Heimen
1980-11-28
Ik wil wat gaan schrijven over Heimen. Z'n achternaam noem ik niet, hoewel de kans dat u hem kent betrekkelijk klein is. Heimen is iemand die de touwtjes graag in handen houdt en dat niet alleen, met die touwtjes probeert hij mensen èn zaken naar zijn hand te zetten. Wat dat betreft lijkt hij op z'n moeder. Dat was een bijzondere vrouw. Of het bijzondere voor het merendeel in deugden of ondeugden naar voren kwam laat ik in het midden. Maar bijzonder was ze, in haar humor èn in haar verdriet.- Jaargang 24
- nummer 45
Moeder Heimen - laat ik haar gemakshalve zo maar even noemen - was streng godsdienstig, 'zwaar' noemen ze dat bij ons in de Bommelerwaard. Zondags zat ze natuurlijk twee keer in de kerk en haar leven lang is ze er bij tijden mee bezig geweest of ze wel bekeerd was. Maar dat al of niet bekeerd zijn had volgens haar niets te maken met haar zaken doen.
Zij verkocht haar waren op de markt en ze was gewiekst zakelijk, soms wel wat te ... Maar daar had het geloof dan ook niets mee temaken, dat was tenminste haar mening.
Moeder Heimen speelde op haar manier voorzienigheid. De belastingen waren volgens naar veel te hoog; hoe hard je ook werkte, het hielp toch allemaal niets, vooruitgaan was er niet bij. Desondanks, steeg haar saldi bij de spaarbanken elk jaar weer. Als ik daar wat van zei: lachte ze maar eens. In een vertrouwelijk ogenblik voegde ze er aan toe dat ze ook nog wel een appeltje voor de dorst had. Over dat appeltje heb ik jaren lang kunnen gissen. Het werd me duidelijk toen ze onverwacht stierf en er een 'zwart' spaarbankboekje voor de dag kwam waar menigeen jaloers op zou zijn. Dat boekje was ook voor haar man een verrassing, hij laohte er maar eens om en maakte zich er niet druk over. Het geloof heeft immers niet met alles te maken? En dus zou hij die zaak wel oplossen.Moeder Heimen had een goed verstand en ze had aardig wat mensenkennis ook. En op de markt was ze thuis. 'k Liet al merken dat ze wel eens moeite had met de belastingaanslagen.
Als er weer wat door de post bezorgd waren, kwam ze ogenblikkelijk naar me toe. Ze kon het soms niet aan gejammerd krijgen en een enkele keer ging het gejammer over in daadwerkelijk gehuil. Nou, dan wist ik niet altijd wat ik doen moest.
Onverwacht is ze gestorven.
's Middags nog was ze bij me en 's avonds was ze ineens dood. Haar hart zal de spanningen van het gejaagde leven en het geld verdienen wel niet hebben kunnen verdragen.
Haar man en zoon waren verslagen en de dominee wist bij de begrafenis weinig troost te bieden.
Maar nu Heimen, want over hem gaat het tenslotte. Heimen is wat minder op de penning en heeft een goed gevoel voor humor ook al lacht hij wel eens zuur. Maar als hij begint te klaagzingen over belastingaanslagen heb ik hem meestal gauw stil en hij betaalt die dan ook met wat minder ongenoegen dan zijn moeder.
Maar als je hem geloven mag weet hij wel ongeveer precies wat Gods bedoeling is met hem en zijn gezin.
Het lijkt wel of hij een briefje uit de hemel heeft gekregen. Het meisje van z'n zoon deugt niet, die komt het huis niet in en wie z'n dochter durft aan te raken, die krijgt met hem te doen. Hij wil best z'n zoon als firmant in het bedrijf opnemen, maar dan wil hij zelf wel alles te zeggen hebben, je weet nu eenmaal nooit wat zo'n donderse (vergeef me het woord, maar ik geef het letterlijk weer) jongen nog eens in z'n kop haalt.
Naar de kerk gaat Heimen niet meer, z'n vrouw nog wel. Dat moet ze zelf weten vindt Heimen, maar hij weet het allemaal wel. In de kerk is het elke zondag toch hetzelfde en bovendien, het zit met hem en de godsdienst wel goed, hij komt er wel.
En zo is Heimen zeker van zichzelf en dat geeft hem de vrijmoedigheid naar eigen goeddunken de zaken te regelen. Dat betekent dat ook bij hem 'het geloof niet met allerlei dingen te maken heeft.
Nu vraagt u zich natuurlijk af waarom ik dit verhaal vertel. Misschien kunt u me helpen. Wat moet je nu tegen Heimen zeggen, wat moet ik nu tegen hem zeggen? Hoe doorbreek je nu zo'n houding?
Niet zo gemakkelijk vindt u?
Nu, dat vind ik ook.