stichting redt een kind
1980-11-28
Niemand wilde Agnes hebben, want ze huilde te veel. Nu is zij in een kindertehuis in Zambia.- Jaargang 24
- nummer 45
Wij hebben deze zomer Zambia bezocht, omdat wij hulp waren gaan geven aan een klein kindertehuis dichtbij de stad Kitwe. Het tehuis wordt geleid door een engelsman, die vroeger als christen-apotheker naar Zambia was gegaan, maar na een tijd dit werk heeft opgegeven om samen met zijn vrouw voor arme kinderen te gaan zorgen. Kinderen, zoals Agnes, die in dit tehuis werd ondergebracht. Zijn vrouw is inmiddels overleden en deze man zorgt nu alleen voor zo'n 30 kinderen.
Hij doet dit op een manier die grote bewondering afdwingt. Het kindertehuis is arm, het leven in Zambia is erg duur, zelfs voor onze begrippen, maar de kinderen zijn in het tehuis gelukkig en ze komen uit een omgeving waar de omstandigheden nog veel armoediger zijn.
In Zambia zijn maar heel weinig kindertehuizen en dat komt doordat enige jaren geleden de regering deze huizen heeft gesloten. De kinderen werden naar hun stam en familie teruggestuurd. Men dacht toen dat dit een betere oplossing voor de kinderen zou zijn. Echter, nu komt men op dit standpunt terug. Toen wij daar waren kregen wij (tot onze grote verbazing overigens) een uitnodiging voor een. lunch op het State House met President Kaunda, met zijn particulier secretaris en de minister van volksgezondheid en natuurlijk werd deze situatie tijdens het eten besproken. Men gaf toe, - dat het naar huis sturen van de kinderen niet had gewerkt en dat een kindertehuis toch een veel betere oplossing voor deze heel arme kinderen was. Het tehuis in Kitwe stond als heel goed bij hen bekend.
Wij werden aangemoedigd om zo veel mogelijk hulp te geven en ook van hun kant beloofde men er alles aan te doen om mensen uit eigen land op te leiden om voor deze kinderen te zorgen.
Zambia was vroeger het noordelijk deel van Rhodesië. Wij kregen de indruk dat vele blanken daar nog in grote angst voor de zwarte bevolking leven. Toen wij tenminste op een avond door twee zwarte Zambianen naar de plaats werden gebracht waar wij zouden logeren, bleek dit heel duidelijk. De mensen die ons wegbrachten waren niet helemaal zeker bij welk huis we verwacht werden en zij besloten dit bij een huis daar in de buurt te gaan vragen. Onmiddellijk toen onze werpers op ons gericht, terwijl er een horde waakhonden naar het grote hek kwam rennen, die zonder twijfel bij de minste verkeerde beweging onze begeleiders had aangevallen.
De mensen van het huis kwamen met geweren naar buiten en maanden ons te vertrekken. Dat deden wij dan ook snel. Via het politiebureau zijn wij later achter het adres gekomen waar wij moesten zijn. Wij kregen sterk de indruk dat honden daar worden afgericht om zwarte mensen aan te vallen, want ook waar wij logeerden was een hond. Een lief dier voor ons, maar als hij een zwarte zag werd hij wild. Deze angst is te verklaren, omdat Nkomo vanaf Zambiaas gebied een tijdlang zijn guerilla-oorlog tegen Zimbabwe heeft gevoerd en zijn manschappen hebben daar nogal huisgehouden.
Zambia is een groot land met maar 5% miljoen inwoners. Slechts 2% van het land wordt voor landbouw gebruikt. Grond is, zelfs voor buitenlanders, op erfpacht gratis verkrijgbaar.
De Zambianen hebben echter meer belangstelling voor industriële beroepen dan voor landbouw.
Wij hebben, behalve het kindertehuis, ook verschillende dorpen bezocht, omdat daar kinderen vandaan kwamen. De armoede was onbeschrijflijk.
De kinderen en ook de volwassenen waren ondervoed en ze liepen in vodden rond, de kinderen soms zelfs helemaal naakt.
Er zijn nog ruim 20 kinderen in dit tehuis, die financiële hulp nodig hebben. Wij hopen dat u een kind voor f 55,- per maand voor uw rekening wilt nemen (kan ook met meerdere gezinnen, of met een vereniging).
Kinderen zoals Agnes, die niemand wilde hebben. Zij werd geboren in Zaïre. Na de dood van haar beide ouders ging ze naar haar grootmoeder in Zambia, maar ook haar grootmoeder stierf. Haar oudere zusje werd door een familielid in huis genomen, maar Agnes huilde te veel en niemand wilde haar hebben. Het kindertehuis bracht redding. Zij is 8 jaar oud en in het begin huilde zij inderdaad erg veel, maar ze is nu het merendeel van de tijd heel gelukkig. Of: "Kalaba Iaksoni. Zij is vier jaar oud. Zij heeft geen ouders meer.
Het is een zwak kind, dat veel ziek is en ze ziet er altijd verdrietig uit.
Haar zusje is ook in het tehuis.
In 1 Tim. 6: 8 zegt Paulus: "Als wij onderhoud en onderdak hebben, dan moet ons dat genoeg zijn." Wij hebben zo veel meer dan dat, maar wij hopen dat dit aan kinderen zoals Agnes en Kalaba gegeven kan worden. Helpt u ons opdat zij in het kindertehuis kunnen blijven?
Secretariaat: Dr Guépinlaan 33, 4032 NH Ommeren (Gld.), telef. 03443-2079 of bij geen gehoor: 03449-1659.
Postgiro: 1599333 t.n.v. Stichting Redt Een Kind te Zwolle.
Bank: Raiffeisenbank Zwolle, nr. 37.73.32.860.
Kledingadres: Hortensiastraat 79, Zwolle.
Dia-avonden of Klankbeeld, kunt u aanvragen bij ons secretariaat.