Kerkelijke hoogmoed
1982-05-21
Volgens een krantenverslag dat ik las heeft de voorzitter van het contactorgaan voor de gereformeerde gezindte, ds. L.J. Geluk, op de jaarlijkse conferentiedag gesproken over kerkelijke hoogmoed als oorzaak van het feit dat de gereformeerden verspreid over vele kerkengroepen toch maar niet tot de óók zichtbare eenheid kunnen komen. Ds. Geluk wijst in dezelfde richting waarheen aan het einde van het vorige jaar ds. G. Janssen in ons blad ons wees. Ds. Janssen waarschuwde onze kerken toch vooral niet op zoek te gaan naar een eigen identiteit, hoewel hij inziet dat in de loop van de tijd een kerkengroep eigen trekken gaat vertonen. Maar het streven daarnaar wijst ds. Janssen af als in strijd met de ware katholiciteit van de kerk, die we geloven en belijden. Ik vermoed dat ds. Geluk en ds. Janssen eigenlijk op hetzelfde wijzen. Het is nl. hoogmoed om een eigen identiteit te willen hebben. In dat zoeken of koesteren van een eigen identiteit maakt de godsdienstige mens zich breed tegen God in plaats van heel ootmoedig uit de genade te willen leven ook in ons kerk-zijn. We hebben geen andere identiteit dan ons verboden zijn met de Christus der Schriften. Dat gehecht zijn aan eigen groep kan makkelijk hetzelfde gevoel zijn als het gevoel van de supporters van een voetbalclub of de fans van één van de idolen van deze tijd. Het "wij van de Avro" of welke andere slogan men kan bedenken is dan in wezen hetzelfde als "wij calvinisten" of "wij gereformeerden" van welk soort dan ook. Ds. Janssen waarschuwt tegen een statische kerkbeschouwing. Dan is men nl. niet meer onder de indruk van de zonde die er is in de gedeeldheid tussen gereformeerden onderling. - Jaargang 26
- nummer 20
K. Schilder, vaak verguisd, vaak bewonderd, soms geïmiteerd, maar weinig nagevolgd, heeft ons geleerd bereid te zijn eigen kerkhuis te verlaten om een nieuw te betrekken, als dat nieuwe maar iets beters is. Waar die bereidheid niet is, is de kerkelijke hoogmoed aanwezig. En die hoogmoed is de hoogmoed van de vrome mens die zich zelf wel kan redden inzake het kerkvraagstuk. Ds. L.J. Geluk is behalve voorzitter van het genoemde contactorgaan ook voorzitter van de gereformeerde bond. Zou het nu niet eens op de weg van de gereformeerde bond liggen, als grootste groepering binnen de gereformeerde gezindte om te pogen het gesprek gaande te maken over de verdeeldheid onder klassiek gereformeerden? Want het ergste is als we de pijn van de verdeeldheid niet meer voelen, omdat we ons in eigen groep wel thuis voelen. Want het is erg: geslagen worden en geen pijn te voelen.