesloten is. Hier in Langerak zit de lunch verpakt in een nieuwsgierig makende theedoek, die de vrouwen nog jarenlang in de handen van hun man kunnen duwen: ‘Hier, droog jij even?’ Duurzaam! Begin en einde van een mannendag zullen niet zo gauw opgevrolijkt worden zoals hier gebeurt: met de zeer humoristisch gefilmde zoektocht naar de kerk van Langerak door twee vrouwen uit Nunspeet, waar vorig jaar de contactdag was. (Ook nog volledig aansluitend op het dagthema!) En met prachtige vrouwelijke zelfspot: toen de Nunspeetse vrouwen uren te laat arriveerden, vlogen ze niet naar binnen, maar gingen ze eerst nog uitvoerig hun haar staan kammen. Wie nog mocht denken dat de hier verzamelde Nederlands Gereformeerde vrouwen – gemiddeld toch van een bovenmodale leeftijd – een stijf gezelschap vormden, had erbij moeten zijn. Toen Rob Favier bij een negrospiritual ze vroeg de taak van een negervrouwenkoor op zich te nemen - ‘Kom op, je bent Nederlands Gereformeerd of je bent het niet’ - kreeg hij ze mee: ongeremd klappend, swingend, ritmisch meebewegend in een steeds sneller tempo. Heerlijk! Probeer dat eens op een mannendag voor elkaar te krijgen, Rob. Het laten meebreien aan de langste interkerkelijke sjaal zal hem daar trouwens ook niet lukken. En verder: aan de inleiding van Joke Verweerd zouden mannen evenveel gehad hebben. Ik heb me tussen de vrouwen volledig thuis gevoeld. Alleen bij het zingen hoor je steeds jezelf. Dan word je er extra mee geconfronteerd dat vrouwen de boventoon hebben. Jan Lakerveld |