Pastorale notities
1979-09-07
De Tweede Kamer deed vorige week in feite hetzelfde als de generale synode van 1967: urenlang betogen over iemand dat hij er niet bij hoort en dat hij niet naar binnen mag. De kamer heeft dat niet te beslissen. In het geval-Aantjes zal het CDA dat uitmaken en uiteindelijk de kiezers. Zo was het ook ongerijmd dat een synode iemand wegstuurde, die wettig was afgevaardigd. In beide gevallen kun je niet spreken van een denkfout. Men zou eerder kunnen stellen: het denken heeft geen fouten gemaakt, het denken heeft ontbroken. Het was een kwestie van harten die zich toesloten.- Jaargang 23
- nummer 33
Vorige week was er zo’n zeldzame dag, waarop mannen en vrouwen kunnen laten zien, wat het betekent om Christen te zijn in de politieke arena. Ook van niet-Christenen valt te verwachten, dat zij van Christus’ leer en instelling het voornaamste begrepen hebben en dit navolgen willen. Het is nauwelijks gebleken. De meesten vonden dat Aantjes niet meer meedoen mag. Ze willen hem er niet weer bij hebben. Wie dit betoogt, heeft waarschijnlijk zelf nooit ondervonden, hoezeer zo’n uitsluiting je bezeert; misschien wel tot aan het eind van je leven.
We raken hier het hoogste en het diepste van het getuigenis van de bijbel. De Farizeeën hebben zich aan de Here Jezus vooral hierom geërgerd, dat Hij een vriend was van tollenaars en zondaars en dat Hij met hen at. Hij stond niet in hun kring en dan wees hij niet naar de overkant van de straat: kijk, daar loopt een zondaar, dertig jaar geleden was het mis met die man.
Nee, Hij stak de straat over en liep met de zondaar op, naar diens huis. Hij rakelte nooit de dingen van vroeger weer op. Hij is immers de Zoon van een Vader, die de ongerechtigheden niet in gedachtenis houdt. Vroeger baden huisvaders aan tafel: Werp onze zonden in de zee van eeuwige vergetelheid. Dat was misschien een motief uit de Griekse wereld, de rivier Lethe, van het vergeten. Dit wisten de vaders niet, maar ze hadden wel gelezen, dat de Here de zonden achter Zich werpt. Zoals de Here is, zo zijn de mensen niet; dat is wel weer gebleken.