Bijbelgebruik in het gezin
1980-11-07
Een 'cri de coeur' vanuit het gezinsleven van een lezer.- Jaargang 24
- nummer 42
We geven't u door in de hoop dat er gereageerd zal worden.
Om elkaar daarmee te dienen.
Uw reakties graag naar de redaktiesekretaris.
Zou er in Opbouw niet eens geschreven kunnen worden over het dagelijks bijbelgebruik in het gezin? Ik bedoel: Hoe geven we de Bijbel een zinvolle functie in ons dagelijks gezinsleven: aan tafel een "stukkie" , slaan we het maar over omdat we haast hebben?
Het kan ook zijn dat we te slap zijn onszelf de regel op te leggen er een dagelijkse zaak van te maken. In dat geval: Hoe kunnen we ons een beetje laten leiden: door de bijbelleesgids samen met de dagelijkse radio-uitzendingen van, NCRV en KRO? Door de dagkalender van de "Vereniging tot Verspreiding der Heilige Schrift"? Wat vinden jullie van de "Dagbijbel" van Dr. R. Bijlsma?
Ik "brainstorm" zo maar wat. Maar wellicht voel je de vraag wel aan. Het gaat me er niet om dat "Opbouw" zegt: zo en zo moet je doen, maar dat er wat suggesties te berde gebracht worden. Zou je hiermee niet heel wat mensen dienen? En vooral nu het jaar weer ten einde gaat lopen: hoe doen we het volgend jaar? Ik zelf heb het al op veel manieren gedaan: Toen we trouwden begonnen we in Genesis; we vonden, zo midden in de Thora aangeland, dat we verklaring niet konden missen; toen vonden we weer dat we ook het Nieuwe Testament moesten lezen: dus 't één 's morgens, 't ander 's avonds. Toen begonnen we aan een bijbelrooster van de Navigators: in zes jaar de Bijbel door. Maar sommige gedeelten waren zo lang, natuurlijk precies op de dag dat je zo'n haast hebt. Toen begonnen we aan de genoemde dagkalender.
Matig enthousiast. We volgden de teksten, maar wat erbij geschreven werd ging de prullemand in. Toen de bijbelleesgids.
Nou ja, die ken je, denk ik, wel. Nu lezen we weer "gewoon stukkies", terwijl de behoefte aan wat verdieping, wat vingerwijzingen bij het bijbellezen, zich blijvend doet gevoelen. En trouwens, hoe doen andere mensen het met kleine kinderen van 1, 2 of 3 jaar aan tafel?
Mijn verhaal is al met al al te lang, maar ik heb het idee dat het het verhaal van meer (jonge") mensen is. Hopelijk heb je er wat aan.