Kinderen
1981-02-13
Kinderleed- Jaargang 25
- nummer 6
Nog steeds is het zo, dat in vele landen kinderen uitgebuit worden.
In India werken miljoenen kinderen op het land of in bedrijven, In Zuid-Amerika komt het nog veel voor, dat kinderen in de mijnen afgebeuld worden. In een land als Italië komt ook vrij veel kinderarbeid voor.
Naast uitbuiting van kinderen is er nog veel meer kinderleed. In landen als Thailand en Cambodja wemelt het van hongerlijdende kinderen.
Hoe vaak laat de t.v. ons kinderen zien, waarvan de aanblik ons doet ijzen.
In Rusland krijgen veel kinderen, gescheiden van hun ouders, een staatsopvoeding.
Dit zijn sleehes enkele voorbeelden van het lijden van kinderen.
De stichting "Redt een kind" is méér dan ooit nodig.
Kinderen ongewenst
Dan is het bij ons toch veel beter.
Kinderarbeid is al jarenlang verboden.
Onze kinderen worden beter dan ooit verzorgd, Onderwijs, ook aan universiteiten, staat in beginsel voor iedereen open.
Inderdaad wordt uitbuiting,zoals dat bij kinderarbeid gebeurt, in Nederland niet aangetroffen. Dat betekent echter niet, dat voor de kinderen in Nederland. de situatie in alle opzichten gunstig is. Zo komt kindermishandeling ook in ons land helaas nog vaak voor.
Het is zelfs zo, dat in onze ontwikkelde samenleving steeds minder plaats is voor kinderen.
Velen zien er geen been in om kinderen, die nog geboren moeten worden.
door abortus de pas af te snijden.
Abortus heeft dan ook een steeds groter omvang aangenomen.
Het aanval kinderen, dat geboren wordt, is sterk teruggelopen.
Daar is bij velen een grote aarzeling gekomen om het leven door te geven, omdat men geen kinderen wil hebben.
Kinderen passen niet zo goed meer in onze computersamenleving met het moderne consumptiepatroon.
Het hebben van kinderen betekent, dat je je nog al wat opofferingen moet getroosten.
Gelukkig kun je in deze tijd vrij goed voorkomen, dat er kinderen komen zonder dat je je daarvoor in acht behoeft te nemen.
En als het dan nog een keertje mis gaat, heb je altijd nog de abortus achter de hand. Dat geeft je een veilig gevoel Het aantal kinderen is in Nederland dan ook sterk verminderd. Het zo vertrouwde beeld van groepen kinderen, die op straat spelen, komt steeds minder voor.
Kinder"zegen"
Twee kinderen, zo meent men, is toch wel het maximum, dat men zich veroorloven kan.
En dat geeft nog problemen genoeg.
We leven in een tijd, waarin men er in de eerste plaats op uit is, eigen materiële behoeften en verlangens te bevredigen. De vrouw die moeder is, moet zich toch ook kunnen ontplooien. Het merkwaardige is, dat het zorgen voor kinderen blijkbaar niet tot die ontplooiing behoort.
Steeds meer gehuwde vrouwen gaan buitenshuis werken en voor de kleine kinderen blijft weinig tijd over.
Daarom moeten de kinderen zo snel mogelijk naar een crêche. Het kleine kind krijgt op deze manier niet de liefdevolle zorg van de moeder.
En deze is vaak beslissend voor heel het verdere leven.
Slechts weinigen zien het krijgen van kinderen nog als een zegen, Een zegen, die voor de ouders gevolgen heeft, De ouders zijn verplicht hun leven, hun werken, ja heel het gezinsleven zo in te richten, dat ze tesamen tegenover de kinderen hun verantwoordelijkheid beleven kunnen.
Ontsporingen
En dan de kinderen uit kapotte huwelijken.
Als de ouders gaan scheiden, zijn de kinderen de dupe .. Zij krijgen een kruis te dragen.
In de tijd, dat ik nog advocaat was, vond ik de gevechten om de zeggenschap over de kinderen te krijgen, een van de naarste dingen in mijn beroep. Bij vele ouders telde het belang van de kinderen nauwelijks.
Maar wat wilt u? Ouders hebben toch recht op een eigen leven. En dan soit men met de belangen van de kinderen. Het is typerend, dat in de Ver. Staten steeds meer kinderen gaan procederen tegen hun ouders.
