OOTMOEDIGHEID (Fil. 2:3)
1981-10-30
Dominee kreeg kiespijn en dat uitgerekend in de nacht van zaterdag op zondag. Hij draaide de tandarts, maar die reageerde met een vreemde, metaalachtige stem, dat hij op zondagmorgen van tien tot elf te spreken was voor spoedgevallen.- Jaargang 25
- nummer 39
Doch dat is kerktijd! Gelukkig zakte de pijn tegen de ochtend. Mevrouw had, volgens zeggen, een huismiddeltje aangewend: een watje in jenever gedrenkt. Dominee zei in de consistorie dat het maar weinig gescheeld had : “of het Evangelie was vandaag niet verkondigd aan deze plaats”. Het was de broeders niet geheel duidelijk, of met “deze plaats” de “stad hunner inwoning” bedoeld werd dan wel “dit bedehuis”. Het had er wel wat van alsof er maar één kerk was in de stad en één dominee en alsof er behalve de predikant in de gemeente ook niemand in staat was om het Evangelie te verkondigen. Er was een korte staking bij de omroep. De woordvoerder van de E.O. zei dat hij geschokt was door het geconstateerde feit dat wij zo afhankelijk zijn van "niet-christenen", waarmee hij de stakende technici bedoelde. Hij lanceerde het denkbeeld om een eigen zender te bouwen. Men zou de verloren gegane zendtijd terugeisen van de N.O.S. De woordvoerder had ook bescheidener kunnen spreken, door bijv. te constateren dat het kennelijk Gods bedoeling niet was dat de E.O. op die ochtend zou uitzenden. Het programma van de muzikale mand-met-ooft is zeer geliefd, maar ’t toch geen ramp als het eens niet doorgaat? Men behoeft toch ook niet elke dag een stichtelijke dagopening of – sluiting te doen of een wijding van de rustdag op zaterdag? Dat heeft me wel eens bekneld op een congres of zo. In m’n studietijd in Kampen begon men daar mee. Dan heette het op z’n Duits een Andacht. Een religieus halfuurtje op zaterdagavond. Maar op ons onderwerp terug te komen: het valt niet mee om te erkennen dat God je ook eens niet nodigheeft, en dat, als jij je werk niet kunt doen, een ander het wel overnemen zal, die het allicht beter doet dan jij.