Psalmen, geestelijke liederen...
1982-06-25
Met de E.O. heb ik 'n ambivalente verhouding. Ik luister veel naar deze omroep, kijk iets minder maar altijd is dat ambivalente er.- Jaargang 26
- nummer 25
In vrijwel alles wat gezegd wordt over internationale politiek kan ik me vinden. Ook ben ik het vrijwel steeds eens met de E.O. als het gaat over ethiek en moraal, al heb ik mijn vragen t.a.v. eigen moraal inzake het personeelsbeleid. Maar als men godsdienstig bezig gaat heb ik bijna altijd bezwaren. De vrome mens met zijn bevindingen en ontroeringen en wat dies meer zij staat te veel in het middelpunt. Aan de ene kant ben ik erg blij voor iedereen die nog opkomt voor het absolute gezag van de H. Schrift maar tegelijk denk ik vaak: "wat is het toch arm". Dat viel me weer op bij het kijken naar de reportage van de E.O.-familiedag. Wat miste ik? De rijkdom van het klassiek gereformeerde. In de klassiek gereformeerde leer, in de klassiek gereformeerde theologie, in het klassiek gereformeerde levensgevoel en in het klassiek gereformeerde lied hebben we grote gaven van God ontvangen. En wat een achteruitgang is het als dat niet gehoord en gezien wordt.
Twee voorbeelden. Ik heb niet de hele uitzending kunnen zien, maar wat ik wel gezien heb zal wel representatief wezen. Er werd veel gezongen. Maar vrijwel geen psalmen. Ik heb gehoord psalm 23 en psalm 146. Maar dan niet op de wijs die we kennen van het Geneefse psalter, maar op de laat ik maar zeggen methodistisch piëtistische wijs. En waarom? Hoe mooi zijn de wijzen van Psalm 23 en 146. Waarom moet dat in huppelmuziek worden veranderd? En de poging om via Gert en Hermien het Evangelie te brengen deed me denken aan wat dr A. Kuyper eens zei over de opkomst van Sankey en Moody. Hij zegt dan "De dienaren des Woords, geestelijk te machteloos, om de Heilige Israëls weer door hun eigen mond te laten spreken, hebben solozangers uit de komedie te hulp geroepen, om God zingend te laten spreken door hun zang".
Kuyper typeert daar heel raak. De Here Jezus heeft ons geboden het evangelie te prediken. Hij heeft geen twaalf zangers uitgekozen om het Evangelie uit te dragen, maar mensen gemaakt tot prédikers.
En verder: wat zijn de psalmen als liederen van het verbond oneindig veel beter als al die geestelijke liederen van ons. Dat gezing met die onbenullige wijzen wordt ontstellend vervelend op de duur. Maar psalmen vervelen nooit. Ze ontroeren. Ze wekken vertrouwen.
Ze helpen. Ze vermanen. Dat is dan ook geen wonder. Daarin horen we de stem van de HERE Zelf. Het is geen wonder dat de gereformeerden altijd bang geweest zijn voor gezangen. Dat is een terechte angst. Op de E.O.-familiedag was dat te horen.