Het is waar, dat kinderen veel meer onderwijs krijgen dan vroeger. Helaas is de aansluiting van het onderwijs bij de eisen der samenleving in veel gevallen onvoldoende. Het gevolg is, dat de jeugdwerkloosheid groot is.
Het komt dan ook vrij veel voor, dat kinderen psychisch in de knoei zitten.
Veel jongeren gaan om psychische redenen al vroeg naar de W.A.O.
Zelfmoord, druggebruik en alcoholmisbruik komen steeds vaker bij kinderen voor.
En dan de opvoeding.
Veel kinderen krijgen te weinig leiding, Begrijpelijk misschien nu elk gezag gerelativeerd wordt, maar de kinderen worden er wel het slachtoffer van. In een groot aantal gezinnen is de t.v. een belangrijke opvoeder. Helaas is deze geen beste pedagoog.
Er zijn echter vele kinderen, die duizenden uren t.v. consumeren.
Het is niet zo vreemd, dat het aantal ontsporingen bij de jongeren groot is.
Hoe is het bij ons?
Inonze gezinnen is het toch veel beter?
Dat hoop ik wel, maar toch is het goed ons af te vragen, of er in onze gezinnen voldoende plaats is voor de kinderen.
Ik bedoel. niet, of u de kinderen voldoende zakgeld geeft, ze verwent en ze met geschenken overlaadt.
Dat gebeurt vaak juist zeer overdadig, omdat we onszelf niet meer willen geven.
Krijgen onze kinderen voldoende leiding of bent u bang, dat u voor ouderwets versleten wordt als u de nodige leiding geeft? Laten we de opvoeding niet te veel aan de school en vooral aan de t.v. over?
Uw kinderen gaan wellicht min of meer geregeld naar de catechisatie.
Zorgt u ervoor, dat ze hiervoor studie maken?
Bepraat u wel eens met hen wat op catechisatie onderwezen wordt?
Wij hebben als ouders de verantwoordelijkheid voor de opvoeding, ook de godsdienstige opvoeding" op ons genomen.
De ouders zijn hier de eerst geroepenen.
En dat begint al vroeg. Misschien met een kindergebedje bij het naar bed gaan en een eenvoudig verhaaltje uit de Bijbel.
Maar dan verder. Ik denk met name aan het geregeld bijbellezen in de gezinnen.
Vaak moeilijk door de verschillende werkuren, maar wel noodzakelijk.
Ik denk ook aan de gesprekken met de kinderen. Die zijn erg belangrijk.
En dan geen alleenspraken tót uw kroost, maar echte gesprekken, waarbij ook de kinderen hun hart kunnen uitstorten. Want ook kinderen hebben hun problemen.
Er wordt wel veel tot de kinderen, maar te weinig met hen gesproken.
En dan het samen naar de kerk gaan. Beseft u hoe belangrijk uw kerkgang als voorbeeld voor uw kinderen is?
Kerk en kinderen
Heeft de kerk voldoende aandacht voor de kinderen?
Hebben de kinderen belangstelling voor de kerk?
Ouders maken zich gewoonlijk pas zorgen als hun kinderen van 15 à 16 jaar weinig of geen belangstelling voor de kerk hebben en met meer mee naar de kerk willen gaan.
Het is echter gewenst ons af te vragen, of de band. tussen jongere kinderen, b.v. van 12 jaar en de kerk wel voldoende is. Het is een zorgelijke zaak, dat kinderen het vaak in de kerk niet meer zien zitten. Dat geldt soms ook voor kinderen, die toch niet los van God en Zijn dienst staan.
Ze zoeken het dan b.v. bij de Youth for Christ. Blijkbaar trekken deze groepen wel en zegt de kerk hen weinig meer.
Bedenkelijk is, dat sommigen ook hun toevlucht zoeken tot de Pinkstergroepen.
Heeft de jeugd in de kerk wel de plaats die haar toekomt?
Zou het ook kunnen zijn, dat de jeugd in zekere zin een wat vergeten groep dreigt te worden?
Ouderen gedragen zich soms, alsof de kerk van hen is.
Ook in de kerk wordt een soort apartheidsstreven aangetroffen, Alles moet apart, bejaarden, jongeren, mensen van middelbare leeftijd.
Dat is echter een foute zaak. Immers de kerk moet de plaats zijn, waar jong en oud, rijk en arm een gemeenschap vormen.
Daar zijn kerken, die het zoeken in z.g. kindernevendiensten. Ook een soort apartheid. Een weinig gelukkige oplossing ook, omdat we de kinderen op de meest gevoelige leeftijd ontwennen aan de regelmaat van de gewone kerkdienst.
