In Amerika
1982-09-03
Het is in Amerika evenals in ons land een goede gewoonte dat er aan de vooravond van de synode een bidstond wordt gehouden. Aangezien onze kerken voor het eerst ter synode vertegenwoordigd zouden zijn, kwam het ons gewenst voor dat wij ook daar aanwezig waren. Nu kon ds v. d. Brink niet vóór 8 juni uit ons land vertrekken en daarom kwamen we overeen dat ik de bidstond zou bijwonen.- Jaargang 26
- nummer 32
Daar de dienst op maandag 7 juni gehouden zou worden betekende dit dat ik op vrijdag 4 juni de oversteek al moest maken: Het week-end mochten wij doorbrengen ten huize van ds Carl Reitsma, die in Lombard, één van de voorsteden van Chicago, woont.
Ds Reitsma is in onze kringen bekend vanwege het feit dat hij kort na de Vrijmaking een tijd in Karnpen heeft gestudeerd. In die jaren behoorde hij tot de Protestant Reformed Churches (de zgn. Hoeksema-kerken) . Zelf kende ik collo Reitema niet, maar we hadden afgesproken dat hij ons zou afhalen van het vliegveld in Chicago en ter herkenning een nummer van Opbouw zou omhoog steken.
Na aankomst met de gebruikelijke formaliteiten troffen wij ds en mevr. Reitsma al gauw, daar hij, naar te verwachten was, als. enige van de afhalers, met Opbouw stond te zwaaien.
Al direct werden we getroffen door de hartelijkheid van de ontvangst, waardoor je je al gauw wat thuis voelt in dit grote en vreemde land. Daar Carl Reitsma en zijn vrouw goed op de hoogte zijn van de kerkelijke verhoudingen in Amerika in het gemeen en van de Christ. Reformed Churches in het bijzonder kregen we in onze lange gesprekken een goede voorbereiding op wat ons te wachten stond in Grand Rapids, Door het tijdsverschil tussen Europa en N.Amerika hadden we zeven uur "ingelopen" en dat betekende dat we diezelfde avond al mee konden naar een besloten bijeenkomst van het Trinity College aldaar, waar we terecht kwamen tussen een groep Amerikanen, waarvan de meesten onvervalst Hollandse namen hadden, die zij onvervalst Amerikaans uitspraken.
Opnieuw trof ons de hartelijkheid en de belangstelling voor de gasten uit Nederland en vooral de vrijmoedigheid en warmte waarin men spreekt over de dienst van onze God.
Zo raakten we, met enigszins slaperige hoofden, want de dag duurde lang, betrekkelijk gauw wat vertrouwd in de omgang met de broeders en zusters in Amerika. Een hartelijke groet van deze plaats aan de Opbouwlezers Carl en Dorothy Reitsma en nog dank voor alle goede zorgen.
Laat ik als bijzonderheid nog even vertellen dat er in het uitgestrekte Amerika maar één fietspad van betekenis is. In dit grote land verplaatsen de mensen zich niet per fiets; daarvoor heeft men de auto's.
Een fiets is er voor de sport. Laat nu het enige fietspad in de buurt van Chicago zijn! Die uitdaging kunnen Hollanders niet uit de weg gaan en zo reden we de volgende dag per fiets naar het Billy Graham Centre. Zelf dacht ik als de naam Chicago viel steeds aan Al Capone en zijn misdadige makkers, maar ik heb nu ontdekt dat er in en rond deze stad veel arbeid wordt verricht in Gods koninkrijk door allerlei kerken: en organisaties.
