VREDESBERAAD
1980-12-05
Vredesberaad is een woord, dat met name in de adventsweken ons kan bezig houden, omdat we de vrede, waarvan de engelen hebben gezongen in Christus' geboortenacht maar niet kunnen rijmen met het geweld en de terreur, die onze samenleving teisteren en de dreiging van de kernmachten, die de wereld van God vele malen kunnen vernietigen.- Jaargang 24
- nummer 46
Veel mensen willen aan de valse schijn van een versuikerde vredesroman ontkomen, want ze zitten met een keiharde realiteit.
Veel jonge mensen verliezen hun idealen; ze hadden héél andere verwachtingen. Maar ze kunnen de weg in en door deze verscheurde wereld niet meer vinden en het lijkt wel, zeggen ze, of God héél ver weg is. Althans, Hij doet er helemaal niets aan.
En het argument, dat vanouds gold, als zouden legers en wapens moeten dienen als bescherming van die samenleving, gaat allang niet meer op, zeggen ze, want door de ontdekking van de nucleaire macht, is deze bescherming een boemerang geworden, die onszelf treft.
Als dan de synode van de Nederlands Hervormde kerk de leuzen van het interkerkelijk vredesberaad overneemt als kerkelijke uitspraak, vindt dat wel weerklank. "De kernwapens de wereld uit, te beginnen bij Nederland." Zo'n leus doet het wel, vooral als die aansluit bij het gevoel van onmacht en desillusie van de mensen en als getabberde heren en dames van een kerkelijk orgaan hun gezag gebruiken, om dat te onderstrepen.
Als je strukturen ontdekt, die verkeerd of averechts werken, ruim die dan op, dan komt alles goed.
Maar je moet niét vergeten, dat dat niets geeft, als de mens zélf niet ingrijpend verandert. Als je bij het vredesberaad in de wereld dáár niet aan toekomt, is het vredesberaad alleen maar vredesgepraat, dat in de lucht vervliegt.
Denk maar aan Helsinki en de leuzen van de "rechten van de mens" en wat ervan gemaakt en hoe het gehanteerd wordt.
Komen we straks op het kerstfeest weer niet verder dan een vrome wens: "vrede op aarde"? Geen wonder, dat de nieuwe generatie van jonge mensen er niets meer van gelooft.
Vredesberaad.
Doet de levende God niets aan de kapotte wereld, die Hij zélf schiep en laat Hij die daarna over aan haar eigen stukken en brokken?
We willen er de komende weken ons mee bezig houden en beginnen daarom in het hart: het intergoddelijk vredesberaad van de Heer zelf, zoals dat met name in psalm 2 wordt bezongen.
Psalm 2 is een koningspsalm. Waarschijnlijk van koning David; in elk geval als een lied van een troonsbestijging, waarbij de koning dan als blijk vanzijn opdracht, zijn zoon betrekt als zijn wettige opvolger, zoals we dat b.v. ook lezen in 2 Sam. 7: 14 en in psalm 110, waar heel duidelijk de levende Heer sprekend wordt ingevoerd, als degene, Die deze opdracht verleent.
In psalm 2 : 7-9 spreekt de koning-dichter dan van het gesprek tussen de Heer en hem en het overleg, het beraad tussen de Heer en de koning, en hij wijst zijn zoon op het goddelijk besluit, dat de zoon straks de drager zal zijn van de goddelijke macht op aarde, waardoor deze het kroondomein van de levende God zal worden, nadat zijn vijanden vernietigd zijn.
Dit vredesberaad tussen God en mensen zegt dus niet: "schaf alle wapens maar af en dan komt alles vanzelf wel weer goed"; maar dit vredesberaad begint bij de mensen; het gaat over een nieuwe generatie, over andere, nieuwe mensen en eerst dán en zó wordt de aarde het rijk van God".
Maar daar is zelfs in het huis van David niets van terecht gekomen. David mocht niet eens zelf een huis voor de Heer bouwen, omdat zijn handen vol bloed waren als gevolg van de strijd tegen zijn vijanden.
Is dit vredesberaad dus ook maar vredesgepraat?
Laten we erom denken, dat de dichters van het oude testament tegelijk profeten waren, zodat hun liederen vér uitgaan boven vervulling en verwerkelijking in déze wereld.
Meer dan welk lied ook is deze psalm van messiaanse strekking.
Ver boven alle menselijk, interkerkelijk vredesberaad zingt deze psalm van het intergoddelijk vredesberaad en de dichter doet dat op een heel merkwaardige manier.