Het is gewenst, dat kinderen zo jong mogelijk volledig aan de gewone kerkdienst deelnemen.
In bioscopen worden wel eens films gedraaid, die alleen toegankelijk zijn voor personen boven 18 jaar.
Maar die leeftijdsgrens past niet in een kerk. Integendeel, kerkdiensten zijn voor allen, kleinen en groten.
Ze horen er allemaal bij.
De kerkdiensten
Daarom moet ervoor gezorgd worden, dat de diensten ook voor jongeren geschikt zijn. Ik vrees, dat met name de liturgie in onze diensten zeer tekort schiet. Oudere kerkleden, die bang zijn voor vernieuwing van liturgie, moesten dit ook eens overwegen.
Onze kerkdiensten zouden ook wat minder strak en statig kunnen zijn.
Een kerkdienst moet een feest zijn voor de hele gemeente.
Een moeilijke vraag is, hoe je de kinderen meer bij de dienst kunt betrekken.
Veel predikanten spreken: de jeugd apart aan. Na "broeders en zusters" volgt: jongens en meisjes. Ik betwijfel of dat veel effect heeft. Bovendien lijkt het dan, alsof de jeugd een speciale groep is.
Een enkele predikant is in staat de preek eerst voor de kinderen samen te vatten. Daar moet je dan wel een speciale gave voor hebben.
Het loopt anders gemakkelijk fout, met als gevolg dat de kinderen denken: wat doet die dominee kinderachtig.
Wel is het van belang, dat de predikant heel gewone taal gebruikt. En ook dat is een kunst. Veel mensen hebben moeite om zich aan hun vakjargon te ontworstelen.
Overigens is het helemaal niet erg, dat de kinderen niet alles begrijpen wat er gezegd wordt.
Over het algemeen lijkt het me met gewenst speciale preken voor de jeugd te houden. Waarom dan ook met voor bejaarden, alleenstaanden enz.? Al die verschillen in de gemeente van Christus zijn maar betrekkelijk.
Daar is maar één verschil, dat wel belangrijk is, nl. dat tussen volwassen gelovigen en hen, die nog op weg zijn. Dus tussen hen, die wel en hen, die geen belijdenis van hun geloof aflegden. Daarop moet in de preek gelet worden.
Zo zal bij jongeren meestal meer aandacht zijn voor preken, die handelen over het persoonlijk geestelijk leven dan over het christen zijn in de wereld. De jongeren zijn nog op weg. Christus koos hen, maar zij hebben vaak zelf nog geen eigen keus gedaan.
Wanneer je bij deze problemen stil staat, ga je een beetje beseffen, hoe moeilijk het is om goed te preken, zo te preken, dat de hele gemeente een zegen ontvangt.
Maar hoe moeilijk het ook is, onze kinderen behoren er helemaal bij.
Jezus en de kinderen
De neiging om in de kerk naar achteren te schuiven is er altijd geweest.
In Matth. 16 lezen we van een kinderdemonstratie voor Jezus. Jezus had de tempel gereinigd. Dat gebeurde bepaald niet met instemming van de omstanders.
Maar toen gingen de kinderen ook, nog voor hem demonstreren.
Ze riepen: Hosanna voor de Zoon van David.
De overpriesters en schriftgeleerden maakten zich daar erg kwaad over.
De kinderen behoren hun mond te houden. Ze dachten, dat Jezus zich hierover ook wel zou ergeren. Maar dat is niet het geval. Jezus wijst hen op ps. 8, waarin staat: "uit de mond van kleine kinderen en zuigelingen hebt gij U lof toebereid."
En de discipelen waren niet veel beter. Ook zij wilden de kinderen op een afstand houden. Ze bestraften de mensen, die met de kinderen bij Hem kwamen.
Jezus wordt erg kwaad, zo vertelt Marcus, omdat de discipelen de kinderen er niet bij wilden hebben.
De discipelen vonden de aanwezigheid van kinderen dwaasheid.
Wat hadden die kinderen eraan?
Maar de Here Jezus wil, dat de kinderen zo spoedig mogelijk met Hem in aanraking gebracht worden.
Daarom worden ze als pasgeboren baby al in de kerk gebracht om het teken te ontvangen, dat ze er echt bij horen.
Laten we als ouders niet vergeten dat we voor Gods aangezicht een belofte hebben afgelegd voor de opvoeding van onze kinderen.