Lenin en de Joden (2)
1981-11-27
De communisten hadden destijds een eigen vakbond, de E(enheids) V(ak) C(entrale). En om het verzet tegen het Marshall Plan kracht bij te zetten riepen zij een havenstaking uit. De haven kwam plat te liggen. Dat was een afschuwelijke zaak. Want graanschepen lagen vol in de haven en voor de Nieuwe Waterweg. En dat graan was bitter nodig voor de voeding van ons volk. De burgemeester van Rotterdam riep de bevolking in en rondom deze stad op om als vrijwilligers te helpen bij het lossen van de schepen.- Jaargang 25
- nummer 43
Honderden kwamen opdagen en langzamerhand liep de staking dood.
De communisten verloren veel sympathie.
Ze hebben deze afkeer van hun doen en «e gevolgen daarvan nooit kunnen overwinnen.
Intussen geschiedde in ons land nog wat anders en ook iets moois. Alle mogelijke organisaties op sociaaleconomisch gebied kwamen overeen eendrachtig de geweldige problemen van die tijd te lijf te gaan. En deze corporaties publiceerden een manifest waarin de werkenden opgeroepen werden zich gezamenlijk in te spannen om ons volk uit de grote misère op te heffen.
Ik laat hier het kernstuk van het manifest volgen. Ik zet er boven
SAMENWERKEN,
SAMENWERKEN VOORAL NU!
Het uur der bevrijding is aangebroken.
Wij dragen weer eigen verantwoordelijkheid.
Ons vaderland is verarmd en leeggeplunderd.
Maar de weg tot opbouwen herstel is vrij.
Werkgevers en werknemers, beseft hierbij uw taak, dat is de taak om in eendrachtige samenwerking te arbeiden aan de opbouw van ons land.
De Regering heeft terzake ongetwijfeld haar vastomlijnde plannen; steunt hierbij onze wettige overheid.
Geeft u niet over aan persoonlijke wraakgevoelens of willekeur.
Ontvangt de slachtoffers van de Duitse terreur- en deportatie-methoden met open armen; herstelt hen in hun oude functie.
Gedurende de bezettingsjaren is regelmatig overleg gepleegd tussen vertegenwoordigers van werkgevers- en werknemerscentralen, die formeel werden opgeheven, doch in het geheim haar arbeid hebben voortgezet.
Aan dit overleg werd deelgenomen door dr. ir. A. H. W. Hacke, directeur-generaal van de Arbeid. In dit overleg werd volledige overeenstemming bereikt over een gemeenschappelijke organisatie van de arbeid. De principiële grondslagen daarvan werden neergelegd in een
STICHTING VAN DE ARBEID
tot bevordering van de sociale vrede, orde en rechtvaardigheid. Voorzien is een gemeenschappelijk overleg op sociaal gebied, zowel bedrijfstaksgewijze als landelijk en centraal. De Stichting stelt zich voorts ten dienste van de overheid ter vervulling van opdrachten ten bate van het-algemeen belang.
Daarnaast is diepgaand overleg in vergevorderd stadium over de wijze van behandeling van economische vraagstukken in organisatorisch verband, met deelneming van de vakbeweging der werknemers aan het dragen van verantwoordelijkheid.
Er van uitgaande dat medezeggenschap van de arbeiders in het beheer van de onderneming niet gevraagd wordt, werd eenheid en inzicht verkregen over de wenselijkheid van een ruime vertegenwoordiging van de arbeidersbeweging in het hoogste economische college dat de Regering ter zijde zal staan; daarnaast over de noodzakelijkheid, dat op dit terrein ook een aantal lagere publiekrechtelijke organen moet worden gesticht.
Er werd besloten voor te stellen, de uitwerking hiervan, alsmede de vraag hoe de verdere samenwerking op economisch gebied kan worden bevorderd, onverwijld door de overheid, de ondernemers en werknemers in studie te doen nemen.
Door het gezamenlijk gedragen leed zullen, naar wij vertrouwen, vroegere tegenstellingen zijn weggevallen, scheidsmuren geslecht.
Versterkt de eendracht van ons volk.
Beseft, dat aller gezamenlijke krachtsinspanning vereist wordt ter leniging van de nood en herstel van wat verloren ging.
Werkgevers : Houdt de poorten open.
Werknemers: Vervult uw plicht.
Het Vaderland heeft allen nodig.
Een nieuwe toekomst ligt voor ons.
Aan de Arbeid!
Door de gezamenlijke werkgevers- en werknemerscentralen.
Dit manifest werd ondertekend door o.a. mr. D. U. Stikker, Voorzitter van de Raad van Bestuur in Arbeiderszaken, tevens Voorzitter van het CentraalOverleg in Arbeidszaken voor Werkgeversbonden.
Verder vertegenwoordigers van:
Verbond van Nederlandse Werkgevers
de Algemene Katholieke Werkgeversvereniging
het R.K. verbond
Werkgeversverenigingen het N.V.V. (E. Kuipers)
het R.K. Werkliedenverbond in Nederland
het C.N.V.
het Protestants-Christelijk Werkgeversverbond
het Koninklijk Nederlands Middenstandsverbond
de Nederlandse Middenstands Centrale
de Protestant-Christelijke Middenstandscentrale
het Koninklijk Nederlands Landbouw Comité
de Kath. Ned. Boeren- en Tuindersbond
de Chr. Boeren- en Tuindersbond in Nederland
Na de publicatie van dit manifest geschiedde in Nederland zo iets als een wonder. Er vonden jarenlang geen stakingen plaats. Er heerste arbeidsvrede. De economische vooruitgang was spectaculair. Ons land was een voorbeeld van stabiliteit, ook
wat de groei van de economische situatie betreft. In een periode van tien jaar nam de produktie toe met 77 % en de lonen werden in die tijd vervijfvoudigd. Buitenlandse beleggers hadden grote fiducie in de Nederlandse staat en de Nederlandse industrieën en ondernemingen! Men beleefde ook in ons land een soort “Wirtschaftswunder" .
En nu zijn we weer in grote misère.
We leven weer in een economisch dal.
En wat gebeurt er nu? Eindeloos praten over kleine probleempjes, over een paar procent jes hier en een paar procentjes daar, over bijstellingpoginkjes, een vechten voor eigen ideetjes en plannetjes en een voortdurend proberen zo min mogelijk te lijden van de ombuigingsprocedures.
Wie weet wat er vlak na de wereldoorlog gebeurde, kijkt met heimwee daarop terug.
Toen zag men het probleem realistisch onder ogen en deed alles wat nodig was om dat op te lossen.