Met de ervaring opgedaan in enkele boordevolle dagen in Lombard vertrokken we de maandag d.a.v. naar Grand Rapids. Deze plaats met zo'n 300 à 400.000 inwoners wordt in de kringen van de Chr. Rel. Ch. wel "het Jeruzalem van de States" genoemd. In deze stad zijn ruim 85 Christ. Ref. Churches en verder kerken van allerlei denominatie. Er hebben zich destijds in de omgeving daar veel Nederlanders gevestigd. In deze buurt liggen de plaatsen: Holland, Zeland, Drente, de Graafschap enz. Hier heeft indertijd ds A. C. van Raalte gewoond, toen hij met veel afgescheidenen de vrijheid van godsdienst zocht in het nieuwe land. In Holland zijn we bij het graf van Van Raalte en zijn kinderen geweest. De telefoongids van Grand Rapids wemelt van Nederlandse namen en de meest voorkomende naam is, u raadt het al: De Vries. Op de campus van het Calvin College, waar zo'n twee duizend studenten onderdak vinden worden de vakanties benut voor synoden en andere bijeenkomsten waarvoor logies nodig is.De synode wordt altijd op deze plaats gehouden.
Na onze aankomst werd bij de administratie ons een kamer aangewezen, die we na enig zoekwerk ook vonden. Het was zoals u begrijpt in 'n studentenbehuizing en dat bracht met zich mee dat er één badkamer was voor twee, soms drie kamers. Aanvankelijk gaf dit weinig moeite, maar toen de campus overvol raakte vanwege andere gasten gaf het wel eens complicaties, wanneer sommige broeders in hun badkamer wat dames-lingerie aantroffen en zich afvroegen voor welke verrassingen zij mogelijk nog kwamen te staan Zo waren wij op onze bestemming in Grand Rapids aangeland.
Aanvankelijk voelden we ons als een kat in een vreemd pakhuis.
Nadat de kamer wat geordend was wilde ik me wat nader oriënteren in het grote complex van gebouwen. Dit bleek niet zo eenvoudig te gaan. Ik liep daar wat rond op de campus met al zijn gebouwen en bijgebouwen omgeven door grote gazons; het leek in de verste verte niet op de studentenbehuizingen die ik kende uit Amstelveen.
Nadat ik wat informatie had ingewonnen over de gang van zaken die avond en wat had rondgelopen kon ik de dormitory, waar wij waren ondergebracht niet meer vinden en dwaalde als een schaap in het rond. Zo vond mij ds Bill Vanderbeek uit Vancouver, die naar ons later bleek mij een keer hoorde preken in Zwolle - wat is de wereld klein - en als een goed herder bracht hij mij vlug en veilig naar de kamer. U moet hieruit niet opmaken dat er aan onze opvang in Grand Rapids Zo één en ander ontbrak. We moesten gewoon even wennen aan de omgeving en aan de manier van organiseren. Bij het begin van de synode zocht ds G. Bouma van Grand Rapids aanstonds contact met de gasten uit Nederland om ons op voortreffelijke wijze te begeleiden.
De eerste zondag waren we te gast bij Prof. dr J. Kromminga. Men was altijd bereid ons te helpen en te informeren. Na de avondmaaltijd op die eerste dag kwamen er twee grote bussen voorrijden, die de leden van de synode en de gasten naar de Beckwith Hilts Christ. Ref. Church brachten, waar de prayer service werd gehouden. In de bus voltrok zich een eerste kennismaking met de leden van de synode en weer hoorden we allerlei echt vaderlandse namen: Oegema, Geschiere, Van Harmelen, Abma, Mulder, Tuininga, Postman, Knoppers en vele andere.
De praeses van de roepende kerk Rev. Iohn Joldersma ging voor in de dienst, waarin gelijk het 125-
jarig bestaan van dè gemeente aldaar werd herdacht. Op onze ervaringen in kerkdiensten hoop ik een volgend keer iets te zeggen. Na afloop was er opnieuw gelegenheid om kennis te maken en uit te leggen wie wij waren en wat wij kwamen doen. U begrijpt, het was een boeiende aangelegenheid en de synode moest nog beginnen. Ik merk dat ik al heel wat aandacht van de lezers heb gevraagd en toch nog maar weinig heb verteld.
Volgende keer iets over het werk van de synode en over de omgang met de broeders en zusters aldaar.