Je zou zeggen: Hij is God en laat Hij dus de vrede maar dikteren!!
Veel mensen kunnen maar niet begrijpen, dat dat niet gebeurt.
Waarom grijpt God, als Hij er werkelijk is, niet in in die kapotte wereld?
Als er een messiaskoning is, laat hij dan maar komen en er een eind aan maken!
En veel christenen van onze tijd verkondigen een politiek messianisme, dat vooral dáárom zo boeiend is, omdat het zegt, dat in het doen van mensen, als zij aan vrede werken, de God van de historie op komst is voor een nieuwe wereld; het messiaanse rijk ligt niet aan de ándere kant van de wereldgrens in het hiernamaals; maar het komt hier en nu; in deze wereld en voor de mens van vandaag. Als geweld, vrees, armoede en verdrukking verdwijnen, breekt het rijk van Gods gerechtigheid door en eigenlijk zou de kerk dát messiaanse rijk van de marxistische bevrijding moeten helpen, om door te breken. Dát zou een daad van vrede betekenen!
En ook de uitspraak van kerkelijke organen van daag is aan de verwachting niet vreemd, Maar psalm 2 spreekt over een vredesberaad, dat reeds zijn oeroude oorsprong vindt in de levende God zélf.
Hij, de levende Heer werkt aan de vrede, die van boven komt.
Hij legt die niet op, als een diktator, die met geweld z'n plannen doorzet.
Er is een gesprek tussen de Heer en zijn Zoon. Er is een goddelijk beraad.
De Vader wil vertellen van zijn besluit.
Maar Hij roept zijn eigen Zoon daarbij voor overleg.
Want daarvoor is zijn Zoon gekomen. Daarom is Hij als zijn Zoon verwekt. De Heer geeft zijn goddelijke macht en heerlijkheid aan zijn Zoon, die als messias zal verschijnen.
Lees maar Hebreeën 1, vers 4 en 5.
Het gaat hier niet over één of andere prae-existente figuur, die in de vaagheid van eeuwige nevels zweeft, maar over de levende zoon van de levende Heer, die het koningschap van Hem ontvangt.
En als die zoon komt en zal vragen; zich zal geven, om de wil van de Vader te doen, dan ontvangt Hij de wereldheerschappij.
Zo is er intergoddelijk vredesberaad.
Vader en Zoon werken aan de wereldvrede. Overleggen en voeren uit.
Straks komt de Zoon in de wereld en hult zich in ons armoedige vlees.
De einden der aarde vallen binnen de grenzen van Gods ontferming.
En Christus' geboorte is niet de versuikerde pil van vredesromantiek, die met de kerst-bomen straks als waardeloze rommel op de vuilnisbelt komt te liggen.
Maar Christus' komst in de wereld is het konkrete resultaat van intergoddelijk vredesberaad, zoals de Geest van Christus dat de dichter van psalm 2 al gaf uit te spreken.
Christus komt geen strukturen veranderen, maar mensen wederbaren.
Daar zit ook een bittere kant aan. Alles, wat van de duivel is, moet sterven.
Alles, wat zondig is, moet dood. Alle macht, die tegen Hem inkomt, moet in de storm van zijn komst, neergeslagen, vers 9.
Maar bitter in de mond, maakt het hart gezond.
Zo is het intergoddelijk vredesberaad.
De Zoon, de Messias is óók de wereldchirurg.
Het kankergezwel van de zonde moet weggesneden. In déze wereld komt een kruis te staan en de Zoon-messias heeft gesmeekt aan de Vader, of het niet anders mocht gaan en het lijden voorbij gaan.
Maar Hij heeft het op zich genomen,omdat het intergoddelijk vredesberaad was vastgelegd en in mensenwoorden door de Geest op aarde neergelegd.
Er zou vrede komen door het bloed van het kruis; niet maar vrede voor het hart alleen; ook voor de wereld; ook voor de einden der aarde.
Dan breekt de spies en knakt het zwaard; dan verbranden de tanks en blijven de kernbommen ongebruikt; dan behoeft géén synode meer één woord te zeggen. God is aan het Woord in de Zoon van de kribbe, die op weg is naar Zijn troon.
De barensweeën van deze tijd zijn de barensweeën van het intergoddelijk vredesberaad, dat Jezus Christus uitvoert door de Geest.
Maar het vredesgepraat van de mensen kan zó kakelen, dat wij de boodschap van dit vredesberaad haast niet meer horen kunnen.
Hoe zou dat komen?