Overdenkingen bij het avondmaal (2)
1980-09-12
De wet van het zaad - Jaargang 24
- nummer 34
Als je er eens goed bij stil staat grijpt het je gewoon aan dat Christus tijdens de laatste Pascha-viering met zijn discipelen hun gewezen heeft op de vreugde en de blijdschap van het voltooide Koninkrijk (Luk. 22, 14-18). Want zelf stond Hij toen nog vóór het dieptepunt in zijn lijden.
Het was in de nacht waarin Hij werd verraden met alle vreselijke gevolgen van dien. En Hij wist het! Een mens lijdt dikwijls 't meest door 't lijden dat hij vreest, maar dat nooit op komt dagen. Maar Christus wist precies wat Hem te wachten stond. En het benauwde Hem. Dat blijkt wel uit Joh. 12, 27: ‘Nu is mijn ziel ontroerd, en wat zal Ik zeggen? Vader, verlos Mij uit deze ure! Maar hiertoe ben Ik in deze ure gekomen.' Wie brengt het op om anderen te bemoedigen als je zelf tot aan je nek in het moeras zit?
Maar Jezus heeft ondanks dat niet willen zwijgen over de komende blijdschap.
Ja, juist dat lijden en sterven, dat Hem te wachten stond, was immers de basis, het uitgangspunt, de grondlegging van het Koninkrijk. 'Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, indien de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft zij op zichzelf; maar indien zij sterft, brengt zij veel vrucht voort'. Het brood dat ons in leven houdt is het eindprodukt, de vrucht van die éne kostelijke graankorrel Jezus Christus.
Maar die graankorrel kon geen vrucht voortbrengen, wanneer ze niet eerst gezaaid werd en stierf. Dat is de wet van het zaad.
Christus moest sterven. Maar de vrucht van zijn dood is honderdvoudig! Meer dan voldoende voor het feestmaal voor een schare die niemand kan tellen in het voltooide Koninkrijk. Maar ook meer dan voldoende om ons blijvend van teerkost te verzekeren op onze weg naar de zaal, waar het feest zal worden gevierd. Zo smaken wij aan het avondmaal de krachten van de toekomende eeuw, de Gouden Eeuw die komt. Want in brood en wijn wordt ons de hemelse gave en de Heilige Geest, die door Christus' kruisdood zijn veroverd, meegedeeld, in bezit gegeven, en gesmaakt (Hebr. 6, 4). Moge het telkens smaken naar meer.
Teerkost voor onderweg
Zo heeft Christus bij de instelling van het avondmaal zijn discipelen de wereld en de geschiedenis ingezonden, op weg naar het komende Koninkrijk. Maar niet met lege handen. Hij heeft liefdevol hun eten en drinken voor onderweg klaar gemaakt. Hij gaf hun zijn eigen lichaam en bloed mee. Dat wil zeggen: van het offer, dat Hij op dat moment nog brengen moest, gaf Hij hun de resultaten, de vruchten in handen.
En Hij zei toen tot hen en vandaag bij iedere avondmaalsviering tegen ons: Hier, pak aan! Geniet er maar van. En laat het alsjeblieft niet staan, want je moet er nog van groeien in je geloof.
Je hebt het ook hard nodig, want de weg valt je misschien wel lang en zwaar. Maar je hebt er vast en zeker genoeg aan. Het brood in de schaal en de wijn in de beker zullen niet opraken.
Neem dit brood en neem de beker. Neem mijn lichaam en mijn vergoten bloed. Aanvaard de vergeving van je schuld en gebruik de krachten van mijn Geest, in dienst van jezelf maar ook van elkaar. Want denkt erom: Eerlijk met elkaar delen. Er is genoeg! Vergeeft elkaar de schuld vanuit de vergeving die jezelf ontvangt.
Gebruikt de krachten van de Geest om steeds nader tot elkaar te komen, elkaar te steunen. Blijft daarom zo dicht mogelijk bij elkaar. Samen uit, samen thuis in het Vaderhuis met de vele woningen. Dat is toch het fijnste?
Scheidt u af van wat verontreinigt, zonder af te stoten wie verontreinigd werd. Dwaal niet af onderweg. Blijf ook niet staan omdat je moe wordt. Uitrusten kan straks wel. Want wie overwint, die zal Ik geven met Mij te zitten op mijn troon (Openb. 3,21).
Neem er alleen de tijd voor om je telkens te verkwikken en te verfrissen, te voeden en te laven met Woord en water, brood en wijn. Je zult merken: het smaakt naar de nieuwe aarde en het bruiloftsmaal van het Lam.
Duurt het je te lang? Eet maar, drink maar, alles wórdt nieuw, de hemel en de aarde! En tot zolang - tót het eeuwige leven zal mijn lichaam en bloed je voeden en sterken.