SFEERTJE
1980-12-19
Nog voordat de kerstdag begint, kun je al overvoerd zijn van kerstwijdingen. Ambtshalve of fatsoenshalve zou ik er vier moeten meemaken en dat gaat niet. vooral scholen maken er veel werk van. Vroeger voelde ik daar niets voor. Het leek me wat op “kerkje-spelen” en op een godsdienstigheid waarmee en waarvan de Here niet gediend is. Ik kijk er nu wat anders tegenaan.- Jaargang 24
- nummer 48
Er zijn zo ontstellend veel onkerkelijke leerlingen op onze scholen. Ze hebben van thuis niets meegekregen op dit punt, maar op school horen ze van onze Vader, die Zijn Zoon in de wereld gezonden heeft. Ze zingen in het schoolkoor van het heil, ons aangebracht. Dit zullen ze nooit vergeten, en wie weet wordt het nog wat, tussen God en hen.
Dan komt de eigenlijke kerstdag. Velen hebben zich ervoor uitgesloofd om samen een feestelijke dienst te maken. Koren hebben wekelijks gerepeteerd. De organist heeft uren gestudeerd op muziekjes van d’Aquin en Bach. De medewerkers deden dit niet alleen, om de gemeente een feest te bereiden, maar ze hadden de stille hoop, dat mensen, die in de wereld verdwaald geraakt zijn, zich in de kerk thuis zullen voelen.
Dit wordt een teleurstelling. Ik heb het nog niet meegemaakt, dat iemand door een kerstfeestviering een band met de gemeente kreeg. Dit kan aan mij liggen of aan ons maar ik denk, dat het een algemene ervaring is. Vorig jaar zag ik tóch iemand binnenkomen, die al in geen jaren naar de kerk was geweest. Bij de begroeting in het portaal van de kerk sprak ik m’n blijdschap erover uit. De persoon in kwestie zei: “Och, ik wou dat sfeertje van vroeger nog wel eens proeven.” Sindsdien niet meer gezien. Maar wie weet… het is volgende week immers wéér kerst.