Soli Deo Gloria
2011-10-21
Als je tachtig jaar geweest bent, dan maak je mee dat de top van de gezinspiramide afbrokkelt en de bodem steeds breder wordt.- Jaargang 55
- nummer 21
Mijn man was het jongste broertje in een boerengezin van elf kinderen.
Omdat zijn broers en zussen allemaal andere wegen gingen, moest hij thuisblijven bij zijn vader, die de ontginningsboerderij op de Drentse zandgronden niet alleen behappen kon.
Met zijn jongste drie kinderen heeft zijn vader zich vrijgemaakt, de getrouwde kinderen bleven met hun gezinnen de synodale kerkbesluiten trouw.
Ook door mijn familie trok de vrijmaking een diepe scheur. Vader kwam uit Sneek en was van jongs af opgegroeid met een VU-busje op de schoorsteenmantel met Abraham Kuyper erop. Mijn moeders familie was wel vrijgemaakt geworden.
Een collega troonde mij toen ik verpleegster was geworden op Schattenberg, het voormalig concentratiekamp Westerbork, mee naar de vrijgemaakte kerk in Hooghalen.
Ik kreeg daar verkering, maar wilde ik met hem trouwen, dan moest ik vrijgemaakt worden. Ik vroeg een weekend bedenktijd: ik wou het eerst aan mijn moeder vragen. Die zei: ‘Weet goed wat je doet. Nu mag je nog verliefd zijn, maar als je straks getrouwd bent, dan moet je blijven liefhebben, ook als de dingen tegenvallen.’
Ik ben dankbaar en blij vrijgemaakt gereformeerd geweest, en mijn man tot steun. Gezegend door onze hemelse Vader met zeven kinderen, die allen in dat spoor verder zijn gegaan, en op hun beurt gelovige gezinnen mochten stichten.